Κείμενα

Κείμενα

Sense8 και polyamorous αναπαραστάσεις 526 526 positive
  • positive
  • No Comments

Sense8 και polyamorous αναπαραστάσεις
Στην τηλεοπτική σειρά Sense8 (2015-2018), οι, αδελφές και δημιουργοί του Matrix, Wachowski, σε συνεργασία με τον Straczynski, δημιούργησαν ένα μοναδικό σύμπαν, όπου οχτώ άγνωστοι με διαφορετικές καταγωγές, ιδεολογίες, πεποιθήσεις, θρησκείες, σεξουαλικότητες, και φύλα, ενώνονται με ένα είδος τηλεπαθητικών ικανοτήτων. Η ικανότητά τους αυτή τους επιτρέπει να βιώνουν κοινές εμπειρίες, σαν να βρίσκονται την ίδια στιγμή στο ίδιο ακριβώς σημείο. Καθένα από αυτά τα άτομα ζει τη δική του ζωή, και παλεύει με τους προσωπικούς του δαίμονες, ενώ ταυτόχρονα όλοι καλούνται να αντιμετωπίσουν ένα κοινό εχθρό (Whisper), ο οποίος επιδιώκει την εξάλειψη των ανθρώπων με αυτήν την ικανότητα.
Ήδη από αυτήν την περιγραφή, γίνεται κατανοητό πως η σειρά, έκτος από τα έντονα στοιχεία περιπέτειας και επιστημονικής φαντασίας, έχει και έναν ιδιαίτερα ανθρωπολογικό χαρακτήρα. Αναδεικνύει τα ιδιαίτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινοί άνθρωποι, με διαφορετικούς χαρακτήρες και πολιτισμικά πλαίσια. Εξιστορεί, δηλαδή, τα βιώματα ανθρώπων με συμπεριληπτικό (ίσως συνάμα και ουτοπικό) τρόπο, προβάλλοντας έτσι και αναπαραστάσεις μη κανονιστικών χαρακτήρων/συνθηκών.
Ανάμεσα σε αυτές τις αναπαραστάσεις, εντοπίζεται και εκείνη των πολυσυντροφικών σχέσεων (polyamorous). Ως πολυσυντροφικότητα, ορίζεται ένα σχεσιακό μοντέλο ρομαντικών και/ή σεξουαλικών σχέσεων, με περισσότερα από ένα άτομα την ίδια στιγμή, εν γνώση όλων των εμπλεκόμενων μελών. Η σχέση μπορεί να συνάπτεται μεταξύ όλων των συντρόφων ή να υπάρχουν ανεξάρτητες διατομικές σχέσεις. Σε κάθε περίπτωση, οι σχέσεις στηρίζονται στην απόρριψη της κτητικότητας, στην ειλικρίνεια, στην αμοιβαιότητα, και στην συναισθηματική εγγύτητα. Το «μοντέλο» είναι ανεξάρτητο από το φύλο ή την σεξουαλικότητα του εκάστοτε ατόμου.
Στα πλαίσια της σειράς, τα ερωτικά συναισθήματα παρουσιάζονται ως κάτι αγνό και παντοδύναμο, ως κάτι που υπερνικά κάθε νόρμα και κάθε περιορισμό, όπως αυτόν της δυαδικής σχέσης. Δημιουργούνται σχέσεις μακριά από τα κανονιστικά πρότυπα των δυαδικών σχέσεων, οι οποίες χαρακτηρίζονται από έντονη κτητικότητα και αυστηρό ηθικό περιορισμό. Με τον τρόπο αυτό, και την περίπτωση των Kala, Wolfgang, και Rajan, για παράδειγμα, τα ψευδή διλήμματα “επιθυμία ή υποχρέωση” και “ερωτική ζωή γεμάτη εμπειρίες ή σταθερή σχέση” καταρρίπτονται. Η πολυσυντροφική σχέση εδώ δίνει μια “νέα” επιλογή, όπου η συναισθηματική και σωματική επιθυμία δεν χρειάζεται να περιοριστεί ή να καταπιαστεί, εφόσον φυσικά όλα τα μέλη της σχέσης είναι σύμφωνα.
Ταυτόχρονα, βλέπουμε πως στις πολυσυντροφικές σχέσεις το σεξ δεν αποτελεί αυτοσκοπό, παρόλο που επικρατεί συχνά αυτή η πεποίθηση. Τα πολυσυντροφικά άτομα έχουν ως στόχο την σύναψη σχέσεων με άλλα άτομα, για τα οποία αναπτύσσουν ερωτικά συναισθήματα (πιθανόν υπάρχει και σεξουαλική έλξη), και επιθυμούν να διατηρήσουν στην ζωή τους. Αυτό μπορεί να γίνει κατανοητό και από την Τριγωνική Θεωρία του Έρωτα κατά Sternberg (Sternberg, 1986. Sternberg & Barnes, 1988). Σύμφωνα με την θεωρία, ο έρωτας δομείται από τρία στοιχεία: πάθος (φυσική έλξη, σεξουαλική επιθυμία και άλλες ανάγκες) , δέσμευση (αξιολόγηση των πρακτικών στοιχείων της σχέσης και μακροπρόθεσμη διατήρησή της) και εγγύτητα (στενή σχέση, μοίρασμα, αμοιβαιότητα), ο συνδυασμός των οποίων δημιουργεί εφτά δυναμικούς τύπους έρωτα:
Κεραυνοβόλος (πάθος +, δέσμευση -, εγγύτητα -)
Κενός (πάθος -, δέσμευση +, εγγύτητα -)
Απλή αρέσκεια (πάθος -, δέσμευση -, εγγύτητα +)
Άφρων (πάθος +, δέσμευση +, εγγύτητα -)
Ρομαντικός (πάθος +, δέσμευση -, εγγύτητα+)
Συντροφικός (πάθος -, δέσμευση +, εγγύτητα +)
Ολοκληρωμένος (πάθος +, δέσμευση +, εγγύτητα +)
Στο Sense8 αυτό μπορούμε να το δούμε στη σχέση των Lito, Hernando και Daniela.
Ο Lito και ο Hernado είναι ομόφυλο ζευγάρι που σχετίζονται με μια γυναίκα. Ο έρωτας τους με την Daniela παρουσιάζεται κυρίως Συντροφικός, καθώς στην αρχή θέλουν να την προστατέψουν από τον κακοποιητικό της πρώην. Η ίδια θέλει να τους στηρίξει σε κάθε τους νέο βήμα, κυρίως τον Lito, αφού ήρθε σε δύσκολη θέση μετά το αναγκαστικό coming out του. Παρόλο που σε ορισμένες στιγμές γίνεται έκδηλη και η σεξουαλική έλξη, τα στοιχεία της δέσμευσης και της εγγύτητας εμφανίζονται εντονότερα από αυτό του πάθους. Ταυτόχρονα, η σχέση μεταξύ των δύο ανδρών δεν μπορεί να χαρακτηριστεί τίποτα άλλο πέρα από Ολοκληρωμένο έρωτα.
Εδώ γίνεται φανερό πως, παρά την διαφορετική χρονική σειρά δημιουργίας των σχέσεων, τα διαφορετικά κίνητρα και τον διαφορετικό τύπο του έρωτα, επικρατεί ισότητα σε αυτήν την σχέση. Η γνώμη της Daniela και του Hernado έχουν την ίδια βαρύτητα για τον Lito. Οι πράξεις του Hernado λαμβάνουν τον ίδιο ενθουσιασμό και από την Daniela. Τέλος, Η Daniela λαμβάνει την ίδια φροντίδα και από τους δύο άντρες.
Όπως είπαμε, το Sense8 ίσως προβάλει κάποιες καταστάσεις περισσότερο ουτοπικές, από ότι ισχύει στον αληθινό κόσμο πέρα από την οθόνη. Ωστόσο, αναδεικνύει με έναν μοναδικά ευφάνταστο και όμορφο τρόπο την δύναμη του έρωτα, και το πως ο ίδιος ως συναίσθημα δεν αναγνωρίζει κανέναν περιορισμό, όσο χαρακτηρίζεται από σεβασμό και αυθεντικότητα. Ή όπως είπε καλύτερα και ο Hernado:
“Love is like art. A force that come into our lives without any rules, expectations or limitations”
«Ο έρωτας είναι σαν την τέχνη. Είναι μια δύναμη που έρχεται στην ζωή μας χωρίς κανόνες, προσδοκίες ή περιορισμούς»
Πηγή: Φylis AUTh
Join the sexolution: Για συμμετοχή στο sexpositive.gr κάνε κλικ εδώ
Η Πόρτα 640 427 positive
  • positive
  • No Comments

Η Πόρτα

Photo by Dima Pechurin on Unsplash

 

 

Η Πόρτα

-εκεί που όλα άρχισαν-

της

Υπατίας Λοβ*

 

Η ζέστη ήταν. H άνοιξη… Θα έλεγε. Θα έλεγε πως δεν ήξερε.

Η ζέστη σίγουρα. Έτσι θα έλεγε. Πριν…

Έπρεπε οπωσδήποτε να βρει κάπου να κάτσει. Ευτυχώς ήταν δίπλα στο ΣΕΝΙΟΡΙΤΑ. Ευτυχώς, όλα ήταν κοντά. Όλα βολικά. Έπιασε με το δεξί της χέρι το στρογγυλό πόμολο της γυάλινης πόρτας. Η κίνηση δημιούργησε ένα αεράκι που τη δρόσισε όμορφα, μπλέχτηκε με τα μακριά σγουρά μαλλιά της, το πλούσιο μπούστο της, δίνοντας έναν ακόμη λόγο στον Γιάννο να σφυρίξει εντυπωσιακά από το μπαρ πετώντας την πετσέτα στον ώμο του κι αφήνοντας το ποτήρι που σκούπιζε στην άκρη.

 

-Καλώς τηνε, κούκλα και σήμερα, σε πήρε το μάτι μου από απέναντι , αλλά λέω μπα η Υπατία τέτοια ώρα,

-Καλημέρα Γιάννο μου, ναι έχω ανάγκη από έναν δεύτερο καφέ. Με μαύρη ε;

-Και κανέλα, όχι διπλό φαντάζομαι…

-Διπλό!

-Δεύτερο διπλό; Ωπα, ντέρτια έχουμε σήμερα, κάτσε κι έφτασα!

 

Προχώρησε στο διάδρομο. Γλίστρησε στο σκαμπό πολυθρόνα έστησε τους αγκώνες στην μπάρα και τα πόδια στο υποπόδιο, πλάτη στο μπαρ, με θέα τον δρόμο.

Ελάχιστα μετά έφτασε ο Γιάννος με τον δίσκο και το βεντέξ.

Κάνοντας τον πάγκο λαμπίκο,

 

-Τώρα θα βγει η μεσημεριανή φρουρά, η πρωινή είναι καλύτερη, αλλά από το τίποτε…

Γέλασε με τον φίλο της. Αλήθεια ήταν. Είναι η ώρα της μεσημεριανής φρουράς. Αυτά τα αγόρια με τις φούστες της προκαλούσαν μια γλυκιά ένταση και απολάμβανε κάθε λεπτό της πορείας τους μπροστά στη μικρή πλατεία. Όμορφοι άντρες στην απαρχή της άνοιξης.

-Έχω καιρό να δω αυτά τα μωρά! Τυχεροί Γιάννο μου,

– Τυχεροί, τυχεροί!

 

Η καλοπροαίρετη ευθυμία τους χύθηκε στο χώρο κάνοντας δυο πελάτες στο μπαρ να χαμογελάσουν.

 

 

Ακούμπησε τον καφέ επάνω στην μπάρα και πλησίασε λίγο πιο κοντά

-Ορίστε! Δεν ήρθες για να δεις τη μεσημεριανή φρουρά φαντάζομαι, τι συμβαίνει; Δεν είσαι στη δουλειά;

 

-Σ ’ευχαριστώ Γιάννο. Όχι δεν ήρθα για τη φρουρά, αν και όπως βλέπω και αυτά τα αγόρια είναι να τους πιείς στο ποτήρι,

Κι έφερε το φλιτζάνι στα χείλη της. Κράτησαν και οι δυο ενός λεπτού σιγή θαυμάζοντας την ανοιξιάτικη φύση που είχε πάρει τώρα μορφή νεαρών αγοριών εν κινήσει.

-Τα πρωινά όμως είναι καλύτερα. Έτσι δεν είναι; ο κούκλος ο Δαμιανός; Ε;

-Θα περάσει να με πάρει όταν σχολάσω!

-Αυτά είναι νέα Γιάννο μου!

-Εσύ; Για πες τι έχεις κούκλα μου; Λίγο αναστατωμένη σε βλέπω

-Καλά είμαι, για δουλειά ήμουν. Είχα μια συνάντηση. Όντως αναστατώθηκα λίγο. Ήταν έντονες οι ενέργειες.

-Ποιος σε α ν α σ τ ά τ ω σ ε  μωρό μου;

Τα δυο του μάτια σχίστηκαν στο πρόσωπό του. Χάθηκαν μέσα στο πλατύ χαμόγελό του.

-Ας πούμε η ζέστη!

-Η ζέστη, η άνοιξη… ε;

-Ναι, απάντησε ντροπαλά. Χαμογέλασε, σχεδόν κοκκίνισε σαν να είχαν ανακαλύψει το πιο βαθύ της μυστικό.

Τι πραγματικά συνέβη δεν είχε ακόμη καλά καλά καταλάβει. Ναι, ο αισθησιασμός των γυναικών δεν της ήταν αδιάφορος. Είχε τύχει άλλωστε. Πλατωνικούς έρωτες, ίσως και αντικείμενο πόθου, τώρα μπορεί να το πει. Αλλά δεν ήταν λεσβία.  Δηλαδή μια φαντασίωση, ένα φιλί, ένα τυχαίο χάδι, μια εγγύτητα. Αλλά να ποθήσει; σεξουαλικά; να καυλώσει στη σκέψη ναι, αλλά να θέλει να…

 

Ο καφές φυσικά δεν τη βοήθησε να χαλαρώσει. Ρουφώντας ωστόσο αργά αργά τις γουλιές του με το βλέμμα στην πλατεία, νιώθοντας το υγρό να πλατσουρίζει νωχελικά στη γλώσσα και να κατευθύνεται έπειτα στον λάρυγγά της, έζησε στιγμές γαλήνης.

 

Ναι είναι αλήθεια ότι και στην πρώτη τους συνάντηση υπήρχε μια ένταση. Όχι επιθετική. Είχε πάθος στην ανάλυση των επιχειρημάτων! ‘Ένας ευφυής άνθρωπος που δεν έλεγε πολλά, λιτά μικρά μαχαίρια γοητείας. Αναγκάστηκε να παίξει τον δικηγόρο του διαβόλου. Το έκανε μάλλον χαριτωμένα, γιατί η απάντηση που την περίμενε είχε μόνο κίνηση, χιούμορ και χαμόγελα. Δεν είχε ενοχληθεί καθόλου. Το απολάμβανε.

 

Σήμερα όμως. Δυσκολεύτηκε να κάτσει απέναντι της. Προφασίσθηκε κάτι εντελώς ανούσιο και ελίχθηκε σαν χέλι σε μια κάπως διαγώνια θέση.

 

Τα μάτια της και τα χείλια συντονισμένα -το πρόσωπό της- είχαν πάρει μορφή αρχαίου αγάλματος, σκέφτηκε. Της ήταν αδύνατο να κρύψει την ταραχή της, εμφανής ακόμη και στο σώμα. Ένιωθε ότι δεν μπορούσε να (της) κρυφτεί. Σίγουρα είχε κοκκινίσει. Κοκκίνιζε σε συγκεκριμένες στιγμές που μόνο οι ολόκαρδα δοσμένοι σ’εκείνην εραστές γνώριζαν. Αυτή η γυναίκα όμως. Αυτό το χαμόγελο αυτοπεποίθησης λες και διάβαζε τις πιο μύχιες σκέψεις τις. Ένιωθε ότι την διαπερνούσε σαν ακτίνα Χ. Ήταν λεσβία; Θυμάται ότι είχε αναφέρει για κάποιον, σύντροφό. Σαν ανεπαίσθητη κίνηση ήρθε μια αόρατη απόκριση: ούτε θηλυκό ούτε αρσενικό. Η Φωτεινή. Ένα πλάσμα που συνομιλούσε αέρινα με την ερωτική της σκέψη χωρίς να χρειάζεται καν ν΄αρθρώνει λέξη. Μαζί και πέρα από το σώμα.

 

Το έσωσαν οι υπόλοιποι με την κουβέντα. Λες να την είχαν πάρει χαμπάρι; Λες να ΤΙΣ είχαν καταλάβει. Στην σκέψη και μόνο χλόμιασε. Ένιωσε άβολα. Γιατί;

 

Σήκωσε το κεφάλι. Τα όμορφα αγόρια με τις φούστες είχαν τελειώσει την παράσταση. Άραγε ήξεραν για το κοινό που τους απολάμβανε όταν έβγαιναν στην πλατεία; Ο Δαμιανός πάντως ήξερε!

 

Κρυφογέλασε. Η πλατεία φιλοξενούσε πλέον διαβάτες, κάποιες  παρέες εφήβων και μερικά περιστέρια.

 

Μπιμπ, μπιμπ. Ακούστηκε μήνυμα από το κινητό. Ήταν ένας χτύπος δυνατός κ ευθύς που έκανε το εργαλείο να δονείται ελαφρώς, επιλεγμένο όντας το μόνο που διέθετε την ικανότητα να την επαναφέρει στην πραγματικότητα. Ναι. Ονειροπολούσε. Ναι ερωτοτροπούσε διαρκώς στη σκέψη της.

 

Έβγαλε το κινητό από την τσάντα και το εναπόθεσε δεξιά, φέρνοντας στη συνέχεια με το αριστερό της χέρι την κούπα του καφέ στα χείλη. Ήταν μήνυμα. Κοίταξε την ειδοποίηση με ένα ελαφρύ γύρισμα του κεφαλιού πιάνοντας ταυτόχρονα το κινητό με το δεξί της χέρι.

 

Ω! Τα χείλη της σχημάτισαν την έκπληξη και ένας ήχος φωνήεντου χύθηκε σε όλο το χώρο. Ο Γιάννος γύρισε προς το μέρος της και με μια κίνηση του ματιού, όλα καλά; Παραλίγο να πνιγεί! Όλα τέλεια, του απάντησε τελικά.

Το στόμα επανήλθε, όπως κι η κούπα του καφέ στο πιατάκι!

Η Φωτεινή!!

Το ξέρω ότι έφυγες μόλις. Μήπως θέλεις όμως να βρεθούμε να τα πούμε οι δύο μας καλύτερα;

Σοκ. Η αμεσότητά της ήταν αφοπλιστική. Δεν χρειαζόταν να εξηγήσει τι και πως. Το καταλάβαινε. Τι να της πει; Ήθελε; Ήθελε. Να βρεθούνε οι δύο τους. Η Υπατία σκέφτηκε ότι ναι θα ήταν καλύτερα να βρεθούνε οι δυο τους. Ήθελε κάτι να της πει; Ναι ήθελε. Να βρεθούνε. Σήμερα. Τώρα. Όλες οι υποχρεώσεις μπορούσαν να περιμένουν αύριο. Ήταν μια όμορφη ανοιξιάτικη, επαναστατική  μέρα.

Είμαι ακόμη στη γειτονιά, να περάσω;

Απεστάλη, διαβάστηκε.

 

Κατά βάθος ήταν ήδη γοητευμένη και απολάμβανε αυτήν την προσοχή.

 

Μπιπ.Μπιπ. Τελειώνω μια φωτογράφιση για ένα φωτορομάντζο. Δεν θα αργήσουμε πολύ. Έλα. Ετοιμάζω τσάι γιασεμί.

 

Πρόσκληση να παρακολουθήσει φωτογράφιση για ένα φωτορομάντζο μια ανοιξιάτικη μέρα! Πληθυντικός. Τσάι γιασεμί. Θέλει να τη δει! Μία ανατριχίλα τη διαπέρασε από το πόδια μέχρι το στήθος. Ταρακουνήθηκε σαν από αύξηση ζωτικότητας. Δεν χρειαζόταν  να απαντήσει προφανώς.

 

Τέλεια! Εξαιρετική πρόσκληση θα είμαι εκεί στο  τέταρτο.  

Απεστάλη, διαβάστηκε.

 

Ακούμπησε το κινητό στην μπάρα, σταύρωσε τα πόδια της και πήρε μια βαθιά ανάσα. Έβρισκε πάντα πολύ ελκυστική την αφοσίωση με την οποία ο φωτογράφος δινόταν στα μοντέλα του. Κάτι τόσο προσωπικό εκτεθειμένο στα δικά της μάτια. Και τώρα με φωτογράφο την Φωτεινή.

Ωραία. Ας πάμε λοιπόν. Σκέφτηκε.

Εκείνη ακριβώς την στιγμή…

Μπιπ.Μπιπ.  Χαίρομαι! Σου στέλνω δυο τρεις φωτογραφίες από αυτήν τη δουλειά για να ξέρεις πως θα μας βρεις!

 

Το μήνυμα αυτό είχε μόνο κείμενο. Κόλλησε τα μάτια της στην οθόνη προσπαθώντας να καταλάβει. Πέρασαν μερικά δευτερόλεπτα. Μπιπ. Μπιπ. Πρώτο. Μπιμπ…Μπιπ….εκτεταμένη δόνηση και άλλα δύο ακολούθησαν, όλα με συνημμένο.

Πατάει, ανοίγει το πρώτο μήνυμα. Και το δεύτερο. Και το τρίτο. Σκάει η πρώτη φωτογραφία επάνω αριστερά στην οθόνη, έπειτα, κι η δεύτερη κι η τρίτη σε αλληλουχία. Σιωπή.

Η φωτογράφος αποτύπωσε τα ίδια ζουμερά οπίσθια μιας γυναίκας ξαπλωμένης σε ένα πορφυρό σεντόνι κατά τη διάρκεια ενός –ελαφρώς– bdsm παιχνιδιού, σε 3 στιγμές της δράσης. Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από την ίδια όπισθεν αριστερά, στα τρία τέταρτα, γωνία.

Γουάου! Α Υ Τ Η είναι η δουλειά; Καύλα κυρίαρχη! σκέφτηκε. Αυτή είναι η φωτογράφιση στην οποία την προσκαλεί; Που δεν θα αργήσουνε πολύ, να περιμένει στο σαλονάκι πίνοντας τσάι γιασεμί; Πήρε μια βαθιά ανάσα. Ναι. Αυτές είναι οι φωτογραφίες. 3 μηνύματα, 3 φωτογραφίες δεν μπορεί να έγινε λάθος. Έτσι θα τους βρει…

 

Δεν θυμάται πόση ώρα έμεινε να κοιτάζει το υλικό. Θαύμασε τις καμπύλες, την γωνία, το μαστίγιο και τη γενικότερη αισθητική. Το μοντέλο φαινόταν να απολαμβάνει τη στάση. Διέκρινε σε μία σημάδια από σχοινί, κάτι που έκανε τον εγκέφαλό της να πλημμυρίσει, μαζί και το μουνάκι της.

Την προκαλούσε σεξουαλικά; Ήθελε να τη διεγείρει; Ήθελε να τη φωτογραφίσει κι εκείνην; Να της στηθεί στα τέσσερα… Ένιωθε ανάγκη να της υποταχτεί;

Να παραδοθεί;

Και δεν είχε καν ακόμη φτάσει μεσημέρι!

Ξαφνικά είδε τον εαυτό της στο στούντιο, με τα μεγάλα, ψηλά μέχρι το ταβάνι, χωρίς κουρτίνες, παράθυρα. Ο ήλιος τώρα θα λούζει τον χώρο με ώριμο φως και τα πράσινα κλαδιά θα χορεύουν στη νέα άνοιξη. Καθισμένη στον καναπέ, πίνοντας τσάι γιασεμί, θα μπορούσε να τους παρακολουθεί. Η Φωτεινή να στήνει, να φωτογραφίζει -αλλά χωρίς ν’αγγίζει-, κι εκείνη λίγο πιο μακριά να τους παρατηρεί. Η σκέψη αυτή πυροδότησε μέσα της μια γλυκιά μέθη! Άραγε θα σκεφτόταν η Φωτεινή όπως αυτή; Θα καταλάβαινε πόσο πολύ ήθελε να γαμηθεί;

Μπιπ.Μπιπ… Σε περιμένω

Η Υπατία πάγωσε. Ένιωσε ξαφνικά την ανάγκη να ξεγλιστρήσει από τη διάσταση του χρόνου. Σαν να ήρθε ο ταχυδρόμος να παραδώσει συστημένο κι εκείνη τον κοιτούσε βουβή πίσω απ’ την κουρτίνα, χωρίς αντίδραση στις εκκλήσεις του για παραλαβή.

Κράτησε μόνο μια στιγμή.

Είχε απλά ανάγκη να της επιβεβαιώσει ότι θα ‘ρθει.

Έρχομαι!

Απεστάλη, διαβάστηκε.

 

Δεν χρειαζόταν να πούνε τίποτε άλλο. Θα πήγαινε. Τα τελευταία χρόνια είχε μάθει να ακολουθεί τις διαδρομές της καρδιάς αλλά και όλων των οργάνων του σώματος της. Είχε μάθει πως το κορμί της είναι πλασμένο για χαρά και φροντίδα. Για ζωή! Η Φωτεινή παίζει με το μυαλό της όπως κανένας άλλος πριν. Θα πήγαινε λοιπόν. Άλλωστε, το ένιωθε, είχε κάνει πλέον, εκείνη τη στιγμή, ειδική συμφωνία με τη λέξη ηδονή. Να τη φροντίζει, να την ποτίζει, να ανθίζει˙ να ξεπροβάλλει στο φως η ψυχή της καθαρή.

 

Μπιπ.Μπιπ…. Δωδεκανήσων 7, τρίτος όροφος, όπως πάντα. Σπρώξε την πόρτα και μπες. Θα είναι ανοιχτή.

 

*Υπατία Λοβ: Συγγραφέας ερωτικών ιστοριών για ενηλίκους. Το διήγημα “Η Πόρτα” δημοσιεύεται πρώτη φορά στο sexpositive.gr μετά από την ευγενική της παραχώρηση.

Join the sexolution: Για συμμετοχή στο sexpositive.gr κάνε κλικ εδώ

 

Πέρα από το πατριαρχικό βλέμμα: Το πορνό αλλιώς! 1600 1067 positive
  • positive
  • No Comments

Πέρα από το πατριαρχικό βλέμμα: Το πορνό αλλιώς!

Βάνα Κράβαρη

Το προηγούμενο διάστημα το Ρομάντσο κατακλείστηκε από ανθρώπους πρόθυμους -μεταξύ άλλων- να καυλώσουν δημόσια, δίπλα σε άλλους θεατές των ταινιών που προβλήθηκαν στο Athens Porn Festival, “Σάτυροι και Μαινάδες”. Γράφω “μεταξύ άλλων” γιατί από φουρνιά ταινιών και δημιουργών που βρήκαν τη θέση τους στις προβολές του φεστιβάλ, έγινε σαφές πως το πορνό δεν (έχει σκοπό να) προκαλεί μόνο καύλα, αλλά είναι ικανό να δημιουργήσει συναισθήματα που κάποιος που έχει χάσει την επαφή με το πώς προχωράει πλέον η βιομηχανία, δεν μπορεί καν να φανταστεί.

Στα πλαίσια του φεστιβάλ παρακολούθησα το Input Error. Μια φουτουριστική μικρού μήκους ταινία, με 80s αναφορές και δυστοπικό χαρακτήρα, αν σκεφτείς πως σε αυτή, μια προνομιούχα γυναίκα, αφού κάνει unboxing το sex robot που έχει παραγγείλει, κάνει σεξ μαζί της, ως κυρίαρχο υποκείμενο -θα το έλεγε πρωτόγνωρο κάποιος που έχει χάσει την εξέλιξη της ταυτότητας των γυναικών ως πορνογραφικούς δρώντες. Το Input Error μου έδωσε δυο σημαντικές εμπειρίες: αφενός την παρακολούθηση μιας ταινίας πορνό για επαγγελματικούς λόγους (θα το έλεγα… “ιδιαίτερο), αφετέρου μια ενδιαφέρουσα συζήτηση με το Iris Glitzer, που είναι το αόρατο χέρι πίσω από ένα μεγάλο κομμάτι της σκηνοθεσίας της cyberpunk ταινίας.

Αρχικά, πώς είσαι;  

Είμαι καλά. Διανύω μια πολύ δημιουργική περίοδο και αυτό το φθινόπωρο με βρήκε με μεγάλα αποθέματα ενέργειας και όρεξης.

Σε γνωρίσαμε στο Provocateur πριν ένα χρόνο, με την ιδιότητα του δημιουργού κόμικς. Από τότε μέχρι σήμερα τι έχει αλλάξει στη ζωή σου; 

Συμπληρώνοντας το δεύτερο χρόνο διαμονής μου στο Βερολίνο και με την πανδημία να κινείται σε διαχειρίσιμα πλέον επίπεδα, είχα την ευκαιρία να ξαναπάω σε εκθέσεις και σε φεστιβάλ, να εμπνευστώ, να γνωρίσω υπέροχους ανθρώπους τόσο από το χώρο των κόμικς όσο και από αυτόν του πορνό που θα μας απασχολήσει σήμερα και να συνεργαστώ με κάποιους από αυτούς. Δεν έχει αλλάξει ριζικά κάτι στη ζωή μου αλλά είμαι σε διαρκή κίνηση, μου αρέσει ο τρόπος που εξελίσσομαι διεκδικώντας το δικαίωμά μου στην ευτυχία και απολαμβάνω την πορεία.

Πες μας λίγα λόγια για “Satyrs and Maenads”, το porn festival της Αθήνας; Πώς «μπλέχτηκες» με αυτό; Και γενικότερα, στη βιομηχανία. 

Το “Σάτυροι και Μαινάδες” είναι φεστιβάλ καλλιτεχνικού πορνό που δημιούργησε το 2019 ο Μενέλας Σιαφάκας και που φέτος έλαβε χώρα για πρώτη φορά δια ζώσης φιλοξενούμενο στο Ρομάντσο. Το φεστιβάλ χωρίζεται σε θεματικές ενότητες με χαρακτηριστικά ονόματα εμπνευσμένα από την αρχαιότητα και τη μυθολογία. Έτσι έχουμε προγράμματα όπως Ευφροσύνη, για κεφάτες ταινίες μικρού μήκους, Προμηθέας, για bdsm, Σαπφώ για λεσβιακές, Γανυμήδης για γκέι, κλπ… Παράλληλα με τις προβολές ταινιών, το φεστιβάλ πλαισιώνουν εκθέσεις, ομιλίες, παρουσιάσεις, συναυλίες και πάρτι. Πρόκειται για ένα τετραήμερο που προσφέρει πάρα πολλά ερεθίσματα στο κοινό και απευθύνεται σε ανήσυχα και φιλομαθή πνεύματα. Με αφορμή την επιλογή δύο ταινιών μου και τη συμπερίληψή τους στο πρόγραμμα προβολών, κατέβηκα στην Αθήνα, παρακολούθησα εξαιρετικές ταινίες ποικίλων ειδών, ενώ γνώρισα από κοντά άλλες δημιουργούς, σκηνοθέτα και performers που επισκέπτονταν το φεστιβάλ.

Όσο για τη βιομηχανία, η δουλειά μου απέχει πολύ από τον πυρήνα της καθώς είναι κομμάτι μιας underground κίνησης. Μιας εναλλακτικής σκηνής πορνό κουήρ-φεμινιστικού χαρακτήρα που φιλοδοξεί να γεφυρώσει τον επαγγελματισμό με μια d.i.y. προσέγγιση. Θυμάμαι ακόμα πως την πρώτη φορά που είδα postporn (τα επεισόδια της συλλογής Urban Smut) συγκινήθηκα! Δεν ήξερα πως το πορνό μπορεί να προκαλέσει και άλλα συναισθήματα πέραν της καύλας -στην καλύτερη περίπτωση- ή της αποστροφής. Μετά από αυτή την πρώτη επαφή ανακάλυψα διεθνή φεστιβάλ καλλιτεχνικού/ποστ/φεμινιστικού πορνό που προσέφεραν το πρόγραμμά τους διαδικτυακά και μου ανοίχτηκε ένας νέος κόσμος. Λίγο καιρό μετά με ρώτησε ένα φιλενάδι αν θα ήθελα να βοηθήσω σε ένα γύρισμα και δέχτηκα χωρίς δεύτερη σκέψη προτείνοντας να αναλάβω χρέη set runner και catering. Εν τέλη βρέθηκα πέρα αυτών να αναλαμβάνω μεγάλο κομμάτι της σκηνοθεσίας, του μοντάζ και τους τίτλους.

[Ένα φεστιβά πορνό ταινιών] είναι μια πολύτιμη πηγή γνώσης που καταφέρνει μέσω του κινηματογράφου να διευρύνει την αντίληψή μας για τον κόσμο και για εμάς τα ίδια. Φυσικά προσφέρει και τη δυνατότητα να καυλώσουμε δημόσια, πράγμα όμορφο και απελευθερωτικό, αλλά με τρόπο πολύ διαφορετικό από αυτόν που έχουμε συνηθίσει.

Γιατί πιστεύεις πως είχε ανάγκη η πόλη ένα τέτοιο φεστιβάλ; Αν το πορνό «βγει» από τα σκοτεινά δωμάτια και την απόλυτη ιδιωτικότητα θα αντικατοπτρίσει το σεξ όπως είναι στην πραγματικότητα; 

Η σεξουαλικότητα είναι πολλά περισσότερα από το σεξ και αποτελεί κομβική πτυχή της ανθρώπινης ζωής. Επηρεάζει και επηρεάζεται από τις κοινωνίες στις οποίες ζούμε, την κουλτούρα στην οποία μεγαλώνουμε και την οποία συνδιαμορφώνουμε, τις πολιτικές αποφάσεις που παίρνονται εις όφελος ή εις βάρος ολόκληρων κοινωνικών ομάδων… Είναι απίστευτο το πώς εν έτει 2022 η συναίνεση συνεχίζει για πολύ κόσμο να είναι μια αφηρημένη έννοια με ασαφή χαρακτηριστικά ενώ μετράμε καθημερινά βιασμούς και γυναικοκτονίες. Ακούω συχνά κόσμο να σχολιάζει σε συζητήσεις γύρω από την έμφυλη βία πως “είναι θέμα έλλειψης παιδείας”, αναθέτοντας την ευθύνη στην οικογένεια και στο σχολείο και αγνοώντας πως ως ενήλικα άτομα με πρόσβαση στο διαδίκτυο δεν μπορούμε πλέον να χρησιμοποιούμε τη  δικαιολογία της “έλλειψης παιδείας” με την ίδια ευκολία. Πράγματι η έμφυλη βία είναι μεταξύ άλλων (αλλά όχι μόνο) ζήτημα παιδείας αλλά ένα κομμάτι μου αρνείται να πιστέψει πως σε ένα θέμα σχεδόν καθολικού ενδιαφέροντος όπως η σεξουαλικότητα πολύς κόσμος δεν έχει την περιέργεια να ψαχτεί λίγο παραπάνω.

Η Αθήνα είχε ανάγκη το Σάτυροι και Μαινάδες για πάρα πολλούς λόγους.  Ένα φεστιβάλ εναλλακτικού πορνό μας προσφέρει τη δυνατότητα να έρθουμε σε επαφή με θέματα που σπάνια προβάλλονται στα μ.μ.ε. δίνοντας το λόγο στους πρωταγωνιστές τους. Θέματα όπως η σεξεργασία, η λεσβιακή/τρανς/ίντερσεξ/μη δυαδική ορατότητα, το bdsm, η ζωή με HIV, η σεξουαλικότητα στην τρίτη ηλικία, το chemsex και πολλά άλλα. Πρόκειται για μια πολύτιμη πηγή γνώσης που καταφέρνει μέσω του κινηματογράφου να διευρύνει την αντίληψή μας για τον κόσμο και για εμάς τα ίδια. Φυσικά προσφέρει και τη δυνατότητα να καυλώσουμε δημόσια, πράγμα όμορφο και απελευθερωτικό, αλλά με τρόπο πολύ διαφορετικό από αυτόν που έχουμε συνηθίσει.

Όσο το πορνό αντιμετωπίζεται μονοδιάστατα, τόσο θα παραμένει ταμπού και θα περιορίζεται στην κλασική του σεξιστική και τετριμμένη μορφή, έρμαιο της πατριαρχικής ματιάς πάνω στην ανθρώπινη επιθυμία. Όσο περισσότερες εναλλακτικές φωνές δίνουν το στίγμα τους, τόσο το πορνό βγαίνει στο φως και γίνεται αντικείμενο άξιο συζήτησης και ανάλυσης. Όσο γίνονται φεστιβάλ που επανανοηματοδοτούν το πορνό από προϊόν-ταμπού σε ανθρώπινη δραστηριότητα, κλάδο εργασίας, μέσο καλλιτεχνικής και πολιτικής έκφρασης τόσο συμβάλουν στο δημόσιο διάλογο γύρω. Θέλω ωστόσο να σταθώ στο τελευταίο κομμάτι της ερώτησής σου γιατί απηχεί μία κοινή παρανόηση που αξίζει να αποσαφηνίσουμε. Ανάμεσα στα πολλά είδη (πορνό) ταινιών υπάρχει και το ντοκιμαντέρ. Το πορνό αυτό καθαυτό δεν είναι ντοκιμαντέρ και άρα ο ρόλος του δεν περιορίζεται στο να αντικατοπτρίσει το σεξ «όπως είναι». Το κλασικό πορνό, όπως το ξέρουμε, προσεγγίζει το σεξ ως κάτι κανονικό και αμετάλλακτο, ξέχωρο από την εξέλιξη της ανθρωπότητας και ανέπαφο από κοινωνικούς παράγοντες. Τις περισσότερες φορές στοχεύει στη ρύθμιση της σεξουαλικότητας και στην αποφόρτιση του σιζ αρσενικού θεατή. Το εναλλακτικό/φεμινιστικό/ποστ/καλλιτεχνικό πορνό αναγνωρίζει τη σεξουαλικότητα ως εργαλείο και τον εαυτό του ως μέσο έκφρασης που δεν αντλεί απλά έμπνευση από τη σεξουαλικότητα αλλά αλληλεπιδρά με αυτή και την επηρεάζει αντίστοιχα.

Στο “Input Error” η σεξουαλική της ικανοποίηση είναι στο επίκεντρο. Επίσης βλέπουμε να ακολουθούνται πρακτικές ασφαλέστερου σεξ (προφυλακτικό και γάντια μιας χρήσης) κάτι που δυστυχώς συχνά δε συμβαίνει στην καθημερινή ζωή καθώς αφενός δεν υπάρχει όση ενημέρωση θα έπρεπε και αφετέρου η όποια ενημέρωση είναι συχνά μονομερής εστιάζοντας στο ετεροκανονικό σεξ.

Τι έρχονται να προσθέσουν ταινίες σαν το δικό σου “Input Error” στη βιομηχανία;

Το “Input Error” είναι μία cyberpunk δυστοπία μικρού μήκους που φλερτάρει με την αισθητική των ταινιών επιστημονικής φαντασίας των 80s. Γυρίστηκε κάτω από αντίξοες συνθήκες, εν μέσω πανδημίας, lock down και απόλυτης μυστικότητας καθώς τα γυρίσματα απαγορεύονταν. Ο κοινωνικός αποκλεισμός, η υγειονομική κρίση και η διαρκής αίσθηση κινδύνου επηρέασαν πολύ το σενάριο της ταινίας. ‘Ενα ταξίδι στο έτος 20xx μας μεταφέρει στη ζωή της προνομιούχας Κίρα, η οποία μπορεί και αγοράζει τα πιο σύγχρονα, όμοια με ζωντανά, ρομπότ του σεξ. Η ταινία αντλεί έμπνευση από τις τεχνολογικές εξελίξεις της τελευταίας δεκαετίας και θέτει ερωτήματα γύρω από το μέλλον της σεξουαλικότητας αφήνοντάς τα ανοιχτά. Είναι τα ρομπότ η απάντηση στις βαθύτερες σεξουαλικές επιθυμίες μας, ή σημάδι της παρακμής της ανθρωπότητας; Μια σημαντική διαφορά από τη συντριπτική πλειοψηφία των πορνό ταινιών είναι ο ρόλος της πρωταγωνίστριας ως αυτόνομου υποκειμένου της σεξουαλικής περίπτυξης. Στο “Input Error” η σεξουαλική της ικανοποίηση είναι στο επίκεντρο. Επίσης βλέπουμε να ακολουθούνται πρακτικές ασφαλέστερου σεξ (προφυλακτικό και γάντια μιας χρήσης) κάτι που δυστυχώς συχνά δε συμβαίνει στην καθημερινή ζωή καθώς αφενός δεν υπάρχει όση ενημέρωση θα έπρεπε και αφετέρου η όποια ενημέρωση είναι συχνά μονομερής εστιάζοντας στο ετεροκανονικό σεξ

Το “Input Error” είναι κομμάτι μιας τριλογίας. Πες μας λίγα λόγια.  

Όταν ξεκίνησε το “Input Error” δεν είχαμε ιδέα ότι θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κάτι μεγαλύτερο. Ήταν η πρώτη δουλειά της συγκεκριμένης ομάδας και την προσεγγίσαμε χωρίς ιδιαίτερες προσδοκίες, πέραν του να περάσουμε καλά. Εν τέλει τόσο στο γύρισμα όσο και στην ποστ παραγωγή περάσαμε κάτι περισσότερο από καλά και ολοκληρώνοντας την ταινία άρχισε να οριστικοποιείται η ιδέα μιας τριλογίας γιατί θέλαμε να εξερευνήσουμε το δυστοπικό κόσμο που είχαμε μόλις ανοίξει. Στην παραγωγή της πρώτης ταινίας, το σενάριο ήταν προϊόν συλλογικής δουλειάς, έπειτα όμως βρεθήκαμε πολλά άτομα να δουλεύουμε σε πολλά πρότζεκτς παράλληλα και ελλείψει χρόνου αποφασίσαμε να μοιράσουμε τους ρόλους διαφορετικά. Για τη δεύτερη ταινία ανέλαβα εξ ολοκλήρου το σενάριο και τη σκηνοθεσία και αυτή τη χρονική περίοδο παρακολουθώ την πορεία του μοντάζ με πολύ σασπένς. Σε αυτή την ταινία γνωρίζουμε καινούριους χαρακτήρες όπως μια χάκερ, έναν σεξεργάτη και έναν αρχιμπάτσο. Μαθαίνουμε για τη δραστηριότητα μιας πολυεθνικής που κατασκευάζει ρομπότ του σεξ και σαμποτάρει επί δεκαετίες το σεξ μεταξύ των ανθρώπων ποινικοποιώντας τη σεξεργασία, προκειμένου να κάνει το προϊόν της απολύτως απαραίτητο. Μια ομάδα χάκερς και εργαζόμενων στο σεξ οργανώνει όμως την απάντησή της αθόρυβα δρώντας στο περιθώριο. Η ταινία αναμένεται να ολοκληρωθεί την άνοιξη του 2023 και να σταλεί σε φεστιβάλ πορνό.

Η flinta gaze στο πορνό δεν περιορίζεται στα κριτήρια επιλογής των ατόμων μπροστά από την κάμερα αλλά διαπερνά όλο τον κορμό της παραγωγής, φροντίζοντας το τεχνικό συνεργείο να μην ανδροκρατείται, προσλαμβάνοντας intimacy coordinator, σεβόμενη τις ψυχικές και σωματικές ανάγκες και τα όρια των πρωταγωνιστών και γενικότερα δουλεύοντας ηθικά.

Τελευταία, γίνεται πολύς λόγος για το female gaze στη βιομηχανία του πορνό. Μήπως χρειάζεται να καταδείξουμε με περισσότερη σαφήνεια τα σκοτεινά σημεία του male gaze ώστε να το αντιληφθούμε καλύτερα; Γιατί ξέρεις, όπως κάθε τι που αμφισβητεί και προσπαθεί να εκθρονίσει την πατριαρχία έρχεται με αντιδράσεις.  

Να σου πω την αλήθεια δε θέλω να εμβαθύνω ιδιαίτερα στο πόσο κακοποιητική, υποβιβαστική και μη βιώσιμη μπορεί να είναι η αντρική ματιά τόσο για όλα τα υπόλοιπα φύλα όσο και για τους ίδιους τους άντρες. Άμεσα ή έμμεσα βιώνουμε αρκετό σεξισμό και βία στην καθημερινή μας ζωή ώστε να αναγκαζόμαστε να τη σκεφτόμαστε διαρκώς και να κουβαλάμε το φορτίο της πατριαρχίας. Από την άλλη, αν σου μιλούσα για τη γυναικεία ματιά θα έβγαζα το εαυτό μου απ’ έξω, γιατί δεν είμαι γυναίκα. Προτιμώ να σου μιλήσω για την flinta gaze, τη ματιά των females/femmes, lesbians, intersex,non binary, trans και agender ατόμων.

Στην παραγωγή μιας ταινίας πορνό οφείλουμε να εξασφαλίζουμε ένα ασφαλές εργασιακό περιβάλλον για όλους τους συντελεστές, χτίζοντας μια κουλτούρα επικοινωνίας και συναίνεσης ώστε αν κάτι πάει στραβά να νιώθουν όλα άνετα να μιλήσουν και να ακουστούν. Η flinta gaze στο πορνό δεν περιορίζεται στα κριτήρια επιλογής των ατόμων μπροστά από την κάμερα αλλά διαπερνά όλο τον κορμό της παραγωγής, φροντίζοντας το τεχνικό συνεργείο να μην ανδροκρατείται, προσλαμβάνοντας intimacy coordinator, σεβόμενη τις ψυχικές και σωματικές ανάγκες και τα όρια των πρωταγωνιστών και γενικότερα δουλεύοντας ηθικά. Επακόλουθο αυτής της προσέγγισης και φροντίδας είναι η flinta ματιά να περνά και στο τελικό προϊόν, προβάλλοντας σώματα που αποκλίνουν από τα στερεοτυπικά πρότυπα ομορφιάς, μεγαλύτερες ηλικίες χωρίς να τις φετιχοποιεί, σεξουαλικές πρακτικές που αποσκοπούν στην απόλαυση με όλες τις αισθήσεις, στιγμές ευαλωτότητας και aftercare, επικοινωνία μεταξύ των πρωταγωνιστών, μη ετεροκανονική κατανομή ρόλων και δυναμικών…

Φυσικά και επηρεάζεται η αισθητική μας από το πορνό, με τον ίδιο τρόπο που επηρεάζεται από ό,τι καταναλώνουμε, από ό,τι μας περιβάλλει και από ότι φέρουμε στον κόσμο.

Μέσα σε όλα όσα «ακούει» το πορνό τελευταία, είναι και πως αρχίζει να καθορίζει τη βασική μας αισθητική. Υπάρχει κομμάτι αλήθειας σε αυτό ή είναι ακόμα ένα μέσο εκτόνωσης σνομπισμού που κρύβει βαθύ πουριτανισμό; 

Φυσικά και επηρεάζεται η αισθητική μας από το πορνό, με τον ίδιο τρόπο που επηρεάζεται από ό,τι καταναλώνουμε, από ό,τι μας περιβάλλει και από ότι φέρουμε στον κόσμο. Η συλλογική και η προσωπική αισθητική μας επηρεάζει τις ταινίες που παράγουμε και εκείνες με τη σειρά τους επηρεάζουν την αισθητική μας. Ο κινηματογράφος είναι έτσι κι αλλιώς ο drag king των τεχνών, το μέσο με την αμεσότερη επιδραστικότητα. Για αυτόν ακριβώς το λόγο είναι σημαντικό να κάνουμε ταινίες που να αντιπροσωπεύουν τις ηθικές αξίες, τις ταυτότητες και την αισθητική μας.

Αλήθεια, υπάρχει συμπεριληπτικότητα στη βιομηχανία; Το λέω ορμώμενη από το γεγονός πως οι πρωταγωνιστές του “Input Error” είναι φιγούρες εντελώς διαφορετικές από ό,τι έρχεται στο μυαλό κάποιου στο άκουσμα της λέξης “porn movie”.  

Συμπεριληπτικότητα υπάρχει. Επειδή όμως ο κόσμος της βιομηχανίας είναι αχανής και σχεδόν αδύνατο να χαρτογραφηθεί, δε μπορώ να σου πω ακριβώς σε ποιο βαθμό. Προκύπτει και το ερώτημα τι ορίζουμε ως βιομηχανία πορνό. Ανήκουν τα ερασιτεχνικά βίντεο με την κάμερα του κινητού που φιλοξενούνται σε μεγάλες πλατφόρμες ηλεκτρονικής διανομής, και που καθένας μπορεί να τραβήξει, στη βιομηχανία; Ανήκουν οι εναλλακτικές ταινίες μηδαμινού ή ελάχιστου budget που δεν έχουν εισπρακτική αξία στη βιομηχανία; Το πορνό παρουσιάζει περισσότερες ομοιότητες απ’ ότι νομίζουμε με άλλα προϊόντα και ένα από αυτά είναι το κόστος του. Για τον περισσότερο κόσμο είναι ευνόητο πως δεν μπορούν να έχουν μεγάλες απαιτήσεις και προσδοκίες από ένα πολύ φθηνό προϊόν και πως αν θέλουν κάτι πιο ποιοτικό θα πρέπει να πληρώσουν την αντίστοιχη τιμή. Αντίστοιχα για να δει ταινίες στο σπίτι, πολύς κόσμος επιλέγει συνδρομητικά κανάλια και πλατφόρμες καταβάλοντας μηνιαία κάποιο χρηματικό ποσό.  Όταν γίνεται λόγος για το πορνό που καταναλώνουμε όμως, και δυστυχώς δε γίνεται αρκετός λόγος, ελάχιστοι άνθρωποι είναι έτοιμοι να πληρώσουν για να δουν ποιοτικό και ηθικό πορνό σε πλατφόρμες όπως η pinklabel, η bright desire ή η beautiful agony. Συμπεριληπτικότητα στη βιομηχανία λοιπόν υπάρχει αλλά για να συνεχίσει να υπάρχει χρειάζεται τη στήριξη των ανθρώπων που τη θεωρούν σημαντική.

ΠΗΓΗ: https://provocateur.gr/

Join the sexolution: Για συμμετοχή στο sexpositive.gr κάνε κλικ εδώ
Το βιολογικό μου ρολόι είναι χαλασμένο 250 250 positive
  • positive
  • No Comments

Το βιολογικό μου ρολόι είναι χαλασμένο

Λύο Καλοβυρνάς*

Χτυπάει πράγματι το βιολογικό ρολόι όσον αφορά τη μητρότητα ή μήπως είναι ένας παραπλανητικός μύθος;

 

Βασικά, δεν υπάρχει βιολογικό ρολόι! Σχεδόν σε όλες τις ιστορικές εποχές οι γυναίκες δέχονταν πιέσεις να κάνουν παιδιά, αλλά η έννοια του βιολογικού ρολογιού επινοήθηκε μόλις το 1978, όχι από μία γυναίκα που έβραζε από μια διακαή επιθυμία να κάνει μωρό, αλλά από τον δημοσιογράφο Ρίτσαρντ Κόεν σ’ ένα άρθρο του στη Washington Post με τίτλο «Το ρολόι χτυπάει για τις γυναίκες καριέρας». Ο Κόεν δεν βάσισε το άρθρο του σε κάποια επιστημονική έρευνα· με αυτόν τον όρο απλώς περιέγραφε το χρονικό διάστημα κατά το οποίο οι γυναίκες είναι βιολογικά ικανές να συλλάβουν παιδί, όχι κάποια ξαφνική, βιολογικά ορμώμενη μανία που τις πιάνει να γεννοβολήσουν, όπως έχουμε καταλήξει να κατανοούμε τον όρο.

Η επινόηση του βιολογικού ρολογιού εκείνη την εποχή δεν είναι καθόλου τυχαία ή αθώα. Συνέπεσε με δύο τεράστιες κοινωνικές αλλαγές. Πρώτον, οι γυναίκες είχαν ήδη αρχίσει να εισχωρούν για τα καλά σε μέχρι τότε ανδροκρατούμενους τομείς εργασίας και είχε ξεκινήσει η αντίδραση από το πατριαρχικό κατεστημένο με μηνύματα όπως «αξίζει να θυσιάσεις την προσωπική ευτυχία για μια καριέρα;» ή «γίνεται να συνδυάσεις και σταδιοδρομία και οικογένεια;» − το άρθρο του Κόεν αυτό ακριβώς πραγματευόταν.

Μαραμένες μήτρες και άλλοι μπαμπούλες

Μέσα σε ελάχιστο χρόνο, το βιολογικό ρολόι μεταμορφώθηκε σε φόβητρο κάθε εργαζόμενης γυναίκας. Μια άλλη δημοσιογράφος έγραφε την ίδια εποχή: «Όσες γυναίκες ωφελήθηκαν από το γυναικείο κίνημα, η πρώτη γενιά χειραφετημένων νέων γυναικών … οι οποίες προτίμησαν σταδιοδρομία, ταξίδια και ανεξαρτησία αντί για σύζυγο, σπίτι και μωρά έχουν πλέον μεγαλώσει, και ξαφνικά ο χτύπος του βιολογικού ρολογιού γίνεται εκκωφαντικός». Μια ψυχίατρος που της έδωσε συνέντευξη περιέγραψε τη δυστυχία αυτών των άτεκνων γυναικών ως «σύνδρομο μαραμένης μήτρας». Σιγά σιγά αγρίευε ο ψυχολογικός πόλεμος κατά των γυναικών που δεν ακολουθούσαν το καθήκον τους, όπως το όριζε, υποτίθεται, η φύση. Το βιολογικό ρολόι ήταν ένας από τους πιο ύπουλους τρόπους για να εξωθηθούν οι γυναίκες να εκπληρώσουν τον μοναδικό κοινωνικά επιτρεπτό ρόλο τους (αυτόν της μητέρας). Ο Κόεν το έκανε όσο πιο ξεκάθαρο μπορούσε στο άρθρο του: «Η κατάσταση [των άτεκνων γυναικών] λίγο πολύ δείχνει ότι σ’ αυτό το σημείο η χειραφέτηση τελειώνει».

Ο ψυχολογικός πόλεμος κατά των γυναικών που προτιμούσαν να πραγματωθούν μέσα από σπουδές και εργασία αντί για οικοκυρικά και παιδιά απέκτησε κι άλλο όπλο: την εθνική υπογεννητικότητα: γεννάτε γιατί χανόμαστε σαν χώρα! Και γιατί χανόμαστε; Επειδή οι γυναίκες είναι εγωίστριες και δεν θέλουν να επιτελέσουν τον θεάρεστο ρόλο τους να γίνουν μητέρες. Έχω θεραπευόμενες οι οποίες αναφέρουν πως ένας από τους προβληματισμούς τους όσον αφορά την επιθυμία τους να κάνουν παιδί είναι επειδή αισθάνονται ένα κοινωνικό καθήκον προς την πατρίδα.

Η βαριά βιομηχανία του βιολογικού ρολογιού

Η δεύτερη κεφαλαιώδης κοινωνική αλλαγή που ευνόησε να εξαπλωθεί ραγδαία η έννοια του βιολογικού ρολογιού προήλθε από τον χώρο της ιατρικής επιστήμης. Η πρώτη πετυχημένη τεχνητή γονιμοποίηση είχε γίνει ελάχιστους μήνες πριν από την εμφάνιση του βιολογικού ρολογιού. Στις 25 Ιουλίου 1978 γεννήθηκε το πρώτο μωρό του σωλήνα, η Λουίζ Μπράουν, η οποία έγινε παγκοσμίως διάσημη.

Παρότι η τεχνητή γονιμοποίηση είχε αρχικά σχεδιαστεί για την αντιμετώπιση ενός συγκεκριμένου ιατρικού προβλήματος (απόφραξη σαλπίγγων), πολύ σύντομα η μέθοδος άρχισε να προσφέρεται σε γυναίκες χωρίς πρόβλημα στις σάλπιγγες. Μέσα σε ελάχιστα χρόνια, ενέσκηψε η περιβόητη «επιδημία υπογονιμότητας». Καθώς όλο και περισσότερες γυναίκες έμπαιναν στην αγορά εργασίας ή σπούδαζαν, ο δείκτης γονιμότητας έπεφτε κατακόρυφα: Το 1957 η μέση Αμερικανίδα έκανε 3,5 παιδιά. Το 1976, ένα χρόνο πριν εφευρεθεί το βιολογικό ρολόι, το ποσοστό είχε πέσει στα 1,5 παιδιά. Παρόμοια ποσοστά ισχύουν και στην Ελλάδα: την περίοδο 1960-81 η μέση Ελληνίδα έκανε 2,3 παιδιά· την περίοδο 1982-88, το ποσοστό έπεσε σε 1,5 παιδιά και την περίοδο 1989-99 σε 1,2 παιδιά. Ακόμα όμως και οι γυναίκες που έκαναν παιδιά, τα έκαναν σε μεγαλύτερη ηλικία. Τα ΜΜΕ εξυμνούσαν τις εργαζόμενες γυναίκες που αποφάσιζαν να κάνουν παιδί ενώ συνέχιζαν τις απαιτητικές καριέρες τους και ταυτόχρονα προειδοποιούσαν όσες γυναίκες καθυστερούσαν ότι κάποια στιγμή θα ήταν πολύ αργά, αφού τα ωάριά τους δεν θα φτούραγαν πια.

Η πρώτη αναφορά της «επιδημίας υπογονιμότητας» έγινε σε ένα ιατρικό άρθρο που δημοσιεύτηκε το 1983 από το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ. Μέσα σε ελάχιστα χρόνια άνοιξαν πολυάριθμες κλινικές που πρόσφεραν υπηρεσίες τεχνητής γονιμοποίησης. Δεν άργησε να δημιουργηθεί ολόκληρη ιατρική βιομηχανία πολλών δισεκατομμυρίων γύρω από την τεχνητή γονιμοποίηση, στην οποία αργότερα προστέθηκε η κατάψυξη ωαρίων (η οποία προσφέρεται σε ολοένα μικρότερες ηλικίες, ακόμα και όταν δεν υπάρχει ιατρικός λόγος). Το βιολογικό ρολόι πλασαρίστηκε στο ευρύ κοινό την ίδια ακριβώς εποχή που η τεχνητή γονιμοποίηση άρχισε να γίνεται ευρέως διαθέσιμη – ήταν η καλύτερη διαφήμιση που μπορούσε να υπάρξει.

Δεν υπάρχει βιολογικό ρολόι!

Αν με το βιολογικό ρολόι εννοούμε ότι λόγω φύσης και βιολογίας οι γυναίκες νιώθουν κάποια πηγαία εσωτερική ορμή να κάνουν μωράκια, πολύ απλά δεν ισχύει. Όσες έρευνες έχουν γίνει πάνω σε αυτό το θέμα δεν έχουν βρει καμία ορμονική ή άλλη βιολογική παράμετρο που να εξωθεί τις γυναίκες να τεκνοποιήσουν. Αν υπάρχει κάποια βιολογική βάση για την επιθυμία τεκνοποίησης δεν έχει ανακαλυφθεί μέχρι σήμερα. Αντιθέτως, έχει αποδειχθεί ερευνητικά ότι η επιθυμία για τεκνοποίηση δημιουργείται ή εντείνεται όταν μια γυναίκα εκτίθεται σε μωρά, δηλαδή όταν βλέπει, ακούει ή μυρίζει μωρά. Το ίδιο, όμως, ισχύει και για τους άντρες που εκτίθενται σε τέτοιες εικόνες!

Επίσης, μια άλλη έρευνα έδειξε ότι η επιθυμία για παιδί αυξάνει όταν άλλες γυναίκες του περίγυρου κάνουν παιδί – πρόκειται, δηλαδή, για κοινωνική επίδραση λόγω peer pressure. Σε μια διαδικτυακή έρευνα που έκανα το 2018 για τις στάσεις απέναντι στη μητρότητα, από τις 1053 γυναίκες που απάντησαν, το 52% διαφώνησε με τη δήλωση: «Ως γυναίκες το ζητάει η φύση μας να γίνουμε μητέρες» (το 17,3% συμφώνησε και το υπόλοιπο 29,8% δεν ήταν σίγουρες). Στην ερώτηση «Είναι σαν να μου το ζητάει το σώμα μου να κάνω παιδί», η συντριπτική πλειοψηφεία (78,1%) διαφώνησε με αυτή την άποψη, ενώ λιγότερες από 2 στις 10 (17,6%) συμφώνησε.

Κι ο χρόνος που περνά;

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι μια γυναίκα μπορεί να τεκνοποιήσει μόνο μέχρι μια συγκεκριμένη ηλικία, άρα πράγματι υπάρχει ένα βιολογικό όριο μετά από το οποίο η τεκνοποίηση είναι δυσκολότερη ή αδύνατη. Όμως οι άνθρωποι έχουμε πάρα πολλά τέτοια «βιολογικά ρολόγια», αν και θα ήταν σωστότερο να τα ονομάσουμε «βιολογικά όρια». Το ανθρώπινο σώμα μας μάς θέτει και άλλα όρια πέρα από αυτά της τεκνοποίησης. Όπως είπε μια γυναίκα στην ομάδα: «Το βιολογικό μου ρολόι όντως χτυπάει· βαράει και μου λέει: “Κάνε ορειβασία πριν γεράσεις πολύ και δεν μπορείς!” ή “Μην πιεις τα κέρατά σου απόψε, δεν το αντέχεις τόσο όσο ήσουν νέα”».

Καμιά μας δεν έχει ανοσία στο πέρασμα του χρόνου και στα όρια που μας θέτει. Αλλά το βιολογικό ρολόι της καθεμιάς μας μπορεί να χτυπάει για διαφορετικά πράγματα. Για πολλές γυναίκες (και άντρες) δεν λέει «κάνε παιδάκι!» αλλά «ερωτεύσου!», «ταξίδεψε!»

Να γίνω μητέρα ή όχι; Το άγχος της απόφασης

Με κάθε επιλογή μας, με κάθε δρόμο που παίρνουμε, αποκλείουμε άλλους δρόμους. Εννοείται πως αν δεν ζήσουμε την εμπειρία της μητρότητας θα στερηθούμε πολλά όμορφα πράγματα. Όμως ισχύει εξίσου ότι θα στερηθούμε πολλά άλλα όμορφα πράγματα αν αποφασίσουμε να κάνουμε παιδί. Υπάρχει πάντα τίμημα που καλούμαστε να πληρώσουμε για κάθε επιλογή μας: τις σχέσεις που (δεν) κάναμε, τα μέρη όπου (δεν) ζήσαμε, τα ταλέντα που (δεν) καλλιεργήσαμε, τα ταξίδια που (δεν) πήγαμε, κοκ. Μόνο που κάποιοι δρόμοι μάς πλασάρονται ως φυσιολογικοί, επιβαλλόμενοι από τη φύση και άρα αναγκαίοι, υποχρεωτικοί. Ένας τέτοιος φυσικοποιημένος, υποχρεωτικός δρόμος είναι η μητρότητα. Κατά συνέπεια, αν δεν τον διαλέξουμε, είμαστε εμείς που είμαστε στραβές, όχι ο δρόμος.

Η ανάλυση των κοινωνικών και ιστορικών παραμέτρων βοηθάει μόνο μέχρι ένα σημείο· πέρα από την οποιαδήποτε θεωρητική ανάλυση, στο τέλος κάθε γυναίκα καλείται να απαντήσει η ίδια στο πολυσύνθετο ερώτημα: θέλω να γίνω μητέρα ή όχι; Πώς όμως να το απαντήσει όταν και μόνο αν αρθρώσει το ερώτημα αντιμετωπίζεται αρνητικά; Αυτός είναι ο λόγος που ως γυναίκες χρειαζόμαστε ασφαλή πλαίσια για να μοιραστούμε τους προβληματισμούς μας, να ψηλαφίσουμε τα θέλω μας και τα δεν θέλω μας και να καταλήξουμε στο τι ταιριάζει στην καθεμιά μας προσωπικά, χωρίς εύκολους αφορισμούς και στερεοτυπικές λύσεις.

Ένα τέτοιο ασφαλές πλαίσιο είναι με άλλες γυναίκες που έχουν ή είχαν παρόμοιους προβληματισμούς.

Βιβλιογραφία:

  • Adair Lora E., Brase Gary L., Akao Karen, Jantsch Mackenzie, #babyfever: Social and media influences on fertility desires, Personality and Individual Differences 71 (2014) 135–139.
  • Bonos Lisa, How the biological clock −and its ticking− became shorthand for a woman’s fertility, May 24, 2016 The Washington Post
  • Brase Gary L. and Brase Sandra L., Emotional Regulation of Fertility Decision Making:
  • What Is the Nature and Structure of “Baby Fever”? Emotion 2012, Vol. 12, No. 5, 1141–1154
  • Ζαράγκαλη Έρση, Οι βουβές πληγές: Η αντι-σύλληψη και η έκτρωση ως βίωμα και πράξη, 2010, Νήσος
  • Hensvik Lena, Nilsson Peter, Businesses, buddies and babies: social ties and fertility at work. Institute For Labour Market Policy Evaluation, working paper 2010.
  • Moss Gabrielle, Why Women’s “Biological Clock Ticking” Is Actually A Total Myth, Bustle, Mar 8 2016
  • Skov Leonora Christina, Danmarks moderfår stempler mig som et barnløst monster, Politiken, 13. okt. 2012
  • Χαλκιά Αλεξάνδρα, Το άδειο λίκνο της δημοκρατίας, Σεξ, έκτρωση και εθνικισμός στη σύγχρονη Ελλάδα, 2007, Αλεξάνδρεια
  • Weigel Moira, The foul reign of the biological clock, The Guardian, 10 May 2016

 

 

*Ο Λύο Καλοβυρνάς είναι ψυχοθεραπευτής και σύμβουλος ψυχικής υγείας. Από το 2002, εργάζεται στον τομέα της ψυχικής υγείας, κάνοντας ατομικές συνεδρίες, ομάδες αυτογνωσίας και προσωπικής ανάπτυξης για γυναίκες και άντρες, ομάδες αυτογνωσίας για γκέι άντρες και πολλά βιωματικά εργαστήρια για διάφορα θέματα, όπως η (μη) μητρότητα, η σεξουαλικότητα, η γυναικεία σεξουαλική επιθυμία, οι διάφορες μορφές οικογενειακής κακοποίησης, η οικονομική-κοινωνική κρίση κ.ά. Το νέο του βιβλίο: «Μητέρα μηδέν παιδιών: Η μητρότητα ως επιλογή ή επιβολή» κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Gutenberg τον Ιανουάριο του 2022

Στις 19/11 ξεκινάει το  5ο Βιωματικό εργαστήρι του  για τη (μη) μητρότητα. Ακολουθεί η περιγραφή του εργαστηρίου: 

«Θέλω να κάνω παιδί;» «Δεν είμαι σίγουρη αν θέλω.» «Είναι φυσιολογικό που δεν θέλω;» «Φοβάμαι μην το μετανιώσω αν δεν κάνω.» «Πρέπει/θέλω να κάνω δεύτερο παιδί;» «Έγινα μητέρα αλλά φοβάμαι ότι ήταν λάθος απόφαση».
Σάββατο 19 Νοεμβρίου, 11:00-14:00
Σε αυτό το εργαστήρι θα εξετάσουμε την αμφιθυμία μας για το θέμα της μητρότητας. Θα κουβεντιάσουμε για:
το τι σημαίνει η (μη) μητρότητα για την καθεμία
κατά πόσο το θέλω ή δεν θέλω παιδί είναι δικό μας ή κοινωνικά επιβεβλημένο
πώς αντιμετωπίζω τη συνεχή πίεση από την ευρύτερη κοινωνία και τον άμεσο περίγυρό μας για τεκνοποίηση;
κατά πόσο επιθυμώ πραγματικά ένα δεύτερο παιδί ή νιώθω υποχρεωμένη να το κάνω;
την αμφιθυμία που νιώθω που έγινα μητέρα
Θα διερευνήσουμε για τις σκέψεις μας και τους προβληματισμούς μας, σε μια προσπάθεια να ψηλαφίσουμε τις πραγματικές μας επιθυμίες.
Το βιωματικό εργαστήρι απευθύνεται σε γυναίκες όλων των ηλικιών και σεξουαλικών προσανατολισμών, είτε έχουν κάνει παιδιά είτε όχι.
Το εργαστήρι έχει ήδη γίνει άλλες τέσσερις φορές τα προηγούμενα έτη και το έχουν παρακολουθήσει 49 γυναίκες.
Η συμμετοχή στο εργαστήρι στοιχίζει 30 €. Λόγω περιορισμένων θέσεων, παρακαλούμε δηλώστε συμμετοχή έγκαιρα.
Δηλώσεις συμμετοχής μέχρι Δευτέρα 14 Νοεμβρίου
Το εργαστήρι θα γίνει το Σάββατο 19 Νοεμβρίου 11:00-14:00, στους Αμπελόκηπους, 5 λεπτά από το μετρό Πανόρμου.
Για περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής, στείλτε μέιλ στο info@lyo.gr ή τηλεφωνήστε στο 6944 287 316.
Join the sexolution: Για συμμετοχή στο sexpositive.gr κάνε κλικ εδώ

 

«Αντι-έμφυλος» φασισμός 1485 1025 positive
  • positive
  • No Comments

«Αντι-έμφυλος» φασισμός

Judith Butler*

Τον Ιούνιο, το ουγγρικό κοινοβούλιο ψήφισε με συντριπτική πλειοψηφία την κατάργηση κάθε διδασκαλίας που σχετίζεται με την «ομοφυλοφιλία και την αλλαγή φύλου» από τα δημόσια σχολεία, συσχετίζοντας τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ και τη σχετική εκπαίδευση με την παιδεραστία και την ολοκληρωτική πολιτιστική πολιτική. Τέλη Μαΐου, Δανοί βουλευτές ενέκριναν ένα ψήφισμα κατά του «υπερβολικού ακτιβισμού» σε ακαδημαϊκά ερευνητικά περιβάλλοντα, περιλαμβάνοντας τις σπουδές φύλου, τις θεωρίες περί φυλής, τις μετααποικιακές και μεταναστευτικές σπουδές στη λίστα των ενόχων. Τον Δεκέμβριο του 2020, το ανώτατο δικαστήριο της Ρουμανίας απέρριψε έναν νόμο που θα απαγόρευε τη διδασκαλία των «θεωριών έμφυλης ταυτότητας», αλλά η συζήτηση εκεί μαίνεται. Στην Πολωνία, τρανσφοβικοί που θέλουν να καθαρίσουν την Πολωνία από τις διαβρωτικές πολιτιστικές επιρροές των ΗΠΑ και της Αγγλίας κήρυξαν μια σειρά από χώρους «ελεύθερους από τρανς άτομα». Η αποχώρηση της Τουρκίας από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης τον Μάρτιο προκάλεσε ρίγη στην ΕΕ, καθώς μία από τις κύριες ενστάσεις της ήταν οι ρυθμίσεις περί προστασίας των γυναικών και των παιδιών από τη βία, και το «πρόβλημα» αυτό συνδέθηκε ρητά με την ξένη λέξη «gender».

Οι επιθέσεις στη λεγόμενη «έμφυλη ιδεολογία» έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια σε όλο τον κόσμο, κυριαρχώντας στη δημόσια συζήτηση που πυροδοτείται από ηλεκτρονικά δίκτυα και υποστηρίζεται από μεγάλες δεξιές καθολικές και ευαγγελικές οργανώσεις. Αν και δεν συμπίπτουν σε όλα μεταξύ τους, οι ομάδες αυτές συμφωνούν ότι η παραδοσιακή οικογένεια δέχεται επίθεση, ότι τα παιδιά στην τάξη δασκαλεύονται πώς να γίνουν ομοφυλόφιλοι και ότι το «κοινωνικό φύλο» είναι μια επικίνδυνη, αν όχι διαβολική, ιδεολογία που απειλεί να καταστρέψει οικογένειες, τοπικές κουλτούρες., τον πολιτισμό, ακόμα και τον ίδιο τον «άνθρωπο» [man].

Δεν είναι εύκολο να ανασυγκροτήσει κανείς πλήρως τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί το κίνημα κατά της έμφυλης ιδεολογίας, διότι δεν αντέχουν σε στοιχειώδη έλεγχο συνέπειας ή συνοχής. Μαζεύουν και εξαπολύουν εμπρηστικούς ισχυρισμούς για να κατανικήσουν αυτό που θεωρούν ως «έμφυλη ιδεολογία» ή «σπουδές φύλου» με οποιοδήποτε ρητορικό μέσο. Για παράδειγμα, αντιτίθενται στο «κοινωνικό φύλο» επειδή υποτίθεται ότι αρνείται το βιολογικό φύλο ή επειδή υπονομεύει τον φυσικό ή θεϊκό χαρακτήρα της ετεροκανονικής οικογένειας. Φοβούνται ότι οι άνδρες θα χάσουν την κυρίαρχη θέση τους ή θα απαξιωθούν ανεπανόρθωτα αν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε με βάση το φύλο. Πιστεύουν ότι τα παιδιά καθοδηγούνται να αλλάξουν φύλο, στρατολογούνται ενεργά από γκέι και τρανς άτομα ή πιέζονται να δηλώσουν ότι είναι ομοφυλόφιλοι σε εκπαιδευτικά περιβάλλοντα όπου κάθε ανοιχτός λόγος για το φύλο εμφανίζεται γελοιογραφικά ως μια μορφή κατήχησης. Και ανησυχούν ότι, σν κάτι που ονομάζεται «φύλο» γίνει κοινωνικά αποδεκτό, θα εξαπολυθεί στη γη μια πλημμύρα σεξουαλικών διαστροφών όπως η κτηνοβασία και η παιδεραστία.

Το κίνημα αυτό είναι εθνικιστικό, τρανσφοβικό, μισογυνιστικό και ομοφοβικό, αλλά ο κύριος στόχος του είναι να ανατρέψει την προοδευτική νομοθεσία που κατέκτησαν τις τελευταίες δεκαετίες τόσο από ΛΟΑΤΚΙ όσο και από φεμινιστικά κινήματα. Πράγματι, όταν όλοι αυτοί επιτίθενται στο «φύλο» αντιτίθενται στην αναπαραγωγική ελευθερία των γυναικών και στα δικαιώματα των μονογονέων· αντιτίθενται στην προστασία των γυναικών κατά του βιασμού και της ενδοοικογενειακής βίας· και αρνούνται τα νομικά και κοινωνικά δικαιώματα των τρανς ατόμων μαζί με μια πλήρη σειρά νομικών και θεσμικών εγγυήσεων απέναντι σε έμφυλες διακρίσεις, καταναγκαστικούς ψυχιατρικούς εγκλεισμούς, βάναυση σωματική παρενόχληση και φόνους. Όλη αυτή η ζέση ενισχύθηκε σε μια εποχή πανδημίας κατά την οποία η ενδοοικογενειακή κακοποίηση έχει εκτοξευθεί στα ύψη και τα queer και τρανς παιδιά έχουν στερηθεί τους χώρους όπου μπορούσαν να μαζεύονται σε κοινότητες που υποστηρίζουν τη ζωή.

Είναι αρκετά εύκολο να ξεμασκαρέψουμε και ακόμη να γελοιοποιήσουμε πολλούς από τους ισχυρισμούς που διατυπώνονται κατά των σπουδών φύλου ή της έμφυλης ταυτότητας, καθώς βασίζονται σε ισχνές καρικατούρες και συχνά αγγίζουν τα όρια του εξωφρενικού. Αν έχει σημασία (και ας ελπίσουμε ότι έχει ακόμα), δεν υπάρχει μία ενιαία έννοια του κοινωνικού φύλου, οι δε σπουδές φύλου είναι ένα σύνθετο και εσωτερικά ποικιλόμορφο πεδίο που περιλαμβάνει ευρύ φάσμα μελετητών. Δεν αρνείται το βιολογικό φύλο, αλλά τείνει να θέτει το ερώτημα πώς αυτό εδραιώνεται, μέσα από ποια ιατρικά και νομικά πλαίσια, πώς άλλαξε με την πάροδο του χρόνου και τι διαφορά παράγει στην κοινωνική οργάνωση του κόσμου μας η αποσύνδεση του φύλου που έχει οριστεί κατά τη γέννηση από τη ζωή που ακολουθεί, ας πούμε σε ζητήματα δουλειάς και αγάπης.

Γενικά πιστεύουμε ότι η απόδοση του φύλου γίνεται μια φορά. Έχει όμως κανείς σκεφτεί ότι μπορεί να είναι μια διαδικασία πολύπλοκη και αναθεωρήσιμη, αναστρέψιμη έγκαιρα για εκείνους στους οποίους το φύλο έχει δοθεί λάθος; Το να υποστηρίζεις κάτι τέτοιο δεν σημαίνει να παίρνεις θέση ενάντια στην επιστήμη, αλλά απλώς να ερωτάς πώς η επιστήμη και ο νόμος εισέρχονται στην κοινωνική ρύθμιση της ταυτότητας. «Μα υπάρχουν δύο φύλα!». Γενικά, ναι, αλλά ακόμη και τα ιδανικά του διμορφισμού που διέπουν τις καθημερινές μας αντιλήψεις για το βιολογικό φύλο αμφισβητούνται από πολλές απόψεις από την επιστήμη καθώς και από το κίνημα των διεμφυλικών, το οποίο έχει δείξει πόσο ενοχλητική και συνεπακόλουθη μπορεί να είναι η απόδοση ενός φύλου.

Το να θέτεις ερωτήματα σχετικά με το κοινωνικό φύλο, δηλαδή πώς η κοινωνία οργανώνεται σύμφωνα με το φύλο και με ποιες συνέπειες για την κατανόηση των σωμάτων, της βιωμένης εμπειρίας, της στενής συναναστροφής και της ηδονής, σημαίνει να συμμετέχεις σε μια μορφή ανοιχτής αναζήτησης και έρευνας, αμφισβητώντας τις δογματικές κοινωνικές θέσεις που επιδιώκουν να σταματήσουν και να αντιστρέψουν χειραφετητικές αλλαγές. Κι όμως, οι «σπουδές φύλου» επικρίνονται ως «δόγμα» από όσους φαντάζονται ότι βρίσκονται από τη μεριά της «κριτικής».

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε επί μακρόν εξηγώντας τις διάφορες μεθοδολογίες και ανταλλαγές στο πλαίσιο των σπουδών φύλου, την πολυπλοκότητα της θεωρίας και την αναγνώριση που έχει λάβει ως δυναμικό πεδίο σπουδών σε όλο τον κόσμο. Αλλά αυτό έχει ως προϋπόθεση μια δέσμευση από την πλευρά του αναγνώστη και του ακροατή στις αρχές της εκπαίδευσης. Απ’ τη στιγμή που οι περισσότεροι από αυτούς τους αντιπάλους αρνούνται να διαβάσουν οποιοδήποτε υλικό θα μπορούσε να έρχεται σε αντίθεση με τις πεποιθήσεις τους ή επιλέγουν ό,τι τους βολεύει από πολύπλοκα κείμενα για να υποστηρίξουν μια καρικατούρα, πώς πρέπει να προχωρήσουμε;

Άλλοι πάλι ισχυρίζονται ότι η ίδια η έννοια του «κοινωνικού φύλου» αποτελεί επίθεση κατά του Χριστιανισμού (ή, σε ορισμένες χώρες, κατά του παραδοσιακού Ισλάμ) και κατηγορούν τους υποστηρικτές του «κοινωνικού φύλου» ότι κάνουν διακρίσεις κατά των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων. Κι όμως, το σημαντικό πεδίο των έμφυλων θρησκευτικών σπουδών δείχνει ότι οι εχθροί δεν έρχονται απ’ έξω και ότι ο δογματισμός βρίσκεται στη μεριά των τιμητών.

Για το αντιδραστικό αυτό κίνημα, ο όρος «φύλο» προσελκύει, συμπυκνώνει και ηλεκτρίζει ένα ποικίλο σύνολο από κοινωνικά και οικονομικά άγχη που παράγονται από την αύξηση της οικονομικής επισφάλειας υπό νεοφιλελεύθερα καθεστώτα, την εντεινόμενη κοινωνική ανισότητα και το λοκ ντάουν της πανδημίας. Πολλοί, υπό την επήρεια φόβων για κατάρρευση των υποδομών, αντιμεταναστευτικό θυμό και, στην Ευρώπη, του φόβου μήπως χαθεί η ιερότητα της ετεροκανονικής οικογένειας, της εθνικής ταυτότητας και της λευκής υπεροχής, επιμένουν ότι για όλα αυτά φταίνε οι καταστροφικές δυνάμεις των έμφυλων και των μετααποικιακών σπουδών και της κριτικής θεωρίας περί φυλών. Όταν λοιπόν εμφανίζουν το gender σαν ξένη εισβολή, οι ομάδες αυτές αποκαλύπτουν ξεκάθαρα ότι αυτό που τους απασχολεί είναι η κατασκευή του έθνους. Το έθνος για το οποίο αγωνίζονται είναι χτισμένο πάνω στην κυριαρχία των λευκών, στην ετεροκανονική οικογένεια και στην άμυνα απέναντι σε κάθε κριτική αμφισβήτηση κανόνων οι οποίοι έχουν σαφώς περιορίσει τις ελευθερίες και έχουν θέσει σε κίνδυνο τις ζωές τόσο πολλών ανθρώπων.

Η εξαφάνιση των κοινωνικών υπηρεσιών υπό τον νεοφιλελευθερισμό δημιουργεί πιέσεις στην παραδοσιακή οικογένεια να παρέχει εργασία φροντίδας, όπως πολύ σωστά έχουν υποστηρίξει πολλές φεμινίστριες. Με τη σειρά της, η οχύρωση των πατριαρχικών κανόνων εντός της οικογένειας και του κράτους έχει γίνει, για κάποιους, επιτακτική ανάγκη μπροστά στις αποδεκατισμένες κοινωνικές υπηρεσίες, το απλήρωτο χρέος και το χαμένο εισόδημα. Σε αυτό το πλαίσιο άγχους και φόβου το «gender» απεικονίζεται ως μια καταστροφική δύναμη, μια ξένη επιρροή που διεισδύει στο πολιτικό σώμα και αποσταθεροποιεί την παραδοσιακή οικογένεια.

Πράγματι, το gender αντιπροσωπεύει, ή συνδέεται με, κάθε είδους φανταστικές «παρεισφρήσεις» στο εθνικό σώμα –μετανάστες, εισαγωγές, διαταραχή της τοπικής οικονομίας μέσω των επιπτώσεων της παγκοσμιοποίησης. Έτσι, το «gender» γίνεται ένα φάντασμα, που μερικές φορές προσδιορίζεται ως ο ίδιος ο «διάβολος», μια καθαρή δύναμη καταστροφής που απειλεί τη δημιουργία του Θεού (και όχι, ας πούμε, η κλιματική αλλαγή, που θα ήταν ένας πολύ πιο εύλογος υποψήφιος). Ένα τέτοιο φάντασμα καταστροφικής ισχύος μπορεί να καταπολεμηθεί μόνο μέσα από απελπισμένες καταφυγές στον εθνικισμό, τον αντιδιανοουμενισμό, τη λογοκρισία, τις απελάσεις και κλείσιμο των συνόρων. Ένας λόγος, λοιπόν, που χρειαζόμαστε τις σπουδές φύλου περισσότερο από ποτέ είναι για να κατανοήσουμε αυτό το αντιδραστικό κίνημα.

Το κίνημα κατά της έμφυλης ιδεολογίας περνά τα σύνορα, συνδέοντας οργανώσεις στη Λατινική Αμερική, την Ευρώπη, την Αφρική και την Ανατολική Ασία. Η αντίθεση στο gender εκφράζεται από διαφορετικές κυβερνήσεις όπως η Γαλλία του Μακρόν και η Πολωνία του Ντούντα, κυκλοφορεί σε δεξιά κόμματα στην Ιταλία, εμφανίζονται σε μεγάλες εκλογικές πλατφόρμες στην Κόστα Ρίκα και την Κολομβία, διακηρύσσεται θορυβωδώς από τον Μπολσονάρο στη Βραζιλία και είναι υπεύθυνη για το κλείσιμο εδρών για τις σπουδές φύλου σε πολλά μέρη, με πιο διαβόητο το Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης το 2017 πριν μεταφερθεί στη Βιέννη.

Στη Γερμανία και σε ολόκληρη την ανατολική Ευρώπη, η «εμφυλοφροσύνη» [genderism] παρομοιάζεται με τον «κομμουνισμό» ή τον «ολοκληρωτισμό». Στην Πολωνία, πάνω από εκατό περιφέρειες έχουν αυτοανακηρυχθεί «ζώνες αντι-ΛΟΑΤΚΙ», ποινικοποιώντας την ανοιχτή δημόσια ζωή για όποιον θεωρείται ότι ανήκει σε αυτές τις κατηγορίες, αναγκάζοντας νέους ανθρώπους να καταφύγουν στην εξορία ή την παρανομία. Την αντιδραστική αυτή φλόγα αναζωπυρώνει και το Βατικανό, το οποίο έχει ανακηρύξει την «έμφυλη ιδεολογία» «διαβολική», χαρακτηρίζοντάς την ως μια μορφή «αποικιακού ιμπεριαλισμού» που προέρχεται από τον Βορρά και προκαλεί φόβους για την «ενθάρρυνση» της «έμφυλης ιδεολογίας» στα σχολεία.

Σύμφωνα με την Agnieszka Graff, συγγραφέα, μαζί με την Elzbieta Korolczuk, του Anti-Gender Politics in the Populist Moment, στα δίκτυα που ενισχύουν και διακινούν την αντι- gender άποψη περιλαμβάνονται η Διεθνής Οργάνωση για την Οικογένεια, η οποία επαίρεται ότι στα συνέδριά της και στο διαδίκτυο την παρακολουθούν χιλιάδες άνθρωποι. Η πλατφόρμα CitizenGo, που ιδρύθηκε στην Ισπανία, κινητοποιεί ανθρώπους ενάντια σε διαλέξεις, εκθέσεις και πολιτικούς υποψηφίους που υπερασπίζονται τα δικαιώματα ΛΟΑΤΚΙ. Ισχυρίζονται ότι έχουν περισσότερους από 9 εκατομμύρια ακόλουθους, έτοιμους να κινητοποιηθούν στη στιγμή (κινητοποιήθηκαν εναντίον μου στη Βραζιλία το 2018 όταν ένα εξαγριωμένο πλήθος έκαψε το ομοίωμα που «μου έμοιαζε» έξω από τον χώρο όπου επρόκειτο να μιλήσω). Μια τρίτη οργάνωση είναι η Agenda Europe, που περιλαμβάνει πάνω από 100 οργανώσεις και θεωρεί τους γάμους ομοφυλοφίλων, τα δικαιώματα των τρανς, την αναπαραγωγική ελευθερία και την αντίθεση προς τις διακρίσεις εις βάρος ΛΟΑΤΚΙ ως επιθέσεις στο χριστιανισμό.

Τα κινήματα κατά του gender είναι τάσεις όχι απλώς αντιδραστικές αλλά φασιστικές, από εκείνες που υποστηρίζουν ολοένα και πιο αυταρχικές κυβερνήσεις. Η ασυνέπεια των επιχειρημάτων τους, η ρητορικές τους αναφορές σε «ίσες ευκαιρίες» και γενικά ο επιλεκτικός τους δανεισμός από στρατηγικές τόσο της αριστεράς όσο και της δεξιάς, παράγουν έναν λόγο μπερδεμένο για κάποιους, γοητευτικό για άλλους. Είναι όμως τυπικά φασιστικά κινήματα που διαστρεβλώνουν την ορθολογικότητα για να εξυπηρετήσει υπερεθνικιστικούς στόχους.

Επιμένουν ότι το gender είναι ένα ιμπεριαλιστικό κατασκεύασμα, ότι είναι μια «ιδεολογία» που τώρα επιβάλλεται στους τοπικούς πολιτισμούς του παγκόσμιου νότου, αντλώντας παραπλανητικά από τη γλώσσα της θεολογίας της απελευθέρωσης και της απο-αποικιακής ρητορικής. Ή, όπως υποστηρίζει η δεξιά ιταλική ομάδα Pro Vita, το gender εντείνει τις κοινωνικές επιπτώσεις του καπιταλισμού, ενώ η παραδοσιακή ετεροκανονική οικογένεια είναι το τελευταίο ανάχωμα ενάντια στην κοινωνική αποσύνθεση και τον ανομικό ατομικισμό. Όλα αυτά φαίνεται να απορρέουν από την ίδια την ύπαρξη των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων, τις οικογένειές τους, τους γάμους, τις ιδιωτικές τους σχέσεις και τους τρόπους ζωής έξω από την παραδοσιακή οικογένεια, από τα δικαιώματά τους στη δημόσια ύπαρξή τους. Απορρέει επίσης από φεμινιστικές νομικές αξιώσεις για αναπαραγωγική ελευθερία, φεμινιστικά αιτήματα για τερματισμό της σεξουαλικής βίας καθώς και των οικονομικών και κοινωνικών διακρίσεων κατά των γυναικών.

Ταυτόχρονα, οι αντίπαλοι του gender ψάχνουν καταφυγή στη Βίβλο για να υπερασπιστούν τις απόψεις τους περί φυσικής ιεραρχίας μεταξύ ανδρών και γυναικών και τις διακριτές αξίες του αρσενικού και του θηλυκού (παρόλο που οι προοδευτικοί θεολόγοι έχουν επισημάνει ότι αυτές βασίζονται σε συζητήσιμες αναγνώσεις των βιβλικών κειμένων). Εξομοιώνοντας τη Βίβλο με τη διδασκαλία του φυσικού νόμου, ισχυρίζονται ότι το φύλο που έχει αποδοθεί τον καθένα είναι θεία θέληση, υπονοώντας ότι οι σύγχρονοι βιολόγοι και οι γιατροί είναι περιέργως στην υπηρεσία της θεολογίας του 13ου αιώνα.

Δεν έχει σημασία αν οι χρωμοσωμικές και ενδοκρινολογικές διαφορές περιπλέκουν τον δυισμό του φύλου και ότι η απόδοση φύλου μπορεί να αναθεωρηθεί. Οι συνήγοροι του αντι- gender ισχυρίζονται ότι οι φορείς της «έμφυλης ιδεολογίας» αρνούνται τις υλικές διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών, αλλά ο υλισμός τους γρήγορα μετατρέπεται στον ισχυρισμό ότι τα δύο φύλα είναι άχρονα «αντικειμενικά δεδομένα». Το αντι-gender κίνημα δεν είναι μια συντηρητική θέση με ένα σαφές σύνολο αρχών. Όχι: ως φασιστική τάση, κινητοποιεί μια σειρά από ρητορικές στρατηγικές από όλο το πολιτικό φάσμα για να μεγιστοποιήσει τον φόβο της παρείσφρησης και της καταστροφής που προέρχεται από ένα ποικίλο σύνολο οικονομικών και κοινωνικών δυνάμεων. Δεν επιδιώκει τη συνέπεια, γιατί η ασυνέπειά του είναι μέρος της ισχύος του.

Στη γνωστή του λίστα με τα στοιχεία του φασισμού, ο Ουμπέρτο Έκο γράφει ότι «το φασιστικό παιχνίδι μπορεί να παιχτεί με πολλές μορφές», γιατί ο φασισμός είναι «ένα κολάζ… μια κυψέλη αντιφάσεων». Πραγματικά, αυτό περιγράφει τέλεια την αντι-gender ιδεολογία σήμερα. Είναι μια αντιδραστική παρακίνηση, μια εμπρηστική δέσμη αντιφατικών και ασυνάρτητων ισχυρισμών και κατηγοριών. Τρέφονται από την ίδια την αστάθεια που υπόσχονται να περιορίσουν, και ο δικός τους λόγος παράγει περισσότερο χάος. Μέσα από ένα κύμα αντικρουόμενων και τερατολογικών ισχυρισμών, επινοούν έναν κόσμο πολλαπλών επικείμενων απειλών για να υποστηρίξουν την αυταρχική διακυβέρνηση και τη λογοκρισία.

Αυτή η μορφή φασισμού εκδηλώνει αστάθεια ακόμη και όταν προσπαθεί να αποκρούσει την «αποσταθεροποίηση» της κοινωνικής τάξης που επιφέρει η προοδευτική πολιτική. Η αντίθεση στο «gender» συχνά συγχωνεύεται με αντιμεταναστευτική οργή και φόβο, γι’ αυτό και συχνά, σε χριστιανικά πλαίσια, συγχωνεύεται με την ισλαμοφοβία. Οι μετανάστες, επίσης, αναπαρίστανται ως «δύναμη διείσδυσης» και αναμεμειγμένοι σε «εγκληματικές» πράξεις, ακόμη και όταν ασκούν τα δικαιώματά τους προς διέλευση βάσει του διεθνούς δικαίου. Στο φαντασιακό των υποστηρικτών της αντι-gender ιδεολογίας, το «φύλο» είναι κάτι σαν ένας ανεπιθύμητος μετανάστης, ένα εισερχόμενο στίγμα, αλλά και, ταυτόχρονα, ένας ολοκληρωτικός αποικιοκράτης που πρέπει να αποβληθεί. Η ιδεολογία αυτή αναμιγνύει δεξιούς και αριστερούς λόγους κατά βούληση.

Ως φασιστική τάση, το αντι-έμφυλο κίνημα ενθαρρύνει τις κρατικές εξουσίες να παρεμβαίνουν σε πανεπιστημιακά προγράμματα, να λογοκρίνουν καλλιτεχνικά και τηλεοπτικά προγράμματα, να απαγορεύουν στα τρανς να ασκήσουν τα νόμιμα δικαιώματά τους, να απαγορεύουν σε άτομα ΛΟΑΤΚΙ την είσοδο σε δημόσιους χώρους, να υπονομεύουν την αναπαραγωγική ελευθερία και τον αγώνα κατά της βίας που πλήττει γυναίκες, παιδιά και ΛΟΑΤΚΙ άτομα. Απειλεί βία εναντίον μεταναστών και άλλων «δαιμονικών δυνάμεων» που η καταστολή ή η επαναπροώθησή τους θα αποκαταστήσει την απειλούμενη εθνική τάξη.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο είναι παράλογο οι «κριτικές απέναντι στο κοινωνικό φύλο» φεμινίστριες να συμμαχούν με αντιδραστικές δυνάμεις στοχοποιώντας τρανς, μη δυικά και genderqueer άτομα. Ας γίνουμε όλες πραγματικά κριτικές τώρα, γιατί δεν είναι ώρα οποιοσδήποτε από τους στόχους αυτού του κινήματος να στραφεί εναντίον άλλων. Η ώρα της αντιφασιστικής αλληλεγγύης είναι τώρα.

*Η Judith Butler είναι Αμερικανίδα φιλόσοφος, η οποία έχει συμβάλει στα πεδία του φεμινισμού, της Queer θεωρίας, της πολιτικής φιλοσοφίας και της ηθικής. Είναι καθηγήτρια στο τμήμα Ρητορικής και Συγκριτικής Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, Μπέρκλεϊ

Μετάφραση (και επιλογή τίτλου) Α.Γ.

Πηγή:nomadicuniversality

Join the sexolution: Για συμμετοχή στο sexpositive.gr κάνε κλικ εδώ
Υπάρχει και καλό πορνό; Ή γιατί πήγα τσιλιαδόρος σε τσόντα 2560 1707 positive
  • positive
  • No Comments

Υπάρχει και καλό πορνό; Ή γιατί πήγα τσιλιαδόρος σε τσόντα

Photo by Avel Chuklanov on Unsplash

Γιώργος Σίσυφος

Στη σημερινή κοινωνία οι ταινίες πορνό συνήθως δείχνουν μια τελείως διαστρεβλωμένη εικόνα της σεξουαλικότητας. Τα σώματα είναι πολύ διαφορετικά από το μέσο όρο, τα λεγόμενα «προκαταρκτικά» συνήθως είναι ελάχιστα ή ανύπαρκτα, οι γυναίκες προορισμένες μόνο για την ανδρική απόλαυση συνήθως χωρίς καν να συναινούν, η γυναικεία ευχαρίστηση αποκλειστικά αποτέλεσμα της διείσδυσης. Ακόμα και οι λεσβιακές εικόνες είναι μεσολαβημένες μέσα από την ανδρική ματιά. Οι συνθήκες εργασίας επίσης σύμφωνα με πολλές μαρτυρίες είναι άθλιες. Δεδομένου ότι αυτές οι ταινίες λειτουργούν άτυπα ως ένα είδος σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης των νέων μπορούμε να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτό για τη σεξουαλική μας ζωή, τις προσδοκίες, την αντίληψη της συναίνεσης, κλπ.

Υπάρχουν όμως και πορνό ταινίες που γίνονται με πιο d.i.y όρους δεν εστιάζουν στην ικανοποίηση της ανδρικής ετεροφυλόφιλης ματιάς και μόνο και δεν αποτελούν προϊόν άγριας εκμετάλλευσης όσων δουλεύουν σε αυτές. Νομίζω ότι ακόμα και αν η θέαση πορνό δεν περιλαμβάνεται στις απολαύσεις σου (και η αλήθεια είναι ότι σπάνια θα έβλεπα πορνό για απόλαυση) το να υπάρχουν τέτοιες ταινίες, να αυξάνονται και να διαδίδονται είναι αναμφίβολα θετικό. Είναι πρώτα από όλα κάτι απολαυστικό για τα υποκείμενα που συμμετέχουν, είναι δεύτερον απολαυστικό για τα άτομα που τις βλέπουν και τρίτο είναι τμήμα μιας κουλτούρας για τη σεξουαλικότητα που βασίζεται στη συναίνεση, την αποδοχή και τη φροντίδα. Έχει δηλαδή και ένα (εκ)παιδευτικό χαρακτήρα για το κοινό. Τέτοιες ταινίες συμβάλλουν στη δημιουργία μιας άλλης νοοτροπίας για το σεξ, τα φύλα, τις ερωτικές προτιμήσεις, την αποδοχή εναλλακτικών σεξουαλικών και σχεσιακών προσανατολισμών, κλπ. Και το κάνουν με ένα τρόπο που αν μη τι άλλο δεν είναι βαρετός!

Έτσι όταν ένα non binary (μη δυαδικό) άτομο που ήξερα χρόνια μου ζήτησε να βοηθήσω σε εξωτερικά γυρίσματα μιας τέτοιας ταινίας το δέχθηκα χωρίς δεύτερη σκέψη. Είχα να κάνω μια πολύ βαρετή αλλά απαραίτητη δουλειά. Να φυλάω την «είσοδο» ενός εγκαταλελειμμένου γηπέδου για να μην μπει κάποιο άσχετο άτομο και διακόψει τα γυρίσματα. Έχοντας ασχοληθεί ερασιτεχνικά με την παραγωγή ταινιών στο παρελθόν γνώριζα τι σημαίνει  η συγκεκριμένη θέση και πήγα προετοιμασμένος με υπομονή, νερό, βιβλίο και ασκήσεις διαλογισμού.  Πέρα από διάφορα αστεία ευτράπελα όλα κίνησαν μια χαρά και εγώ πήρα ως ευχαριστώ  ένα χειροποίητο λιπαντικό που σκοπεύω να δοκιμάσω σύντομα.  Η μεγαλύτερη ικανοποίηση όμως ήταν η αίσθηση ότι συμβάλω σε μια κοινότητα που μέρα με τη μέρα μεταμορφώνει αυτόν τον κόσμο προς μια κατεύθυνση πιο όμορφη, πιο ανεκτική και πιο αγαπησιάρικη. Και απολαμβάνει και τη διαδρομή!

Σπάζοντας τα δεσμά της μονοκανονικότητας 2560 1707 positive
  • positive
  • No Comments

Σπάζοντας τα δεσμά της μονοκανονικότητας

 
Photo by Maxime Horlaville on Unsplash

 

Λίζα Αστερίου*

 

Η κυρίαρχη άποψη είναι πως «σοβαρές σχέσεις» είναι μόνο αυτές που χαρακτηρίζονται από αποκλειστικότητα. Μήπως όμως η μονοκανονικότητα (η νόρμα της καταναγκαστικής μονογαμίας) καταλήγει να κάνει ζημιά στην ψυχική μας υγεία αλλά και στις ίδιες τις σχέσεις; Ο κλινικός ψυχολόγος Σάββας Σαλπιστής αναφέρει τα εξής:

 

Η πραγματικότητα μας αναγκάζει να παραδεχθούμε πως η μονογαμική στάση ζωής και το όνειρο για τον έναν και μοναδικό οδηγεί συχνά σε σωρεία προβλημάτων και διαψευσμένων ονείρων, όπως η κακή έως ανύπαρκτη σεξουαλική ζωή μετά από κάποια χρόνια, η συναισθηματική αδιαφορία ή/και κακοποίηση, η ζήλεια, ο έλεγχος του άλλου κλπ. Από τις επιπτώσεις των αρνητικών πλευρών και τη δυστυχία της μονογαμικής ζωής συντηρούνται πολλοί ψυχαναλυτές και από αυτές προέρχεται ένα μεγάλο μέρος των τεράστιων κερδών της φαρμακευτικής βιομηχανίας από την πώληση των Viagra και άλλων βοηθημάτων αποκατάστασης της στυτικής λειτουργίας «ξεψυχισμένων πουλιών», ακόμα και νεαρών ανδρών, των αγχολυτικών και των αντικαταθλιπτικών σκευασμάτων. Στόχος της κατανάλωσης όλων αυτών των χαπιών και της καταφυγής σε θεραπευτές/ψυχαναλυτές είναι η συντήρηση, η αναστύλωση και η διατήρηση αυτού που η κοινωνία μας υποστηρίζει πως είναι καλό για ΟΛΟΥΣ, η απόλυτη ευτυχία -δηλ. η μονογαμία- αλλά που ταυτόχρονα οι περισσότεροι, δυστυχώς, δεν το αισθάνονται…[1]

 

Γιατί άραγε δεν το αισθάνονται αν αυτή είναι η «ανθρώπινη φύση;». Στο ερώτημα αυτό έρχεται να απαντήσει το βιβλίο Sex at Dawn του Christopher Ryan και της Cacilda Jethá, μια πολύ ενδιαφέρουσα ανθρωπολογική μελέτη.[2] Οι συγγραφείς φέρνουν μια πληθώρα στοιχείων που καταδεικνύουν ότι ο θεσμός της μονογαμίας δεν είναι παρά ένα κοινωνικό κατασκεύασμα. Επιβλήθηκε μέσα στις ταξικές κοινωνίες ώστε να εξυπηρετήσει ένα συγκεκριμένο στόχο: να εξασφαλίσει στους άνδρες «γνήσιους απόγονους» που θα κληρονομούσαν την περιουσία τους. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί οι κανόνες περί μοιχείας υπήρξαν πάντα πολύ πιο αυστηροί για τις γυναίκες;

 

Αυτή η θεωρία δεν είναι και τόσο καινούρια. Το ίδιο είχε υποστηρίξει και ο Φρίντριχ Ένγκελς ήδη από το 19ο αιώνα στο κλασικό βιβλίο του Η Καταγωγή της Οικογένειας, της Ατομικής Ιδιοκτησίας και του Κράτους.[3] Είχε βασιστεί, όπως και οι συγγραφείς του Sex at Dawn, σε ανθρωπολογικά στοιχεία: σε έρευνες που δείχνουν ότι στις φυλές των κυνηγών-τροφοσυλλεκτών δεν υπήρχε ανισότητα των φύλων ούτε καταπίεση της σεξουαλικότητας. Για το μεγαλύτερο μέρος της ύπαρξης της η ανθρωπότητα ζούσε σε τέτοιες κοινωνίες, κάποιες από τις οποίες επιβιώνουν μέχρι σήμερα σε απομακρυσμένα σημεία του πλανήτη. Οι ιστορικές πηγές μαρτυρούν ότι η ιδιοκτησιακή αντίληψη των σχέσεων αναπτύχθηκε μαζί με τη δημιουργία του πλεονάσματος (πλούτου) και της ατομικής ιδιοκτησίας.

 

Καλλιεργώντας συναινετικά μη μονογαμικές σχέσεις

 

Σήμερα ευτυχώς δεν έχουμε πια ανάγκη από τη σεξουαλική καταπίεση για να γνωρίζουμε «τίνος είναι το παιδί».  Έτσι, όλο και περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι η καταναγκαστική μονογαμία είναι μια ξεπερασμένη κοινωνική νόρμα που οδηγεί στη δυστυχία – όπως και κάθε μορφή καταναγκασμού, άλλωστε. Γι’ αυτό και αναζητούν άλλες λύσεις, καλλιεργώντας τις ανοιχτές, δηλαδή τις συναινετικά μη μονογαμικές, σχέσεις.

 

Αυτός ο τρόπος ζωής αφορά κάθε φύλο και σεξουαλικό προσανατολισμό και μπορεί να παίρνει ποικίλες μορφές. Στην Ελλάδα εδώ και αρκετά χρόνια γνωρίζει διάδοση το swinging, γνωστό και ως «ανταλλαγή συντρόφων». Πρόκειται για συνευρέσεις ανάμεσα σε διαφορετικά ζευγάρια, οι οποίες ενίοτε μπορεί να περιλαμβάνουν και μεμονωμένα άτομα. Υπάρχουν επίσης οι «μονογαμοειδείς» (αγγλ. monogamish) σχέσεις: τα μέλη ενός ζευγαριού συμφωνούν ότι μπορεί να έχουν σεξουαλικές επαφές με τρίτα άτομα, χωρίς όμως να δημιουργούν δεσμούς μαζί τους.

 

Αλλά και οι πολυσυντροφικές σχέσεις εμφανίζονται με ποικίλες μορφές. Κάποιες δίνουν έμφαση στην ανεξαρτησία, όπως η ανεξάρτητη πολυσυντροφικότητα (solo polyamory). Σε άλλες περιπτώσεις, ένα ζευγάρι μπορεί να ακολουθεί το παραδοσιακό σχήμα «γάμος και παιδιά», ενώ παράλληλα τα μέλη του διατηρούν συναινετικά ερωτικές σχέσεις με τρίτα πρόσωπα. Βέβαια, τώρα πια υπάρχουν στο εξωτερικό και χιλιάδες πολυσυντροφικές οικογένειες: τρεις ή περισσότεροι άνθρωποι μοιράζονται το σπίτι και τα οικονομικά τους και, αν έχουν παιδιά, τα ανατρέφουν από κοινού. Κατά καιρούς εμφανίζονται και στη χώρα μας τέτοιες οικογένειες, όμως λόγω της κοινωνικής κατακραυγής παραμένουν «μέσα στην ντουλάπα» ή φεύγουν στο εξωτερικό.

 

Θα αναρωτιέστε ίσως πόσο εύκολο είναι να συμβιώνει κανείς με δύο ή περισσότερα άτομα. Η απάντηση είναι πως καμιά σχέση δεν είναι εύκολη. Ας μην ξεχνάμε ότι παγκοσμίως το 50% των γάμων καταλήγει σε διαζύγιο, ενώ στο υπόλοιπο 50% τα ζευγάρια έρχονται αντιμέτωπα με πολλαπλά προβλήματα. Ας δούμε τι λέει πάνω στο θέμα η Susan Rosenthal, η οποία μελετάει τα θέματα των ανθρώπινων σχέσεων από μια μαρξιστική οπτική:

 

Η οικογένεια της εργατικής τάξης έχει μια και μόνο λειτουργία: την αναπαραγωγή – την καθημερινή αναπαραγωγή της ενέργειας των εργαζομένων και την αναπαραγωγή της επόμενης γενιάς εργαζομένων. Όταν αφαιρεθεί το ρομαντικό επίχρισμα από το γάμο, απομένει κατά βάση ένα συμβόλαιο όπου δύο πρόσωπα συμφωνούν να φροντίζουν το ένα το άλλο και τα παιδιά τους, επειδή η κοινωνία δεν θα το κάνει.

 

Οι αναπαραγωγικές λειτουργίες που παρείχε το χωριό (συναισθηματική, κοινωνική και υλική υποστήριξη) είναι τώρα ευθύνη του/της συζύγου. Η έννοια του «ρομαντικού έρωτα» δημιουργήθηκε για να στηρίξει αυτή τη στροφή. Το πρώτο ρομαντικό μυθιστόρημα εμφανίστηκε το 1740, ενώ η Jane Austen διέδωσε αυτό το λογοτεχνικό είδος στις αρχές του 19ου αιώνα. Σήμερα, η προώθηση του ρομαντικού έρωτα είναι μια βιομηχανία πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ωστόσο, το υψηλό ποσοστό διαζυγίων και κατάρρευσης των σχέσεων αποδεικνύει ότι είναι σχεδόν αδύνατο για ένα άτομο να καλύπτει όλες τις ανάγκες του άλλου.[4]

 

Ζούμε στον καπιταλισμό, ένα κοινωνικό σύστημα που βασίζεται στην εκμετάλλευση και την καταπίεση και αποτελεί εμπόδιο στην ικανοποίηση των αναγκών μας. Ταυτόχρονα, το ίδιο σύστημα μας «πουλάει» έναν βολικό μύθο: ότι η ευτυχία είναι μια ατομική υπόθεση που γεννιέται μέσα από τον έρωτα και βρίσκει την ολοκλήρωσή της μέσα στην πυρηνική οικογένεια. Έτσι, στο φαντασιακό μας ο/η σύντροφός μας μεταμορφώνεται σε έναν παντοδύναμο γονιό, ο οποίος θα θέλαμε να μας παρέχει όλη τη στήριξη και τη χαρά που στερηθήκαμε χρόνια ολόκληρα. Αυτή η εξωπραγματική προσδοκία μετατρέπεται συχνά σε ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της σχέσης, καθώς ο αρχικός ενθουσιασμός δίνει τη θέση του στην απογοήτευση και τον θυμό.

 

«Εγώ δεν σε καλύπτω;»

 

Οι άνθρωποι που εγκαταλείπουν τη μονογαμία και στρέφονται προς την πολυσυντροφικότητα συνειδητοποιούν ότι ένα πρόσωπο δεν μπορεί να τους δίνει όλα όσα έχουν ανάγκη. Αλλά και οι ίδιοι/ες δεν μπορούν να ικανοποιούν όλες τις επιθυμίες του/της συντρόφου τους. Αυτή η συνειδητοποίηση για κάποια άτομα είναι ένα σοκ, το οποίο γκρεμίζει την εξιδανικευμένη εικόνα που είχαν για τον εαυτό τους. Στην προσωπική  μου ζωή, έχω κάνει πολλές συζητήσεις γι’ αυτά τα θέματα με άτομα που θα ήθελαν να συνδεθούν ερωτικά μαζί μου. Το ερώτημα που μου κάνουν είναι «δηλαδή, πιστεύεις ότι εγώ δεν σε καλύπτω;» Η απάντησή μου είναι ότι διαφορετικοί άνθρωποι μας δίνουν διαφορετικά πράγματα, ικανοποιώντας διαφορετικές πλευρές του εαυτού μας. Άλλωστε, αν ένα άτομο μπορούσε να μας τα δίνει όλα, δεν θα χρειαζόμαστε άλλες σχέσεις – οικογενειακές, φιλικές κ.ά.

 

Ας δούμε ένα παράδειγμα: η Μαριάννα και η Γεωργία έχουν μια όμορφη, τρυφερή ερωτική σχέση, όμως η πρώτη λατρεύει το BDSM ενώ η δεύτερη δεν εμπνέεται καθόλου απ’ αυτό. Αν η σχέση τους είναι κλειστή, τι θα συμβεί; Είτε η μία θα πρέπει να στερηθεί κάτι που είναι σημαντικό γι’ αυτήν είτε η άλλη θα πρέπει να πιέσει τον εαυτό της να υποδυθεί έναν ρόλο που δεν της ταιριάζει. Και η μία επιλογή και η άλλη θα δημιουργήσει δυσάρεστα συναισθήματα και μακροχρόνια θα κάνει κακό στη σχέση. Αντίθετα, αν αποφασίσουν να ανοιχτούν σε καινούριες εμπειρίες, τότε η Μαριάννα μπορεί να ικανοποιήσει τις kinky επιθυμίες της με άλλα άτομα – αυτό θα απαλλάξει τη Γεωργία από την πίεση και θα της επιτρέψει να εξερευνήσει τη σεξουαλικότητά της με άλλους ανθρώπους, αν το θέλει.

 

Ας δούμε ένα δεύτερο παράδειγμα: η Αναστασία και ο Σταμάτης ταιριάζουν από πολλές απόψεις και θέλουν να χτίσουν μια σχέση που θα κρατήσει σε βάθος χρόνου. Όμως, η Αναστασία εκτιμάει πολύ την ανεξαρτησία της και θέλει να ζει μόνη στον δικό της χώρο, ενώ ο Σταμάτης νιώθει έντονη την ανάγκη της συμβίωσης. Αν εκείνη επιλέξει να ζήσει μαζί του για να του κάνει το χατίρι, θα χάσει κάτι που είναι σημαντικό για αυτήν. Αν εκείνος συμβιβαστεί και θυσιάσει την ανάγκη της συμβίωσης, θα νιώθει ανικανοποίητος. Μέσα στα πλαίσια της πολυσυντροφικότητας, ο Σταμάτης μπορεί να επιλέξει τη συμβίωση με ένα άλλο πρόσωπο, το οποίο θα αποδέχεται τη σχέση του με την Αναστασία. Κι εκείνη θα μπορεί να διατηρεί την ανεξαρτησία της, καλλιεργώντας παράλληλα ειλικρινείς σχέσεις με άλλα άτομα, εφόσον το επιθυμεί.

 

«Μα οι πολυσυντροφικές σχέσεις είναι δύσκολες!»

 

Ποτέ δεν ισχυριστήκαμε ότι η πολυσυντροφικότητα είναι εύκολη. Για να διατηρηθεί σε βάθος χρόνου μια ποιοτική σχέση, είτε ανοιχτή είτε κλειστή, χρειάζεται συστηματική προσπάθεια. Είναι απαραίτητο να υπάρχουν στοιχεία όπως η καλή επικοινωνία, η συναισθηματική νοημοσύνη, η διαχείριση συναισθημάτων, η τοποθέτηση ορίων και η δημιουργική επίλυση προβλημάτων. Αυτά συνήθως δεν έρχονται αυθόρμητα – απαιτούν δουλειά, αναζήτηση και αυτογνωσία.

 

Σίγουρα οι πολυσυντροφικές σχέσεις είναι πιο περίπλοκες από τις μονογαμικές γιατί περιλαμβάνουν περισσότερα άτομα. Γι’ αυτό σε διάφορες χώρες έχουν σχηματιστεί συλλογικότητες όπου μπορεί κανείς να ενημερωθεί και να συζητήσει με ανθρώπους που έχουν παρόμοιες εμπειρίες. Οργανώνονται και σχετικές εκδηλώσεις, όπως σεμινάρια και συνέδρια. Έχουν γραφτεί αρκετά βιβλία, ενώ μπορεί κανείς να βρει μια πληθώρα από άρθρα, βίντεο και podcasts. Μια διαδικτυακή έρευνα με τη λέξη polyamory είναι αρκετή για δείξει τον πλούτο και την ποικιλία δραστηριοτήτων που υπάρχει.

 

Αν ενδιαφέρεστε να ζήσετε με πολυσυντροφικό τρόπο, καλά θα κάνετε ν’ αξιοποιήσετε αυτό το τεράστιο υλικό. Ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχουν γραφτεί μέχρι στιγμής σχετικά με τη διαχείριση των ανοιχτών σχέσεων είναι το Polysecure: Attachment, Trauma and Consensual Nonmonogamy της ψυχοθεραπεύτριας Jessica Fern.[5] Μέσα στις σελίδες του θα βρείτε μια ανάλυση της «θεωρίας του δεσμού» (attachment theory) μαζί με στρατηγικές που βοηθούν ένα άτομο να δημιουργήσει ασφαλείς συνδέσεις με τα αγαπημένα του πρόσωπα αλλά και με τον εαυτό του.

 

Αυτό το τελευταίο – η σχέση μας με τον εαυτό μας – είναι κάτι που συχνά ξεχνιέται στις συζητήσεις περί σχέσεων. Είναι πιο εύκολο να ονειρευόμαστε τον «πρίγκιπα» ή την «πριγκίπισσα» που θα μας φέρει την ευτυχία, παρά να κάνουμε τη δουλειά που χρειάζεται για να θεραπεύσουμε τα τραύματά μας – αυτά που δημιουργήθηκαν μέσα σε μια κοινωνία η οποία μας τραυματίζει ξανά και ξανά.

 

Η δουλειά με τον εαυτό μας και τις/τους συντρόφους μας είναι αναγκαία αλλά … δεν είναι επαρκής. Ως πολυσυντροφικά άτομα, χρειάζεται να αμφισβητήσουμε το όραμα της ατομικής ευδαιμονίας, η οποία θα αναδυθεί σαν την Αφροδίτη μέσα από την όαση που θα φτιάξουμε με τις/τους συντρόφους μας. Η σκληρή αλήθεια είναι πως δεν θα βρούμε και πολλή ευτυχία μέσα σε έναν κόσμο ο οποίος δεν ικανοποιεί τις ανάγκες των ανθρώπων. Γι’ αυτό, παράλληλα με τις προσπάθειες να δημιουργήσουμε μια καλή σχέση με τον εαυτό μας και τα κοντινά μας πρόσωπα, χρειάζεται και ο συλλογικός αγώνας για τη δημιουργία μιας άλλης κοινωνίας. Άλλωστε, η ιστορία έχει δείξει ότι τα μαζικά κινήματα μπορούν να προκαλέσουν βαθιές αλλαγές στη νοοτροπία των ανθρώπων και στον τρόπο ζωής τους. Μέσα από ένα τέτοιο κίνημα, αυτό που ξεδιπλώθηκε με ποικίλες μορφές στη δεκαετία του ’60 και του ’70, γεννήθηκε και η έννοια της πολυσυντροφικότητας.

 

*Η Λίζα Αστερίου σπούδασε ψυχολογία και φιλολογία. Δραστηριοποιείται στο αντιρατσιστικό-αντιφασιστικό, το πολύχρωμο και το γυναικείο κίνημα. Είναι η «μαμά» της ομάδας «Ανοιχτές Σχέσεις», ενώ κατά καιρούς κάνει ομιλίες και βιωματικά εργαστήρια.

Ιστοσελίδα: https://polysyntrofikotita.com/

Facebook: www.facebook.com/anoixtes.sxeseis

Για συμμετοχή στη Λέσχη Συλλογικής Ανάγνωσης του sexpositive.gr  κάνε κλικ εδώ

Join the sexolution: Για συμμετοχή στο sexpositive.gr κάνε κλικ εδώ

 

[1] Σάββας Σαλπιστής, «Μονογαμία και Πολυγαμία», i-psyxologos, 6-7-13, http://www.i-psyxologos.gr/monogamia-poligamia/.

[2] Christopher Ryan and Cacilda Jethá, Sex at Dawn: The Prehistoric Origins of Modern Sexuality (New York: HarperCollins, 2010).

[3] Φρίντριχ Ένγκελς, Η Καταγωγή της Οικογένειας, της Ατομικής Ιδιοκτησίας και του Κράτους, μετ. Μαρία Γιαταγάνα (Αθήνα: Θεμέλιο, 1995).

[4] Susan Rosenthal, The Myth of Personal Life Under Capitalism, Susan Rosenthal, 17-2-15, https://susanrosenthal.com/oppression/family-and-gender-oppression/the-myth-of-personal-life-under-capitalism-2/.

[5] Jessica Fern, Polysecure: Attachment, Trauma and Consensual Nonmonogamy (Portland, OR: Thorntree Press, 2020).

Λέσχη Συλλογικής Ανάγνωσης από το sexpositve.gr! 1766 1768 positive
  • positive
  • No Comments

Λέσχη Συλλογικής Ανάγνωσης από το sexpositve.gr!

Λέσχη Ανάγνωσης του sexpositive.gr

Τώρα που φθινοπώριασε είναι μια ευκαιρία να γνωριστούμε μεταξύ μας, να συζητήσουμε για όσα μας απασχολούν, να βουτήξουμε σε νέες γνώσεις πάνω στα αγαπημένα μας θέματα και να απολαύσουμε τη χαρά της συλλογικής ανάγνωσης.

Ξεκινάμε αυτό το ταξίδι με το βιβλίο που αγαπήθηκε όσο λίγα στις πολυσυντροφικές κοινότητες ανά τον κόσμο: Polysecure: Attachment, Trauma and Consensual Nonmonogamy

Ένα, ενημερωμένο για τις λειτουργίες του ψυχολογικού τραύματος, βιβλίο για το πώς να δημιουργείς υγιείς, συναινετικά μη μονογαμικές σχέσεις από την πολυσυντροφική ψυχοθεραπεύτρια Jessica Fern. Το Βιβλίο θα δοθεί δωρεάν σε ηλεκτρονική μορφή σε όλα τα άτομα που θα συμμετέχουν.  Επίσης όσα άτομα συμμετέχουν θα αποκτήσουν πρόσβαση σε ιδιωτική ομάδα του facebook με ενημερωμένη βιβλιοθήκη πάνω σε όλα το φάσμα της εναλλακτικής σεξουαλικότητας. Σε κάθε συνάντηση θα συζητάμε όλα μαζί τις σελίδες που διαβάσαμε και θα ορίζουμε τις σελίδες προς ανάγνωση για την επόμενη φορά. Τα σεμινάρια θα γίνονται διαδικτυακά μέσω ΖΟΟΜ και η συμμετοχή γίνεται με ελεύθερη συνεισφορά. Το βιβλίο είναι γραμμένο στα αγγλικά, η συζήτηση θα γίνεται στα ελληνικά.

Μπορείτε να δείτε περισσότερα για το βιβλίο εδώ:  https://www.goodreads.com/en/book/show/52569124-polysecure

Δηλώστε συμμετοχή συμπληρώνοντας την παρακάτω φόρμα: https://docs.google.com/forms/d/1tRmHkgSSGRoDvUwILABVukE7tTcLS68jWgH4zRAz6A4

Για τις μέρες και ώρες της συνάντησης θα λάβετε ενημερωτικό e-mail

Sex Positive Book Club: Γιατί (και) το διάβασμα είναι πιο απολαυστικό όταν το μοιράζεσαι!

Join the sexolution: Για συμμετοχή στο sexpositive.gr κάνε κλικ εδώ
Πατριαρχική μονογαμία: Ο Ελέφαντας στο Δωμάτιο 794 495 positive
  • positive
  • 1 Comment

Πατριαρχική μονογαμία: Ο Ελέφαντας στο Δωμάτιο

Happy Sisyphus*

Ένα γνώριμο μοτίβο επανέρχεται συχνά σε κάθε γυναικοκτονία. Οι δράστες επικαλούνται τη ζήλια τους για (πραγματικές ή φανταστικές) παράλληλες σχέσεις των θυμάτων τους με τα οποία πολλές φορές έχουν ήδη χωρίσει. Σε αρκετές περιπτώσεις μάλιστα ο φόνος επέρχεται όταν ο δράστης συνειδητοποιεί ότι ο χωρισμός είναι οριστικός και δεν πρόκειται η γυναίκα αυτή να γίνει δική του ποτέ ξανά. Η σύνδεση με το αίσθημα ιδιοκτησίας είναι προφανής. Η γυναίκα είναι για αυτούς τους άνδρες ένα αντικείμενο που τους ανήκει, όπως το σπίτι ή το αυτοκίνητό τους. Αν δεν την έχουν αυτοί είναι διατεθειμένοι να τη σκοτώσουν ώστε να μην την έχει κανείς. Αυτή η αντίληψη βασίζεται σε μια ολόκληρη κουλτούρα που δεν είναι άλλη από αυτήν της πατριαρχικής μονογαμίας.

Μια κουλτούρα που αντιμετωπίζει τα παιδιά ως ιδιοκτησία των γονιών και τις γυναίκες ως ιδιοκτησία των ανδρών. Μια αντίληψη που αντιμετωπίζει μεταξύ άλλων τη γυναίκα ως προϊόν για αυτό άλλωστε σύμφωνα με αυτόν τον μισογύνικο μύθο ένας άνδρας που έχει ερωτικές εμπειρίες με πολλές γυναίκες έχει αξία, αφού έχει καταναλώσει πολλά προϊόντα, ενώ μια γυναίκα που έχει πάει με πολλούς άνδρες δεν έχει αξία αφού είναι σαν ένα μεταχειρισμένο αντικείμενο. Τα τραγούδια, οι ταινίες, τα παραμύθια, η θρησκεία, οι ιστορίες και οι αφηγήσεις με τις οποίες κοινωνικοποιούμαστε μας μαθαίνουν ότι η ανώτερη και μόνη φυσιολογική μορφή σχέσης είναι η πατριαρχική, μονογαμική οικογένεια.

Αυτή η κουλτούρα που επιβλήθηκε σε όλον τον κόσμο μέσω της αποικιοκρατίας που ταυτίζει το σεξ με την αναπαραγωγή και στιγματίζει σχεδόν κάθε άλλη μορφή σχέσης και σεξουαλικότητας πέραν της ετεροσεξουαλικότητας και της μονογαμίας μας εκπαιδεύει από νεογέννητα να αντιμετωπίζουμε τους άλλους ως ιδιοκτησία μας, να χρησιμοποιούμε κτητικές αντωνυμίες για να περιγράψουμε τον τρόπο που σχετιζόμαστε με άλλα πρόσωπα,να θεωρούμε τη ζήλια ως μέτρο της αγάπης και να διασκεδάζουμε τραγουδώντας “Γιατί με κάνεις να πονώ να υποφέρω τόσο

Πρόσεξε γιατί μπορεί να σε σκοτώσω

Δεν αντέχω να σε βλέπω μ’ άλλους να γυρνάς

Γιατί με κάνεις να πονώ να υποφέρω τόσο

Πρόσεξε γιατί μπορεί να σε σκοτώσω

Πάψε πλέον να με τυραννάς “

Αν θέλουμε να μιλήσουμε για τις γυναικοκτονίες πρέπει επιτέλους να μιλήσουμε και για τον ελέφαντα στο δωμάτιο: την πατριαρχική μονογαμία που οπλίζει το χέρι των δραστών και γλιστράει μέσα από τα λόγια με τα οποία προσπαθούν να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους. Η κουλτούρα αυτή δεν πλήττει μόνο τα μη-μονογαμικά άτομα τα οποία και περιωριοποιούνται, στιγματίζονται και στερούνται των κοινωνικών τους δικαιωμάτων ως προς το γάμο και την τεκνοθεσία. Η κουλτούρα αυτή πλήττει και όσα άτομα ζουν μέσα σε (κατ’ όνομα ή κατ’ ουσία) μονογαμικές σχέσεις και οι γυναικοκτονίες είναι μόνο μια ακραία όψη ενός φάσματος που περιλαμβάνει ακραίο έλεγχο, ψυχολογική βία, συναισθηματικούς εκβιασμούς, παράλογες προσδοκίες από τον/την σύντροφο και πολλά άλλα.

Αν θέλουμε να εξαλείψουμε ή έστω να μειώσουμε δραστικά τις γυναικοκτονίες από τις κοινωνίες μας χρειάζεται πέρα από τα πολύ σωστά και επείγοντα μέτρα που προτείνονται να δημιουργήσουμε μια κουλτούρα αποδοχής όλων των σεξουαλικών και σχεσιακών προσανατολισμών, μια κουλτούρα που θα βάζει στο κέντρο της ύπαρξης τα δίκτυα, τις παρέες και τις κοινότητες και όχι το ερωτικό ζεύγος και την πυρηνική οικογένεια. Έτσι οι άνθρωποι θα έχουν ένα δίχτυ στήριξης και αλληλεγγύης ανεξάρτητα από το αν είναι σε σχέση και την υποστήριξη που έχουν ανάγκη για να αποδράσουν από μια τοξική σχέση όταν αυτό είναι αναγκαίο.

Χρειάζεται να ξεμάθουμε τον κοινωνικό προγραμματισμό που μας κάνει να αισθανόμαστε λειψοί και λειψές χωρίς ερωτικό σύντροφο, που μας μαθαίνει ότι η ρομαντική αγάπη σημαίνει πόνος, βία και κτητικότητα, που μας μαθαίνει ότι οι γυναίκες ανήκουν στον άνδρα τους. Μπορεί να μην έχουμε καν τις λέξεις για να φτιάξουμε αυτήν την κουλτούρα. Μπορεί να ξυπνάνε μέσα μας τραύματα που δεν ξέραμε καν ότι υπήρχαν. Είναι ένας δρόμος δύσκολος γιατί τον φτιάχνουμε περπατώντας αλλά ταυτόχρονα όμορφος και κάθε μέρα όλο και πιο αναγκαίος. Γιατί μέσα από αυτήν τη νέα κουλτούρα μπορούν να ανθίσουν παρέες, ομάδες, κοινότητες και γιατί όχι κοινωνίες χωρίς γυναικοκτονίες, με αλληλεγγύη και όχι ανταγωνισμό, με μοίρασμα και όχι κτητικότητα, με συναπόλαυση και όχι ζήλια. Εκεί που η αποκλειστική σχέση θα είναι μια από τις άπειρες επιλογές του σχετίζεσθαι και όχι μια πατριαρχική επιβολή που σπέρνει βία, πόνο και θάνατο.

Photo by Andrea Piacquadio on Pexels.com

 

Αρχική δημοσίευση: https://polyamorygr.wordpress.com/2022/08/08/01-38/

Join the sexolution: Για συμμετοχή στο sexpositive.gr κάνε κλικ εδώ

 

 

Ιστορική Ημέρα για την Προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ίντερσεξ Παιδιών στην Ελλάδα 249 202 positive
  • positive
  • No Comments

Ιστορική Ημέρα για την Προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ίντερσεξ Παιδιών στην Ελλάδα

 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Από σήμερα, 19 Ιουλίου 2022 απαγορεύονται νομοθετικά οι χειρουργικές και άλλες ιατρικές παρεμβάσεις, οι οποίες πραγματοποιούνταν έως τώρα στα ίντερσεξ βρέφη και παιδιά μυστικά και ερήμην τους, προκειμένου να «συμμορφώσουν» (φαινομενικά) τα ανατομικά χαρακτηριστικά τους στην κατεύθυνση της “τυπικής” αρσενικής ή θηλυκής ανατομίας των χαρακτηριστικών φύλου. Η σημερινή ημέρα είναι, λοιπόν, ιστορική για την προστασία και την αναγνώριση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των ίντερσεξ ατόμων στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και στον κόσμο.

Η Ελλάδα, ακολουθώντας τις ευρωπαϊκές εξελίξεις, γίνεται η 4η χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η 5η στον κόσμο μετά τη Μάλτα, την Πορτογαλία, τη Γερμανία και την Ισλανδία που απαγόρευσε τις επεμβάσεις «κανονικοποίησης» φύλου στα ίντερσεξ βρέφη και παιδιά. Επιπλέον, σήμερα πραγματώνεται ένας από τους κορυφαίους καταστατικούς σκοπούς της Ελληνικής Κοινότητας “Intersex Greece”: Η απαγόρευση των ιατρικών παρεμβάσεων που ο ΟΗΕ, το Συμβούλιο της Ευρώπης, η Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλοι διεθνείς οργανισμοί ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν επανειλημμένα χαρακτηρίσει ως ανθρώπινα βασανιστήρια.

Η Intersex Greece, είναι η μοναδική intersex-led οργάνωση στην Ελλάδα και εδώ και χρόνια αγωνίζεται για την προάσπιση των δικαιωμάτων των ίντερσεξ προσώπων. Μετά από πολλούς μήνες συνεργασίας με το Υπουργείο Υγείας, σήμερα γίνεται δεκτό το κορυφαίο μας αίτημα, η προστασία των ίντερσεξ παιδιών από κακοποιητικές επεμβάσεις οι οποίες τα ταλαιπωρούσαν και τα στιγμάτιζαν, συχνά εφόρου ζωής.

Πιο συγκεκριμένα, τα άρθρα 17 έως 20 (ΜΕΡΟΣ Γ΄ ΑΛΛΑΓΗ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΩΝ ΦΥΛΟΥ ΑΝΗΛΙΚΩΝ ΙΝΤΕΡΣΕΞ ΑΤΟΜΩΝ) στον νόμο «Μεταρρυθμίσεις στην ιατρικώς υποβοηθούμενη αναπαραγωγή» απαγορεύουν τις ιατρικές πράξεις και αγωγές που διενεργούνται σε ίντερσεξ παιδιά (ή, σύμφωνα με την τρέχουσα ιατρική ορολογία, σε παιδιά με «Διαταραχές/Διαφοροποιήσεις της Ανάπτυξης Φύλου/ΔΑΦ»). Τέτοιες παρεμβάσεις θα μπορούν πλέον να πραγματοποιούνται ΜΟΝΟ σε ανήλικα ίντερσεξ άτομα που έχουν συμπληρώσει το 15ο έτος της ηλικίας τους και ΜΟΝΟ με την ελεύθερη και ενημερωμένη τους συναίνεση. Επιπλέον, προκειμένου να διενεργηθεί οποιαδήποτε μη αναγκαία για την υγεία ιατρική παρέμβαση θα πρέπει προηγουμένως να έχει δοθεί άδεια με απόφαση του οικείου Ειρηνοδικείου, κατόπιν χορήγησης γνωμοδότησης μίας Διεπιστημονικής Επιτροπής που θα αποτελείται από ειδικούς εμπειρογνώμονες σε τέτοιου είδους ζητήματα. Το νομοσχέδιο προβλέπει τη συμμετοχή στην Επιτροπή μεταξύ άλλων και ενός εκπροσώπου  της ίντερσεξ κοινότητας με ανάλογη κατάρτιση. Τέλος, ο νόμος προβλέπει ποινή φυλάκισης τουλάχιστον 6 μηνών, απώλεια άδειας και χρηματική ποινή για ιατρούς που θα πραγματοποιούν επεμβάσεις σε ανήλικα ίντερσεξ άτομα χωρίς σχετική άδεια. Αυτό βάζει τέλος στις αυθαιρεσίες που επί χρόνια διενεργούνταν πάνω στα βρεφικά, παιδικά και εφηβικά ίντερσεξ σώματα από την ιατρική κοινότητα με την ανοχή της Πολιτείας. Να επισημάνουμε ότι τα παραπάνω άρθρα ΔΕΝ αφορούν τα τρανς ή διεμφυλικά πρόσωπα αλλά αποκλειστικά τα ίντερσεξ ή διαφυλικά πρόσωπα.

Ο παρών νόμος μπορεί να μη λύνει το σύνολο των δικαιωματικών παραβιάσεων που υφίστανται τα ίντερσεξ πρόσωπα στην Ελλάδα, καθώς

  • οι αναίτιες χειρουργικές επεμβάσεις δεν είναι η μόνη παραβίαση που υφίστανται τα ίντερσεξ σώματα στον χώρο της υγείας (ενδεικτικά βλ. ταπεινωτικούς και επώδυνους τρόπους εξέτασης των ίντερσεξ σωμάτων από ιατρούς),
  • εξακολουθεί η αναίτια παθολογικοποίηση και τα σιωπηρά πρωτόκολλα των επιλεκτικών τερματισμών υγιών και επιθυμητών ίντερσεξ κυημάτων από αρκετούς ιατρούς, και επίσης,
  • οι παραβιάσεις δεν συμβαίνουν αποκλειστικά στον χώρο της υγείας, αλλά και σε κάθε άλλο επίπεδο του βίου (εκπαίδευση, οικογένεια, κοινωνία, πολιτεία).

Ωστόσο, ο νόμος αποτελεί μία εξαιρετική αρχή για την διασφάλιση της ευζωίας και της ελεύθερης ανάπτυξης των ίντερσεξ παιδιών γιατί τους αναγνωρίζει το δικαίωμα στην σωματική ακεραιότητα, και τελικά, επιβεβαιώνει περίτρανα ότι τα Ίντερσεξ Δικαιώματα είναι  Ανθρώπινα Δικαιώματα.

Ο αγώνας σαφώς συνεχίζεται, αλλά σήμερα ας είναι μια ημέρα γιορτής, ανακούφισης και ελπίδας για όλα τα ίντερσεξ πρόσωπα στην Ελλάδα, που μπορούν επιτέλους να νιώθουν πως υπολογίζονται, πως ακούγονται και πως γίνονται σεβαστά ακριβώς όπως γεννιούνται από το Ελληνικό Κράτος, και πως κανείς δεν μπορεί να ορίζει το σώμα τους χωρίς τη δική τους θέληση και συναίνεση.

Θα θέλαμε σε αυτό το σημείο να ευχαριστήσουμε όλα τα μέλη της ομάδας μας που όλα αυτά τα χρόνια αγωνίζονται εθελοντικά και ακούραστα για την επίτευξη των σκοπών μας, καθώς και τις ίντερσεξ οργανώσεις-συμμάχους μας εκτός Ελλάδας – OII Europe, InterAct και OutRight- για τη στήριξή τους κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας του νομοσχεδίου.

Τέλος, ευχαριστούμε θερμά την Εθνική Επιτροπή Στρατηγικής για τη ΛΟΑΤΚΙ Ισότητα που ανέδειξε τη σημασία του θέματος, το Υπουργείο Υγείας που το έφερε προς ψήφιση, και το πολιτικό προσωπικό της χώρας που με μεγάλη  ευαισθησία, κατανόηση και ενσυναίσθηση το υπερψήφισε.

 

Είμαστε εδώ και συνεχίζουμε.
Τίποτα για εμάς χωρίς εμάς!

Enter your
text here