Κείμενα

Κείμενα

Κοινοτική σεξουαλικότητα ή πώς να συμμετέχετε σε ένα όργιο χωρίς να χρειαστεί να βγάλετε το εσώρουχό σας 640 482 positive
  • positive
  • No Comments

Κοινοτική σεξουαλικότητα ή πώς να συμμετέχετε σε ένα όργιο χωρίς να χρειαστεί να βγάλετε το εσώρουχό σας

Photo by Vidar Nordli-Mathisen on Unsplash

Γιώργος Σίσυφος

Αυτό το καλοκαίρι βρέθηκα σε μια συγκέντρωση στο Βερολίνο γύρω από την κοινοτική σεξουαλικότητα. Ήταν ένα άτυπο, τριήμερο μάζεμα στο οποίο συμμετείχαν γύρω στα πενήντα με εξήντα άτομα κυρίως από τη Γερμανία. Σύμφωνα με τη διοργάνωση πρόκειται για ένα πειραματικό γεγονός χωρίς προκαθορισμένη δομή. Την πρώτη μέρα μας κάλεσαν να πούμε πώς μπορεί ο καθένας/μία να συνεισφέρει πρακτικά και αν έχουμε κάποιο εργαστήρι, διάλεξη, κλπ. που θα θέλαμε να προσφέρουμε. Ακούστηκαν πολλές προτάσεις από τις οποίες επιλέξαμε αυτές που συγκέντρωσαν το περισσότερο ενδιαφέρον του κόσμου δηλαδή ένα εργαστήριο πάνω στο shibari, μια συλλογική γυμνή φωτογράφηση, ένα σεμινάριο πάνω στη δημιουργία κοινοτήτων, κα, Υπήρχε ένα σεμινάριο γύρω από τη συναίνεση και τα όρια το οποίο μας συνέστησαν να το παρακολουθήσουμε όλοι/ες και το κεντρικό event για το οποίο θα σας μιλήσω με τίτλο “κοινοτική σεξουαλικότητα”.

Η φιλοσοφία πίσω από τον τίτλο ήταν ότι οι κοινότητες ανθρώπων που βασίζονται στην αλληλεγγύη και τη φροντίδα πολύ συχνά τείνουν να μην αγγίζουν το ζήτημα τις σεξουαλικότητας αφήνοντας το στην ατομική πρωτοβουλία των μελών με όλα τα αρνητικά συμπαρομαρτούντα που μπορεί να έχει κάτι τέτοιο. Έτσι ένα πείραμα πάνω στην κοινοτική διαχείριση της σεξουαλικότητας ανιχνεύει τη δυνατότητα να φτιαχτούν δομές και σχέσεις που θα εκπαιδεύουν τους ανθρώπους, θα τους ενδυναμώνουν, θα χτίζουν το αίσθημα της οικειότητας και θα δημιουργούν ένα ασφαλές περιβάλλον για να ανθίσει η σεξουαλικότητα του καθενός χωριστά αλλά και της συλλογικότητας ως σύνολο.

Αφού είχε προηγηθεί ένα βιωματικό σεμινάριο πάνω στη συναίνεση και τα όρια το μεσημέρι, το απόγευμα μαζευτήκαμε σε έναν όμορφα διαμορφωμένο χώρο. Στην αρχή χορεύαμε διάφορα τραγούδια για να λυθεί το σώμα. Μετά μας έβαλαν να κοιταζόμαστε στα μάτια και αν θέλουμε να αγκαλιάζουμε τον απέναντί μας. Πειραματιστήκαμε πάνω στη λεκτική και τη μη λεκτική επικοινωνία πάντα με εναλλαγές παρτενέρ. Στην αρχή ζητούσες κάτι και το άλλο άτομο έπρεπε να αρνηθεί. Το ευχαριστούσες που σου έκφρασε το όχι του και οι ρόλοι αντιστρέφονταν. Στη συνέχεια έπρεπε να ζητήσεις κάτι και το άλλο άτομο μπορούσε να πει ναι, προσπάθησε και θα δούμε, ίσως αργότερα ή όχι. Με τα δύο πρώτα μπορούσες να κάνεις αυτό που ζήτησες (πχ. άγγιγμα στον ώμο ), με τα άλλα δύο όχι. Πάντα ευχαριστούσες στο τέλος.

Μετά μας έδειξαν κάποιες μη λεκτικές μορφές άρνησης (πχ. να απομακρύνεσαι όταν το άλλο άτομο πλησιάζει, να μετακινήσεις το χέρι του σε άλλο σημείο του σώματος σου ή πίσω στο δικό του σώμα, κλπ.) και πειραματιστήκαμε και με αυτές. Έπειτα είχαμε πέντε λεπτά να αγγίξουμε το άλλο άτομο όπως θέλαμε , τσεκάροντας συνεχώς για συναίνεση. Στη συνέχεια κάναμε τριάδες που κάθε άτομο ζητούσε κάτι συγκεκριμένο από τα άλλα δύο και είχε πέντε λεπτά να το απολαύσει (πχ. Μασάζ με μάλαξη σε όλο το σώμα εκτός από το αριστερό γόνατο). Μετά και από αυτό μας κάλεσαν να κάνουμε επτάδες και η πρώτη γενναία επτάδα να μπει στο κέντρο.

Ένιωθα αρκετά άνετα στην τριάδα μου και τους πρότεινα να μπούμε πρώτοι όπως και έγινε. Συναντήσαμε άλλα τέσσερα άτομα και αρχίσαμε να δίνουμε και να δεχόμαστε χάδια. Στη συνέχεια και άλλες επτάδες προστέθηκαν. Εκεί μέσα στο κέντρο της αίθουσας δημιουργήθηκε ένα υπέροχο έργο τέχνης από σώματα που κυλιόταν το ένα μέσα στο άλλο, μια θάλασσα από πλεγμένα χέρια πόδια, στήθη, κώλους, πέη και αιδοία που χαϊδεύονταν, τρίβονταν, φιλιόνταν, μοίραζαν και λάμβαναν χάδια αγάπη και τρυφερότητα.
Κάποια άτομα ήταν γυμνά, άλλα φορούσαν τα εσώρουχά τους, κάποια άτομα προχώρησαν σε διείσδυση, τα περισσότερα απλά έμειναν σε αυτή τη γη της κοινοτικής σεξουαλικότητας, σε αυτή τη γιορτή των σωμάτων που όλα για λίγο έγιναν ένα. Ήχοι από βογκητά, χάχανα και ψιθύρους, μυρωδιές από ιδρώτα και καύλα.

Οι συντονιστές ανά δεκαπέντε λεπτά χτυπούσαν ένα καμπανάκι και μας ρωτούσαν: Πώς νιώθεις τώρα; Μήπως θέλεις να αλλάξεις κάτι; Μήπως θέλεις να μετακινηθείς σε κάποιο άλλο σημείο; Έτσι βοηθούσαν στη συνειδητότητα της ομάδας και του κάθε μέλους της χωριστά.
Ήταν μια κοινοτική γιορτή της σεξουαλικότητας, όπου η διείσδυση ήταν ένα μικρό και σε καμιά περίπτωση το κεντρικό τμήμα της. Ένα όργιο που μπορούσες να συμμετέχεις χωρίς να χρειαστεί καν να βγάλεις το εσώρουχό σου. Εκτός κι αν πραγματικά το ήθελες.

Join the sexolution: Για συμμετοχή στο sexpositive.gr κάνε κλικ εδώ

 

Μπορεί ένας άνδρας να είναι πολυοργασμικός; 640 800 positive
  • positive
  • No Comments

Μπορεί ένας άνδρας να είναι πολυοργασμικός;

Photo by Serge Kutuzov on Unsplash

Γιώργος Σίσυφος

Πρόσφατα είχα αρκετές συζητήσεις με άνδρες και γυναίκες που όταν ανέφερα για την πολυοργασμικότητα στον άνδρα έκαναν αυτές τις δύο ερωτήσεις:

Μπορεί ένας cis* άνδρας να έχει πολλούς απανωτούς οργασμούς;

Μπορεί ένας άνδρας να βιώνει πολλά διαφορετικά είδη οργασμών;

Οι περισσότεροι εντυπωσιάζονταν όταν τους έλεγα ότι η απάντηση και στα δύο παραπάνω ερωτήματα είναι ναι.
Αποφάσισα λοιπόν να γράψω ένα σύντομο άρθρο ως εισαγωγή στο θέμα αυτό
Αυτή η γνώση υπήρχε από αρχαιοτάτων χρόνων σε μυστικές φιλοσοφίες όπως το ταό ή η τάντρα αλλά πλέον έχει γίνει δεκτή και έχει αποδειχθεί πειραματικά και από τη δυτική επιστήμη. Ο πρώτος δυτικός που διαχώρισε τον οργασμό από την εκσπερμάτωση ήταν ο ψυχαναλυτής Βίλχεμ Ράιχ. Αρχικά πιστεύονταν ότι μόνο τα προέφηβα αγόρια μπορούν να έχουν συνεχόμενους οργασμούς. Στη συνέχεια όμως βρέθηκαν άνδρες κάθε ηλικίας με την ίδια δυνατότητα. Ίσως η πιο εκτεταμένη εργαστηριακή έρευνα για τους πολλαπλούς οργασμούς των ανδρών έγινε από τους William Hartman και Marilyn Fithian . Εξέτασαν τριάντα τρεις άνδρες που ισχυρίστηκαν ότι ήταν πολυοργασμικοί – δηλαδή ότι μπορούσαν να έχουν δύο ή περισσότερους οργασμούς χωρίς να χάσουν τη στύση τους.

Ενώ αυτοί οι άνδρες έκαναν σεξ με τις συντρόφους τους στο εργαστήριο, παρακολουθούσαν τους καρδιακούς παλμούς τους τους οποίους οι ερευνητές είχαν επιλέξει ως την πιο ξεκάθαρη μέθοδο αναγνώρισης των οργασμών. Σε κατάσταση ηρεμίας, ο μέσος καρδιακός ρυθμός είναι περίπου 70 παλμοί ανά λεπτό ενώ κατά τη διάρκεια του οργασμού σχεδόν διπλασιάζεται, ανεβαίνοντας σε περίπου 120. Μετά τον οργασμό, η καρδιά επιστρέφει στον ρυθμό ηρεμίας της. Μετρούσαν επίσης τις συσπάσεις της πυέλου, οι οποίες συγχρονίζονταν με την κορύφωση του καρδιακού ρυθμού στον οργασμό. Αυτό που βρήκαν ήταν αρκετά εντυπωσιακό : τα γραφήματα διέγερσης για αυτούς τους άνδρες ήταν πανομοιότυπα με εκείνα των πολυοργασμικών γυναικών. Κατά τη διάρκεια της έρευνας των Hartman και Fithian, ο μέσος αριθμός οργασμών που είχε ένας πολυοργασμικός άνδρας ήταν τέσσερις. Μερικοί άντρες είχαν δύο, και ένας είχε δεκαέξι! Σε μια μελέτη από τους Clarion Dunn και Jan Trost, οι περισσότεροι άνδρες ανέφεραν ότι είχαν από δύο έως εννέα οργασμούς ανά συνεδρία.

Βεβαίως το ζήτημα δεν είναι μόνο ο αριθμός αλλά και η ποιότητα. Αν διαχωρίσουμε τον οργασμό από την εκσπερμάτωση ένας νέος κόσμος ανοίγεται μπροστά μας που περιλαμβάνει οργασμούς που εκτείνονται σε όλο το σώμα και όχι μόνο στα γεννητικά όργανα, οργασμούς που μπορούν να γίνουν χωρίς καν άγγιγμα, οργασμούς που προκαλούνται από άλλα σημεία του σώματος πέρα από το πέος (πχ. από τις θηλές), κα. Μέσα από τεχνικές ελέγχου της εκσπερμάτωσης και ανακατεύθυνσης της σεξουαλικής ενέργειας στο σώμα μέσα από την αναπνοή χιλιάδες άνδρες σε όλο τον κόσμο βιώνουν οργασμούς χωρίς εκσπερμάτωση σε όλο τους το σώμα κάτι που έχει και θετική επίδραση στην αίσθηση ζωτικότητας τους σε αντίθεση με την αίσθηση κούρασης και χασίματος που προκαλεί η εκσπερμάτωση.

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν και στις δυτικές χώρες αρκετά βιβλία, βίντεο αλλά και σεμινάρια που συνδυάζουν τις αρχαίες τεχνικές με τη σύγχρονη επιστημονική γνώση και διδάσκουν τον τρόπο για να φτάσεις να γίνεις πολυοργασμικός όπως και το πώς να το χρησιμοποιήσεις αυτό για να βελτιώσεις τη σεξουαλική σου ζωή. Δυστυχώς η σχετική ελληνόφωνη βιβλιογραφία παραμένει φτωχή αλλά για όσους μπορούν να διαβάσουν αγγλικά υπάρχει πολύ και αρκετά πρακτικό υλικό.

Ενδεικτικές πηγές:
Mantak Chia, Ταοϊστικά μυστικά του έρωτα, καλλιεργώντας την ανδρική σεξουαλική ενέργεια, εκδόσεις Αλντεμπαράν
Mantak Chia , Douglas Abrams The Multi-Orgasmic Man: Sexual Secrets Every Man Should Know, εκδόσεις HarperOne
Destin Gerek, The Evolved Masculine: Be the Man the World Needs & the One She Craves
Erik Wibowo, Richard J. Wassersug. Multiple Orgasms in Men—What We Know So Far. Sexual Medicine Reviews, Volume 4, Issue 2, 2016, Pages 136-148, ISSN 2050-0521, https://www.smr.jsexmed.org/article/S2050-0521(15)00054-2/fulltext.
InformedHealth.org [Internet]. Cologne, Germany: Institute for Quality and Efficiency in Health Care (IQWiG); 2006-. Premature ejaculation: What can I do on my own? 2019 Sep 12. Available from: https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK547551/.
Myers, C., & Smith, M. (2019). Pelvic floor muscle training improves erectile dysfunction and premature ejaculation: a systematic review. Physiotherapy, 105(2), 235–243. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/30979506/.
Oleary M. P. (2004). Managing early ejaculation: what does the future hold? Reviews in urology, 6(1), 5–10. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC1472672/.
What are multiple orgasms? How common are they? ISSM. (2018, September 21). https://www.issm.info/sexual-health-qa/what-are-multiple-orgasms-how-common-are-they/.

Videos
https://www.youtube.com/watch?v=oqyW35EMLuM
https://www.youtube.com/watch?v=Z4_5oS0Af8M
https://www.youtube.com/watch?v=t4wmvA_dodQ
https://www.youtube.com/watch?v=JcmyqY_EaCI

*Το Cis είναι συντομογραφία του cisgender, που είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα άτομο του οποίου η ταυτότητα φύλου είναι ίδια με το φύλο που του αποδόθηκε κατά τη γέννηση. Για παράδειγμα, εάν ένα άτομο έχει οριστεί αρσενικό κατά τη γέννηση και προσδιορίζεται ως αγόρι ή άνδρας, το άτομο θα θεωρείται cis ή cisgender. Στο άρθρο αυτό όταν αναφέρομαι σε άνδρες εννοώ τους cis άνδρες αν και οι ίδιες τεχνικές μπορούν να εφαρμοστούν από οποιοδήποτε άτομο με πέος

Join the sexolution: Για συμμετοχή στο sexpositive.gr κάνε κλικ εδώ

 

ΑΓΟΡΙΑ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ: Πως η κατασκευή της στερεοτυπικής αρρενωπότητας βλάπτει τους άνδρες 640 853 positive
  • positive
  • No Comments

ΑΓΟΡΙΑ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ: Πως η κατασκευή της στερεοτυπικής αρρενωπότητας βλάπτει τους άνδρες

Photo by Jon Tyson on Unsplash

Ειρήνη Γεωργή*

Έχω κάνει αποστολή της ζωής μου το να μιλάω στους άντρες για φεμινισμό. Κοίτα να δεις όμως τι γίνεται. Το πρόβλημα είναι ότι οι άντρες δεν ακούν τις γυναίκες, πόσο μάλλον όταν οι γυναίκες τους μιλάνε για φεμινισμό. Το πρόβλημα είναι ότι οι άντρες ακούν άλλους άντρες. Και ξέρεις τι είδους άντρες μιλάνε στους άλλους άντρες; Θα σου πω.

Πιθανότατα ξέρεις τον Jordan Peterson. Εκείνον τον ωραίο ασπρομάλλη που σε μια άλλη ζωή μπορεί να τον έλεγες ντάντι, που είναι χαρισματικός όταν μιλάει, και κάποτε ίσως έβγαζε κάπως νόημα, παρόλο που ήταν τρομερά επιλεκτικός στις έρευνες που χρησιμοποιούσε για να στηρίξει τα επιχειρήματά του. Γενικά λατρεύει να μιλάει για τις βιολογικές διαφορές των φύλων και άλλα τέτοια που λένε οι μπαρμπάδες της ηλικίας του, αλλά εδώ και χρόνια το ‘χει χάσει και πραγματικά σχεδόν ανησυχώ γι’ αυτόν. (Δηλαδή πρέπει να λύσεις τα θέματά σου με τη μαμά και τη γιαγιά σου, κάνε θεραπεία, δεν γίνεται να κλαις συνέχεια μπροστά στον φακό, ούτε εγώ δεν κλαίω τόσο όταν μιλάω για ιστορίες βιασμών εκατοντάδων γυναικών, κάπου έλεος λοιπόν).

Ο Τζόρνταν δεν ξέρω αν όντως το ‘χει χάσει ή αν το κάνει γιατί κάθε φορά που κλαίει στην κάμερα σκουπίζει τα δάκρυά του με πεντακοσιοδόλαρα ή για έναν λόγο τελείως διαφορετικό. Πιθανολογώ ότι μπορεί να ανήκει στην κατηγορία εκείνων που ξεκίνησαν την ονλάιν καριέρα τους σχετικά μετριοπαθώς, και σταδιακά έγιναν radicalized από το ίδιο τους το κοινό. Ναι, η ριζοσπαστικοποίηση δεν συμβαίνει μόνο από τον creator προς το κοινό, συμβαίνει και αντίστροφα και είναι ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον φαινόμενο που σε έναν μικρούλη βαθμό συνέβη και σε μένα. (Αριστερώθηκα. Προφανώς).

Στη manosphere (αντρόσφαιρα), συγκεκριμένα, πολλοί ξεκίνησαν ας πούμε ως fitness coaches που μιλούσαν για σκουότς και πρωτεϊνούλα, και εξαιτίας του κοινού που διψούσε για έτζι περιεχόμενο, το γύρισαν σε μισογυνισμό, αλτ ραϊτισμό και ματσίλα.

Όλο ευθεία μέχρι Andrew Tate γωνία. Ο οποίος έλεγε ξεκάθαρα να βιάζετε γυναίκες για να τις βάζετε στη θέση τους, και δεν έμενε μόνο στα λόγια ο άνθρωπος, ζούσε ό,τι δίδασκε, μάλιστα είχε και μπίζνα τράφικινιγκ. Αυθεντικός.

Ο Τέιτ είχε τεράστια επιρροή αλλά πλέον δεν υπάρχει στο ίντερνετ. Τον είχαν κόψει από παντού εκτός από μια σύντομη επανεμφάνιση στο Τουίτερ, στο οποίο εξαιτίας της ιδιοφυΐας Elon Musk, ο λογαριασμός του είχε επανεγκαθιδρυθεί, αλλά έντερ Greta Thunberg ως από μηχανής θεά, που τον έστειλε φυλακή.

Όμως ο Τέιτ είναι η κορυφή του παγόβουνου. Υπάρχουν άπειροι εκεί έξω που θέλουν να γίνουν Τέιτ στη θέση του Τέιτ, και κάνουν ό,τι μπορούν για να το πετύχουν, διότι ξέρουν ότι υπάρχει κενό στην αγορά και έχουν τρέξει να το γεμίσουν.

Και έχει γεμίσει το Tiktok με επίδοξους Τέιτερζ (δεν ξέρω αν υπάρχει η λέξη), που λένε σε δεκαπεντάχρονα να γίνουν άντρες, να παίρνουν στεροειδή για να φουσκώσουν, να μην γκρινιάζουν, να μην κάνουν σαν λιτλ μπίτσεζ, να μάθουν να βγάζουν λεφτά ονλάιν, (με κομπίνες σε δωδεκάχρονα μάλλον), να επενδύουν σε κρύπτο, κι ότι αν έχουν πατήσει τα είκοσι, δεν αξίζουν τίποτα αν δεν έχουν κώλο (έτσι σκέτο, να ίπταται στο πλάνο) και λάμπο. Όπου το «λάμπο» δεν είναι άνορθόγραφη Αννούλα, είναι Λαμποργκίνι. Τα εικοσάχρονα. Λαμποργκίνι.

Οι Τέιτερζ ξεφυτρώνουν στα σόσιαλ σαν ντικ πικς στα μέσατζ ρικουέστς κοπέλας με φωτό προφίλ με μαγιό, και μιλάνε συνέχεια για το τι σημαίνει να είσαι άντρας, που στην κοσμοθεωρία τους είναι να είσαι gym bro, να βγάζεις πολλά λεφτά, να μην μιλάς για συναισθήματα και άλλα τέτοια γλυκερά, να είσαι συνέχεια θυμωμένος και να βλέπεις τις γυναίκες σαν τρύπες, εκτός κι αν έχει φτάσει η ώρα να τους κάνεις παιδιά. (Που και τότε δεν θα είναι αληθινοί άνθρωποι, αλλά ρομπότ φροντίδας, μαγειρέματος, σεξ και νοικοκυριού φυσικά).

Οι Τέιτερζ είναι αμέτρητοι και γίνονται ίνφλουενσερς που πραγματικά επηρεάζουν εκατομμύρια εφήβους που βλέπουν ένα βίντεο αρχικά, και μετά τους βγαίνει κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο, μέχρι που τα πιστεύουν όλα και προσαρμόζουν την ιδέα της πραγματικότητας μέσα από τα παραμορφωμένα φίλτρα αυτού που ονομάζουμε προβληματική αρρενωπότητα.

Οι άντρες και ειδικότερα οι νεαροί άντρες, έχουν τεράστια ανάγκη από καθοδήγηση. Αναζητούν απελπισμένα καθοδήγηση από σχεδόν οποιονδήποτε, που να τους βοηθήσει να βγάλουν νόημα από έναν κόσμο που αλλάζει, από έναν κόσμο όπου αυτά που τους έμαθαν παιδιά, φαίνονται να μην ισχύουν πια. Έζησαν ένα κίνημα MeToo και είδαν τις γυναίκες θυμωμένες, και η άμεση αντίδρασή τους ήταν “not all men”, δηλαδή αμυντική, αλλά αυτό πια δεν αρκεί.

—
Πώς τολμάνε να είναι θυμωμένες, αφού έχουν όλα τα προνόμια μαζί; Όλοι έχουν τις γυναίκες μην βρέξει και μην στάξει, είδες ποτέ γυναίκα σε δουλειά χειρωνακτική; Άσε που δεν πάνε στον πόλεμο και που αυτές σώζουν πρώτες αν το πλοίο βυθιστεί. Αλλά το χειρότερο απ’ όλα, αυτές οι κάρχιες στερούν το σεξ στα καλά παιδιά, μια και καμιά δεν δέχεται μαζί μου να πηδηχτεί. Με ποιο δικαίωμα κυρά μου λες όχι σε ένα καλό παιδί;

Και λένε κάτι μπούρδες για πατριαρχία, (λες και ειδικά στην Ελλάδα που πέφτει παντόφλα, δεν έχουμε μητριαρχία), λένε ότι υπάρχει κουλτούρα βιασμού, λες και δεν καταδικάζουμε όλοι τον βιασμό, λένε ότι δεν τους αρέσει να τους μιλάνε στον δρόμο, τότε γιατί το φόρεσες μωρή το μίνι; Κι από πάνω λένε ότι τα φύλα δεν είναι δύο, μιλάμε το ‘χουν χάσει τελείως.

Λένε ότι η αρρενωπότητα είναι «τοξική» και κάνουν ότι γουστάρουν κάτι αγοράκια που δεν τα λες και πολύ αγοράκια, βουτυρομπεμπέδες, φλώροι, που μιλάνε για τα συναισθήματά τους και δεν ντρέπονται και να κλάψουν, μπέτα simp λουλούδες του καναπέ, μαλακοί και μαλθακοί, που δεν θα γίνουν ποτέ άντρες σωστοί.

Γιατί οι άντρες οι αυθεντικοί δεν είναι έτσι. Είναι σκληροί. Δυνατοί. Ανθεκτικοί. Δεν χρειάζεται να μιλάνε πολύ. Είναι άλφα. Κυρίαρχοι. Αυτοί είναι οι άντρες που κερδίζουν στη ζωή. Όλα τα άλλα είναι ψέματα και προπαγάνδα, για μια νέα τάξη πραγμάτων που οι άντρες θα χάσουν τα δικαιώματά τους, τα κεκτημένα τους δηλαδή, και θα ευνουχίζονται από παιδιά, μεγαλώνοντας σαν κοριτσάκια, μην τυχόν και εκφράσουν την αληθινή τους αντρική φύση, τη βιολογική. Οτιδήποτε woke προσπαθούν να μας πουλήσουν, ανήκει στο Σχέδιό τους, και ο άντρας ο αληθινός οφείλει να αντισταθεί.

—
Και αντιστέκονται φυσικά. Αντιστέκονται στρεφόμενοι στον νεοσυντηρητισμό, δηλαδή στον αλτ ραϊτισμό, δηλαδή στη δεξιά και στον μισογυνισμό. Θέλουν απεγνωσμένα να ανήκουν και να αισθανθούν ότι ταιριάζουν σε μια κοινωνία που αλλάζει με ρυθμό καταιγιστικό, και που οι προοδευτικοί γελάνε στα μούτρα τους και τους λένε αμόρφωτους και πρωτόγονους. Τους μένει μόνο το μίσος και η αντίδραση σε κάθε τι προοδευτικό. Κοροϊδεύουν με τη σειρά τους και βρίζουν τον προοδευτισμό, γιατί είναι ο μόνος τρόπος να ξορκίσουν τον φόβο και την απειλή ότι κανείς πια δεν έχει ανάγκη αυτό που εκείνοι είναι, το μόνο πράγμα που τους έμαθαν να είναι. Γιατί η αρρενωπότητα που νομίζουν ότι είναι αυθεντική, είναι μια ύπουλη κοινωνική κατασκευή.

Δεν ξέρω πόσοι Έλληνες Τέιτερζ υπάρχουν αλλά ξέρω ότι η τάση δεν είναι μόνο στο εξωτερικό. Το τι σχόλια έχω στο Tiktok είναι αποκαρδιωτικό. Και τα διαβάζω με ένα ενδιαφέρον κοινωνιολογικό και ανθρωπολογικό, με λένε «νεοταξίτισσα» μεταξύ πολλών κοσμητικών επιθέτων ως τον υπέρτατο χλευασμό, και αυτό που με θλίβει είναι ότι θα μπορούσαμε να μιλάμε για πολύ πιο σύνθετες έννοιες, να ανέβουμε επίπεδα και να αναλύουμε την Barbie και το beauty culture από σκοπιά μεταφεμινιστική και καπιταλιστική, να επαναπροσδιορίσουμε την αρρενωπότητα και να αποδομήσουμε το αντρικό βίωμα σε μια εποχή που η αυταπάτη της πατριαρχίας ως λογική δομή της κοινωνίας έχει κλονιστεί. Αλλά όχι. Ακόμα, το να αναφέρεις τη λέξη «γυναικοκτονία» ή το να πεις ότι ένα αστείο μπορεί να είναι σεξιστικό, σε κάνει φεμιναζί. Ειλικρινά, μου λείπει ο διάλογος που θα μπορούσαμε να είχαμε μαζί.

Η αρρενωπότητα περνάει κρίση και δεν έχουμε αρκετά θετικά πρότυπα της εξελιγμένης αρρενωπότητας. Ξέρεις τι έχουμε; Έχουμε τον Bedros Keuilian. Έναν φουσκωτό Ρωσοαμερικάνο εντρεπρενέρ που έχει χτίσει μια αυτοκρατορία που βασίζεται στην ανάγκη εκατοντάδων χιλιάδων αντρών να ανήκουν, και να επανακτίσουν την αίσθηση ότι η αρρενωπότητα που ξέρουν έχει αξία. Ο Μπέντρος προσφέρει πάρα πολλές υπηρεσίες, έχει γράψει και το βιβλίο Man Up (Γίνε Άντρας), αλλά η πιο γνωστή απ’ όλες είναι το Modern Day Knight Project, (Σύγχρονος Ιππότης), που πίστεψέ με, δεν έχει καμία σχέση με ρομάντζο ούτε μαγεία.

Το MDK πρότζεκτ είναι ένα bootcamp πρόγραμμα 75 ωρών για τα υπέρτατα άλφα μέιλς. Ο Μπέντρος λέει «κάποιοι θα το έλεγαν βασανιστήριο, αλλά εγώ το λέω ευκαιρία». Πάνε άντρες και πληρώνουν λεφτά για να τους έχουν κάτι τύποι με μούσκουλα και πούρα τρεις μέρες να κυλιούνται στη λάσπη (πάρα πολλή λάσπη), πάνω σε σύρματα και σε πέτρες, να κάνουν πεζοπορίες σε βουνά φορτωμένοι εξοπλισμό, να κυλιούνται ξανά για μεγάλες αποστάσεις, να τους κάνουν bullying, να τους ουρλιάζουν στα μούτρα και να τους κάνουν καψόνια στρατού, να μην τους αφήνουν να κοιμηθούν, να τους βάζουν να κάνουν ασκήσεις που προσομοιάζουν την εβδομάδα κόλασης (Hell Week) των Navy Seals για την οποία κανείς τους δεν έχει προπονηθεί, να τους πνίγουν σχεδόν με μάνικες νερό στη μούρη, μέχρι και να τους βάζουν να σκάψουν τον ίδιο τους τον τάφο και να μπαίνουν μέσα, για να μην μπορούν να αναπνεύσουν. Ένας άντρας πέθανε την 5η φορά που πραγματοποιήθηκε το πρόγραμμα. Εννοείται όλοι έχουν υπογράψει ότι το πρόγραμμα δεν έχει καμία ευθύνη για ό,τι συμβεί.

Ξέρεις πόσα πληρώνουν για το προνόμιο να κάνουν το MDK πρότζεκτ; Δεκαοκτώ χιλιάδες δολάρια ($18,000).

Αν ήθελα να γελάσω, θα έλεγα ότι αυτή είναι η πιο γκέι κραυγή βοήθειας που έχω δει ποτέ, να πληρώνεις για να είσαι τρεις μέρες βρεγμένος μέσα σε χαντάκια δίπλα σε άλλους άντρες που αγκομαχάνε, αυτή είναι η μόνη θεωρία δύο άκρων που ασπάζομαι, γιατί αλλιώς καλύτερα πλήρωσε ντομινατρίξ να στα κάνει αυτά, θα σου έρθει πιο φτηνά και στο τέλος άμα θέλεις θα κάνεις και σεξ, αλλά νομίζω ότι δεν σε νοιάζει αυτό τελικά.

Όμως δεν είναι καθόλου αστείο. Αυτό που είναι το λιγότερο αστείο απ’ όλα, είναι ότι έχουν φτιάξει και το Squire πρόγραμμα για έφηβα αγόρια, από 13-14 χρονών. Στέλνουν τα αγοράκια μαζί με τους πατεράδες, ώστε τα αγοράκια να γίνουν «άντρες». (Γιατί τα δεδομένα τραύματα της παιδικής ηλικίας δεν είναι αρκετά, οπότε ας προσθέσουμε μερικά). Στα πλεονεκτήματα μάλιστα του προγράμματος αναφέρεται το ότι «δεν θα φέρεται πια σαν παιδί». Το αφήγημα είναι ανατριχιαστικά ακριβές από την ανάποδη. Ότι η κοινωνία θέλει τα αγόρια αδύναμα και μαλθακά και το Χόλιγουντ προβάλλει το πρότυπο του υποτακτικού λούζερ, και πρέπει να προστατεύσεις τον γιο σου από τη θηλυκοποίηση που θέλουν *αυτοί*.

«Αυτοί» είμαστε εμείς που θέλουμε τα παιδιά να είναι παιδιά. Αυτοί είμαστε εμείς που θέλουμε οι άντρες να είναι ολόκληροι άνθρωποι και όχι μισοί. Γιατί η πατριαρχία έχει τραβήξει πάνω στην ανθρώπινη υπόσταση μια κάθετη γραμμή, κι έχει πει από δω είναι τα αρρενωπά χαρακτηριστικά, δύναμη, αντοχή, προστασία, λογική, κι από δω τα θηλυκά, γλυκύτητα, φροντίδα, επικοινωνία, συναίσθημα. Αλλά οι γυναίκες επιτρέπεται να δανειστούν λίγο από τα αρρενωπά, γιατί το να είσαι «αντράκι» είναι θετικό, ενώ το να θες οτιδήποτε θηλυκό, είναι ντροπιαστικό.

Το ζητούμενο δεν είναι να είσαι άντρας σε επαφή με τη «θηλυκή σου πλευρά». Δεν υπάρχει πλευρά θηλυκή κι αρσενική. Το ζητούμενο είναι να είμαστε ολόκληροι άνθρωποι, να ζούμε όλο το φάσμα της ανθρωπινότητας, αλλιώς καταδικάζουμε τον εαυτό μας σε αυτό-ακρωτηριασμό και φυλακή. Η στερεοτυπική αρρενωπότητα θέλει τους άντρες να ζουν μισή ζωή.

Πρέπει να προστατεύσουμε τα αγόρια μας. Τα κορίτσια μπορεί να κινδυνεύουν από τα πρότυπα ομορφιάς του ίνσταγκραμ και του Tiktok, στην ολιγαρχία της προσδοκούμενης θηλυκότητας, αλλά τα αγόρια κινδυνεύουν να χάσουν την ίδια τους την ανθρώπινη διάσταση, στον βωμό της αρρενωπότητας

*Η Ειρήνη Γεωργή είναι σύμβουλος dating και συγγραφέας του βιβλίου “Αυτός που θέλουν οι γυναίκες, οδηγός dating για άντρες από μια φεμινίστρια”. Μπορείς να τη βρεις στο irinigeorgi.com  Την ευχαριστούμε θερμά για την παραχώρηση του κειμένου!

Join the sexolution: Για συμμετοχή στο sexpositive.gr κάνε κλικ εδώ

 

Άγρια δολοφονία τρανς γυναίκας πρόσφυγα από την Κούβα | Βρέθηκε μαχαιρωμένη στο διαμέρισμά της στον Άγιο Παντελεήμονα 720 866 positive
  • positive
  • No Comments

Άγρια δολοφονία τρανς γυναίκας πρόσφυγα από την Κούβα | Βρέθηκε μαχαιρωμένη στο διαμέρισμά της στον Άγιο Παντελεήμονα

Η είδηση ήρθε σαν κεραυνός εν αιθρία και προκαλεί σοκ σε όσους ανθρώπους τη γνώρισαν. Η Άννα, τρανς γυναίκα, που ήρθε σαν πρόσφυγας από την Κούβα και τα τελευταία χρόνια εργαζόταν στις «Κούκλες», βρέθηκε άγρια δολοφονημένη στο διαμέρισμά της.

Άγρια δολοφονημένη με μαχαίρι εντοπίστηκε τρανς γυναίκα στον Άγιο Παντελεήμονα.

Άγρια δολοφονία τρανς γυναίκας πρόσφυγα από την Κούβα | Βρέθηκε μαχαιρωμένη στο διαμέρισμά της στον Άγιο Παντελεήμονα.

[Η τελευταία φωτογραφία που δημοσίευσε η Άννα στο προφίλ της στο facebook τη προηγούμενη ημέρα της δολοφονίας της]

Η Άννα, εντοπίστηκε θανάσιμα τραυματισμένη, μέσα σε λίμνη αίματος, την Δευτέρα 10 Ιουλίου το απόγευμα στο σπίτι της, σε ισόγειο διαμέρισμα στην περιοχή του Αγ. Παντελεήμονα, στην οδό Φυλής 130 και Μαγνησίας.

Τα τραύματα στο άψυχο σώμα της είχαν προκληθεί από αιχμηρό αντικείμενο, πιθανότατα μαχαίρι.

Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύθηκαν σε ιστοσελίδες, τη σορό της τρανς γυναίκας εντόπισε η σπιτονοικοκυρά της, η οποία πήγε στο διαμέρισμα για να εισπράξει το ενοίκιο.

Στο σημείο βρίσκονται αστυνομικές δυνάμεις και ιατροδικαστής για να διαπιστώσουν τι ακριβώς έχει συμβεί. Την προανάκριση ανέλαβε η Διεύθυνση Ασφαλείας Αττικής.

 

Αξίζει να σημειωθεί πως τα πρώτα δημοσιεύματα ανέφεραν την Άννα στο αρσενικό γένος ως «Κουβανό», κάνοντας misgendering.

Στη δολοφονία της Άννας, αναφέρθηκε η Άννα Απέργη, Πρόεδρος του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών

Μία φίλη μας τρανς γυναίκα προσφύγισσα από την Κούβα, δολοφονήθηκε άγρια.

Η Αννα μας βρέθηκε κατακρεουργημένη μέσα στο σπίτι της.

Τα περισσότερα ειδησεογραφικά site αναφέρθηκαν στη δολοφονία γράφοντας ότι δολοφονήθηκε Κουβανός άνδρας.

Σαφέστατα δεν φταίνε οι δημοσιογράφοι για αυτό.

Προφανώς αυτή την πληροφορία έλαβαν από την Ελληνική Αστυνομία, επομένως όλο το λάθος ξεκίνησε από την ΕΛ.ΑΣ.

Σήμερα Τρίτη 11 Ιουλίου υπάρχει συγκέντρωση διαμαρτυρίας στις 20:00 στην Πλ. Αγίου Παντελεήμονα και αύριο Τετάρτη 12/7, 20:00 μπροστά από τη Βουλή στο Σύνταγμα

Πηγή: https://t-zine.gr/agria-dolofonia-anna/

Join the sexolution: Για συμμετοχή στο sexpositive.gr κάνε κλικ εδώ
15/7: Διεθνής Μέρα Ορατότητας για τη Μη-Μονογαμία/ Interanational Non-Monogamy Visibility Day 940 788 positive
  • positive
  • No Comments

15/7: Διεθνής Μέρα Ορατότητας για τη Μη-Μονογαμία/ Interanational Non-Monogamy Visibility Day
————————————————–English bellow——————————————————

Αυτή είναι η πρώτη χρονιά που γιορτάζεται διεθνώς η Ημέρα  Ορατότητας  για τη Μη Μονογαμία.

Ας δημιουργήσουμε μια μεγάλη, χαρούμενη και συμπεριληπτική  εκδήλωση και ας βρεθούμε μαζί στο πάρκο για μια καλοκαιρινή γιορτή αγάπης σε όλες τις άφθονες εκδηλώσεις της.

Φέρε μαζί σου κάποιο ποτό, αναψυκτικό, σνακ, επιτραπέζιο παιχνίδι ή απλά την καλή σου διάθεση!

Ζητάμε την ενεργό συμμετοχή σου– εάν θέλεις να προσφέρεις εθελοντικά στη διοργάνωση της εκδήλωσης, να οργανώσεις μια καλλιτεχνική performance ή ό,τι άλλο, επικοινώνησε με το polyamorygr@yahoo.gr  ή μέσω αυτής της φόρμας.

Σημαντικό:

Οι άνθρωποι  έχουν πολύ διαφορετικά προσωπικά όρια, ζήτα πάντα τη συναίνεση τους και τσέκαρε το επίπεδο άνεσης τους γύρω από την αγκαλιά, το άγγιγμα και τον προσωπικό χώρο.
Εάν κάποιος σε κάνει να νιώθεις άβολα με οποιονδήποτε τρόπο, μίλα με έναν από τους διοργανωτές/τριες

.

Θα μοιραστούμε μια καρφίτσα για την τοποθεσία σε ένα email σε όλα τα άτομα που θα εγγραφούν.

Για περισσότερες πληροφορίες: https://www.dayofvisibility.com/
#NonmonogamyVisibility! 
Join the sexolution: Για συμμετοχή στο sexpositive.gr κάνε κλικ εδώ

 

—————————————————————–English—————————————————-
This is the first year that Non-Monogamy Visibility Day is celebrated internationally.

Let’s make it a big, happy and inclusive event and meet together  for a summer celebration of love in all its abundant manifestations.

Bring a drink, snack, board game or just your good mood!
We ask for your active involvement – if you want to volunteer in organising the event, offer an artistic performance, or help out on the day, please reach out to polyamorygr@yahoo.gr or via the contact form.

Important:

People will have very different personal boundaries
Check-in with  their comfort level around hugging, touch and personal space.
If you feel that anyone is making you feel uncomfortable in any way, please speak to one of the organisers
We will share a pin for the location in an email to all those who register.

#NonmonogamyVisibility!
Sian Norris: Ποιος Χρηματοδοτεί το Κίνημα Κατά των Αμβλώσεων στην Ευρώπη; 1485 1025 positive
  • positive
  • No Comments

Sian Norris: Ποιος Χρηματοδοτεί το Κίνημα Κατά των Αμβλώσεων στην Ευρώπη;

Sian Norris*

Υπάρχει η τάση όταν κοιτάμε την χρηματοδότηση ενάντια στα θέματα φύλου να τοποθετούμε την Ευρώπη ως θύμα κακόβουλων δυνάμεων στις ΗΠΑ και τη Ρωσία. Πρόκειται για κάτι απόλυτα ανακριβές. Παρακαλώ πολύ, όσον αφορά το ζήτημα της συγκέντρωσης χρημάτων για την απαγόρευση της άμβλωσης, η Ευρώπη τα καταφέρνει πολύ καλά από μόνη της! Ως ιδρυτής και διευθυντής του Φόρουμ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τα Σεξουαλικά και Αναπαραγωγικά Δικαιώματα ο Neil Datta μου είπε, «Το κίνημα ενάντια στα έμφυλα δικαιώματα είναι λίγο πολύ εγχώριο φαινόμενο. Οι Αμερικάνοι έχουν σημαντικό ρόλο. Δεν είναι όμως απλά εξωτερική διείσδυση στους αθώους Ευρωπαίους που διαφορετικά θα ήταν υπέροχα προοδευτικοί».

Από τα 702 εκατομμύρια δολάρια που δαπανήθηκαν από πενήντα τέσσερα κινήματα ενάντια στα έμφυλα δικαιώματα μεταξύ του 2009 και του 2018, τα 437 εκατομμύρια συνολικά προέρχονταν μέσα από την Ευρώπη, σύμφωνα με την έρευνα που διεξάχθηκε από τον Datta. Οι χρηματοδότες αυτοί περιλαμβάνουν θρησκευτικά ιδρύματα, οικονομικές ελίτ όπως πλούσιους επιχειρηματίες, και ιδρύματα ιδρυμένα από αριστοκράτες. Επειδή μιλάμε για την Ευρώπη, οι αριστοκράτες αυτοί κατάγονται από οικογένειες που κάποτε κυβερνούσαν τη περιοχή – από τη δυναστεία των Αψβούργων ως τους απογόνους του Γερμανού Κάιζερ. Συναντιόνται στις συνόδους της Agenda Europe και στο ετήσιο Παγκόσμιο Κογκρέσο των Οικογενειών (World Congress of Families)· έχουν γραφεία στα κέντρα λήψεων πολιτικών αποφάσεων της περιοχής όπως σε Βρυξέλες και Γενεύη· και χρηματοδοτούν κόμματα που είναι εναντίον των έμφυλων δικαιωμάτων, ακτιβιστές, δημόσιες καμπάνιες και νομικές υποθέσεις.

Στη καρδιά της Ευρώπης το κίνημα εναντίον των έμφυλων δικαιωμάτων είναι η CitizenGO, μια οργάνωση που είναι δικτυωμένη με Αμερικάνικες, Λατινοαμερικάνικες και Αφρικανικές οργανώσεις όπως και ενδοευρωπαϊκά. Το να προσπαθήσουμε να βρούμε τους χρηματοδότες της CitizenGO μπορεί να μας βοηθήσει να χαρτογραφήσουμε τους υποστηρικτές άνδρες και γυναίκες στη περιοχή, χάρη στους οργανωτικούς δεσμούς της οργάνωσης με την Agenda Europe, το ισπανικό ακροδεξιό κόμμα Vox, την One of Us Initiative και τους σημαντικούς παράγοντες ενάντια στα έμφυλα δικαιώματα όπως οι Brian Brown και Alexey Komov στο Παγκόσμιο Κογκρέσο Οικογενειών.

Σε συνδυασμό με την Hazte Oir, η CitizenGO ξόδεψε συνολικά 32,7 εκατομμύρια δολάρια σε ακτιβισμό κατά των έμφυλων δικαιωμάτων μέσα στην Ευρώπη στο διάστημα από το 2009 ως το 2078. Το υλικό της αναφέρει πως «χρηματοδοτείται πλήρως από μικρές διαδικτυακές δωρεές που οργανώνονται από χιλιάδες πολίτες σε ολόκληρο το κόσμο». Το 2021 συγκέντρωσε 4,9 εκατομμύρια δολάρια από δωρητές – σχεδόν τα διπλά από το εισόδημα της το 2019 με 2,7 εκατομμύρια. Ο ιδρυτής της Ignacio Arsuaga υποστηρίζει πάντοτε πως ούτε η Hazte Oir ούτε και η CitizenGO παίρνει χρήματα από ομάδες στις ΗΠΑ καθώς το «99% του  ετήσιου προϋπολογισμού ύψους 1,9 εκατομμυρίων ευρώ της Hazte Oir προέρχεται από δωρεές Ισπανών πολιτών. Η CitizenGO συγκεντρώνει 30000 με 40000 ευρώ κάθε μήνα από 1.2 εκατομμύρια μέλη που έχει εγγράψει σε όλο το κόσμο από την δημιουργία της τον Οκτώβριο».

Η επιμονή της CitizenGO πως χρηματοδοτείται από τη βάση είναι σημαντική στη στρατηγική των εκστρατειών της, και για την κατανόηση εκ μέρους μας πως οι ακροδεξιές αντιρρήσεις στην άμβλωση εισέρχονται στη κεντρική σκηνή. Πρώτα η ιδέα πως το κίνημα κατά των αμβλώσεων χρηματοδοτείται με δωρεές των 5€ από απλούς υποστηρικτές στηρίζεται στην στρατηγική της Agenda Europe του να τοποθετεί το κίνημα κατά των έμφυλων δικαιωμάτων ως Δαβίδ απέναντι στο Γολιάθ της Βιομηχανίας Εκτρώσεων Α.Ε. – με την τελευταία να παρουσιάζεται ως καλά χρηματοδοτούμενος σατανικός κολοσσός αποφασισμένος να τσακίσει τις επιθυμίες των καλών θεοσεβούμενων αντιπάλων του.

Δεύτερο, με το να δείχνει χιλιάδες αν όχι εκατομμύρια μικρές μεμονωμένες δωρεές, η CitizenGO μπορεί να ισχυριστεί πως αντιπροσωπεύει τη σιωπηλή πλειοψηφία, υποστηρίζοντας πως η αντίθεση στην άμβλωση και τα δικαιώματα των LGBTIQ ατόμων είναι η τυπική άποψη, η οποία αγνοείται από τις υπέρ των αμβλώσεων ελίτ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και/ή των εθνικών κυβερνήσεων.

Η CitizenGO, ωστόσο, επωφελείται επίσης και από δωρεές των ελίτ. Ενώ είναι αλήθεια πως λαμβάνει πολλές μεμονωμένες δωρεές από το κοινό, έχει υποστηριχθεί επίσης από μεγάλες δωρεές από πλούσιους και με σημαντική επιρροή επιχειρηματίες. Ένα έγγραφο που διέρρευσε αποκάλυψε πως ο David Alvarez της Eulen έδωσε 20000€, ενώ ο Isidoro Alvarez, ιδρυτής της El Corte Ingles και η επιχειρηματίας Esther Koplowitz έδωσαν από 10000€. Δεδομένα που συγκεντρώθηκαν από τον Neil Datta έδειξαν πως ο Juan-Miguel Villar Mir, μέλος της πέμπτης πιο πλούσιας οικογένειας της Ισπανίας είναι υποστηρικτής· περιλαμβάνει επίσης τον Jose Luis Bonet Ferrer, της οικογένειας πίσω από τη κρασιά Freixenet.

Επιπλέον, κάθε άλλο παρά προερχόμενη από τις πλατιές μάζες, η έρευνα που δημοσίευσε ο Neil Datta σε αναφορά με τίτλο Η Κορυφή του Παγόβουνου αποκάλυψε πως η CitizenGO συγκέντρωσε αρχικό κεφάλαιο 600.000 δολαρίων από «τη στήριξη γενναιόδωρων επιχειρηματιών και πολιτών». «Για να στήσεις τη τεχνολογική υποδομή για να έχεις την CitizenGO, αυτό χρειάστηκε ένα συγκεκριμένο πσοός χρημάτων για να πληρωθεί», εξήγησε ο Datta κατά τη διάρκεια της κουβέντας μας. «Χρειάζεσαι πρώτα τη τεχνολογική υποδομή για να αρχίσεις να δημιουργείς αυτές τις αιτήσεις και μετά μπορείς να αρχίσεις να προσελκύεις χρήματα».

Το 2018, το γαλλικό τηλεοπτικό κανάλι Arte αποκάλυψε πως η CitizenGO είχε ξεκινήσει έρανο για να προσελκύσει πιθανούς χρηματοδότες. Ο Arsuaga μοίρασε ένα πλάνο δράσης που περιέγραφε τους σκοπούς του:

«Η CitizenGO θα δημιουργήσει κοινωνικό όφελος που πιστεύουμε πως θα επηρεάσει την ανθρώπινη ιστορία. Οι αμβλωτιστές, το ομοφυλοφιλικό λόμπι, οι ακραίοι εκοσμικευτές, και οι υπέρμαχοι της σχετικοποίησης θα βρεθούν πίσω από το φραγμό της CitizenGO. Η πλατφόρμα όχι μόνο θα καταδικάσει τους ελιγμούς ενάντια στην ελευθερία, αλλά και θα κινητοποιηθεί επίσης εναντίον της κοινής γνώμης σε χώρες σε όλο το κόσμο, και θα μπορέσουμε να επηρεάσουμε τις αποφάσεις πολιτικών και επιχειρηματιών».

«Αν ρίξεις μια ματιά σε ποιους έστειλε αυτές τις επιστολές… και μετά συγκρίνεις αυτό με τα μέλη γενικότερα», μου είπε ο Datta. «Υπάρχει αντιστοιχία – Brian Brown, Luca Volonte. Έγραψε επίσης σε κάποιους ανθρώπους στην Αγία Έδρα, αξιωματούχους του Βατικανού, ξέρουμε πως ένα από τα άτομα στο συμβούλιο που ονομάζεται Δρ. Garcia Jones τυχαίνει να είναι ο σύμβουλος ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Αγίας Έδρας στην Οργάνωση Αμερικάνικων Κρατών. Φαίνεται έτσι πως στάθηκε τυχερός πως σχεδόν κάθε δωρητής στον οποίο έγραψε να είναι υποστηρικτικός κατά κάποιο τρόπο». Ο Brian Brown είναι σημαντικός κρίκος της αλυσίδας εναντίον των έμφυλων δικαιωμάτων.

Η CitizenGo δέχεται συμβουλές «κάθε δυο μήνες πάνω κάτω» από έναν «σημαντικό ειδικό» στη χρηματοδότηση και τη τεχνολογία που «πληρώνεται από τον Brian Brown». Ο ειδικός ήταν ο Darian Rafie, συνεργάτης του Brown σε μια αμερικάνικη οργάνωση με το όνομα ActRight που αυτοπαρουσιάζεται ως «διαμεσολαβητής για τη δράση συντηρητικών», και που βοηθά συντηρητικές εκστρατείες  με συμβουλές πως να κάνουν συλλογή υπογραφών και άσκηση πίεσης μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.

Μαζί με τη βοήθεια του Rafie, το openDemocracy ανέφερε πως φαίνεται πως «η ActRight πλήρωσε μισθούς για ένα υπάλληλο της CitizenGo το 2013, ισχυρισμό που ο Rafie δεν αρνείται σε σχολιασμό μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου». Η έρευνα από τον Neil Datta αποκάλυψε πως η CitizenGo είχε συμβόλαιο με την ActRight σχετικά την οικονομική στήριξη. Αναφέρει, «η ActRight θα στηρίξει την CitizenGo (μέλος της ActRight Global) με ένα ετήσιο ποσό 50 χιλιάδων δολαρίων Ηνωμένων Πολιτειών, μέσω άμεσης συνεισφοράς». Το συμβόλαιο επίσης επιβεβαιώνει πως «ο Brian Brown θα συμμετέχει στο διοικητικό συμβούλιο της CitizenGo».

Το κίνημα κατά των έμφυλων δικαιωμάτων είναι διεθνές, είναι δικτυωμένο, και βασίζεται στο διεθνή πλούτο για να φέρει την εξτρεμιστική του ιδεολογία για τα γυναικεία σώματα στην καθημερινότητα. Μεγάλο μέρος του ακτιβισμού κατά των έμφυλων δικαιωμάτων στην Ευρώπη πληρώνεται από μεμονωμένα ιδρύματα, που συχνά συνδέονται με γνωστούς πολιτικούς, πλούσιους επιχειρηματίες, ή τους απογόνους της παλιάς αριστοκρατίας της Ευρώπης – που τουλάχιστον μερικοί από αυτούς έχουν ιστορικούς δεσμούς με το ναζιστικό, φασιστικό και φαλαγγιστικό καθεστώς του εικοστού αιώνα.

Και το Ίδρυμα για τις Οικογενειακές Αξίες (Stiftung für Familienwerte) και το Ευρωπαϊκό Ίδρυμα Οικογένειας έχουν σχέσεις με παλιά τζάκια. Το τελευταίο δημιουργήθηκε από το Κόμη Albrecht Graf von Brandenstein-Zeppelin, ενώ το Ίδρυμα Οικογενειακών αξιών χρηματοδοτήθηκε από μια σειρά από αριστοκράτες Γερμανούς. Μια ακόμη Γερμανίδα αριστοκράτισσα, η Πριγκίπισσα Gloria von Thurn und Taxis, δώρισε στο Παγκόσμιο Κογκρέσο Οικογενειών, και στήριξε τον ακροδεξιό πρώην σύμβουλο του Trump, με τα (αποτυχημένα) ευρωπαϊκά εγχειρήματα του.

Το ότι η ευρωπαϊκή ευγένεια θέλει να δαπανήσει τις προγονικές της περιουσίες σε καμπάνιες για την υπονόμευση των αναπαραγωγικών και σεξουαλικών ελευθεριών των γυναικών δεν αποτελεί έκπληξη: είναι μια δημογραφική ομάδα που επιθυμεί να αποκαταστήσει μια φυσική τάξη ριζωμένη στο φασιστικό μυθικό παρελθόν, όταν οι παλιές οικογένειες κυριαρχούσαν. εν τέλει, οι εύποροι χρηματοδότες του κινήματος κατά των έμφυλων δικαιωμάτων είναι εκείνοι που οι πρόγονοι τους κάποτε κυβερνούσαν την Ευρώπη – που είχαν τεράστια επιρροή πάνω στη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων και που θεωρούσαν τη γη και το πλούτο τους ως το ελέω θεού δικαίωμα τους.

Ακόμη και όταν η αριστοκρατική επιρροή εξασθενούσε μετά το 1ο ΠΠ, η παλιά αριστοκρατία εν μέρει προστατεύτηκε από το φασιστικό, ναζιστικό και φαλαγγιστικό καθεστώς. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ευφυΐα να καταλάβει κανείς γιατί η γαιοκτήμονες συντάσσονταν με την ακροδεξιά εναντίον σοσιαλιστικών και κομμουνιστικών κινημάτων που σάρωναν ολόκληρη την Ευρώπη μετά τον 1ο ΠΠ. Αυτά ήταν τα κινήματα που ήθελαν να τελειώσουν την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα που πλούτισαν την αριστοκρατική τάξη.

Επιπλέον,  η περίοδος ακμής των αριστοκρατών ήταν μια εποχή ξέφρενης αποικιοκρατίας και ανεξέλεγκτου λευκού σοβινισμού. Οι αριστοκρατικές οικογένειες έκαναν το πλούτο τους από την εκμετάλλευση των άλλων· τους έλεγαν πως το δικαίωμα τους να το κάνουν προέρχονταν από το Θεό· και στη διάρκεια του ζενίθ τους η λευκή σοβινιστική κυριαρχία περνούσε δίχως αμφισβήτηση. Όσοι αμφισβητούσαν αυτή την ανισότητα υπέφεραν τις συνέπειες.

«Υπάρχουν αυτά τα ιδρύματα», μου είπε ο Datta. «Και όλα συνδέονται μεταξύ τους. Και χρηματοδοτούν διαφορετικά πράγματα. Αυτό σημαίνει πως έχουμε και στην Ευρώπη ένα οικοσύστημα παρόμοιο που είναι πολύ παρόμοιο με αυτό που η Jane Mayer περιέγραψε στις Ηνωμένες Πολιτείες με το βιβλίο της Dark Money. Έτσι δεν είμαστε πιο ενάρετοι από τους Αμερικάνους, έχουμε και εμείς αυτούς τους ανθρώπους».

Το γεγονός πως πλούσιοι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να ξοδέψουν τις περιουσίες τους στον εξτρεμισμό εναντίον των αμβλώσεων μας λέει κάτι ανησυχητικό για την κανονικοποίηση αυτής της ιδεολογίας: ο στόχος αυτός είναι πλέον διαστρεβλωμένος ως μια επένδυση που αξίζει με την πιθανότητα μελλοντικών κερδών.

*Απόσπασμα από το βιβλίο Bodies Under Siege: How the Far–Right Attack on Reproductive Rights Went Global (Verso, 2023) που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα των εκδόσεων Verso. Η Sian Norris είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος-ερευνήτρια και ακτιβίστρια. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

Πηγή: Sian Norris: Ποιος Χρηματοδοτεί το Κίνημα Κατά των Αμβλώσεων στην Ευρώπη; – null (wordpress.com)
Join the sexolution: Για συμμετοχή στο sexpositive.gr κάνε κλικ εδώ

 

ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ! 2560 1707 positive
  • positive
  • No Comments

ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ!

Photo by Margaux Bellott on Unsplash

Πολύχρωμη Σκιά*

Σήμερα είναι το pride στην Αθήνα.

Θυμάμαι πριν 15 χρόνια καθόμουν μπροστά στο μικρό παράθυρο του εφηβικού μου δωματίου, στο πιάνο μου, και έπαιζα το “τραγούδι για το χειμώνα”.

Κλαίγοντας.

Όχι μία αλλά πολλές φορές.

Όχι γιατί “γέλαγαν στο σχολείο και με φωνάζαν αδερφή”. Αλλά γιατί ήξερα ότι αν ήμουν ο πραγματικός μου εαυτός στο ελάχιστο, το “αδελφή” σίγουρα δε θα ήταν το χειρότερο.

Δεν ήταν φυσικά μόνο το ακροδεξιό σχολείο, αλλά μια ολόκληρη κοινωνία που δημιουργούσε τον τρομακτικό φόβο ότι, εάν είσαι queer, θα περάσεις δύσκολα στη ζωή σου. Θα σε φωνάζουν “αδελφή”, θα σε φτύσουν, θα μείνεις άνεργος. Δε θα σε προσλάβουν σε εργασία καθώς ίσως φανεί ότι έχεις πολύ “ψηλή” φωνή, ή ίσως φοράς κάπως πιο “φανταχτερά” ρούχα, ή τέλος πάντων “κουνάς” τα χέρια σου με εκπληκτική ταχύτητα, την οποία ο μέσος άνθρωπος δεν μπορεί να πετύχει.

Ακόμα πιο τρομακτικό από όλα αυτά, ήξερα – έστω και ασυνείδητα – ότι αν ήμουν ο εαυτός μου, θα έβαζα σε κίνδυνο το σώμα μου, ίσως, ακόμα, να είχα τη τύχη του Βαγγέλη Γιακουμάκη, που “εξαφανίστηκε” ακριβώς γιατί δεν ήταν όσο “άντρας” τον ήθελε η ελληνική κοινωνία, κάτι που πλήρωσε με τη ζωή του. Ή την τύχη του Ζακ, λίγο αργότερα. Και άλλων πολλών τα ονόματα των οποίων δεν θα μάθω.

Αυτό που δε μπορούσα να φανταστώ από το μικρό παράθυρο του εφηβικού μου δωματίου ήταν ότι η ζωή είναι μια έκπληξη. Γιατί, παρόλο το φόβο, θα ζούσα και θα διεκδικούσα τη πραγματικότητά μου. Μόνος μου και με συντροφιά την αγάπη των δικών μου ανθρώπων, των φίλων μου. Μερικά από τα τρομακτικά πράγματα που φανταζόμουν ότι θα συμβούν εν μέρει συνέβησαν. Τότε κατάλαβα πόση δύναμη έχω να αντέχω την αγριότητα των ανθρώπων και να βγαίνω ενδυναμωμένος μέσα από αυτήν, εν τέλει κατανοώντας ότι όσοι και όσες μας μισούν για αυτό που είμαστε ή για τα ρούχα που φοράμε είναι βαθιά δυστυχισμένοι άνθρωποι, στους οποίους δεν χρωστάω τίποτα. Και από την άλλη, έζησα τη καλοσύνη, την αναγνώριση των ανθρώπων, την ίση μεταχείριση στη δουλειά μου, τα χαμόγελα συμπαράστασης στο δρόμο, επειδή απλά ζούσα την αλήθεια μου. (Παράξενο πως οι άνθρωποι σε θαυμάζουν ή σε μισούν όταν ζεις την αλήθεια σου. Στην πραγματικότητα δεν βλέπουν εσένα, αλλά τον εαυτό τους σε εσένα.)

Μετά από 15 χρόνια λοιπόν, έζησα και την βαναυσότητα και την αγάπη των ανθρώπων και είμαι περήφανος που, παρά τον τρομακτικό φόβο που μου κληροδότησε η ελληνοχριστιανική κοινωνία, μπόρεσα να ζήσω την αλήθεια μου ακόμα και σε χώρες και σε γλώσσες στις οποίες δε θα φανταζόμουν ποτέ ότι θα ζούσα και θα εκφραζόμουν. Και είμαι περήφανος για αυτό, όπως πρέπει να είμαστε όλα όσα έχουμε διεκδικήσει τη πραγματικότητα μας. Δεν είναι λίγο πράγμα να ζεις την ιστορία σου. Ξέρω ότι πολλές ακόμα εκπλήξεις με περιμένουν στην πορεία, ξέρω όμως τουλάχιστον ότι το μόνο που απομένει από εκείνο τον φοβισμένο έφηβο είναι μια δυναμωτική ανάμνηση .

Ας είμαστε εκεί και για τους queer ανθρώπους που ζουν, ή έζησαν, σε πολύ πιο δύσκολες συνθήκες από εμάς αλλά και γενικά σε όλους τους ανθρώπους τους οποίους η κοινωνία θεωρεί άχρηστους και τους πετάει στο περιθώριο της ιστορίας (γιατί τους λείπει η αίγλη του πλούτου ή και των τίτλων που είναι οι βασικές αξίες του Δυτικού πολιτισμού). Τα queer άτομα ξέρουμε τι θα πει καταπίεση, εξευτελισμός και για αυτό μπορούμε και πρέπει να σταθούμε δίπλα στους ανθρώπους που, για διαφορετικούς λόγους, έζησαν ή ζουν την ίδια βαναυσότητα όπως και εμείς.

Σήμερα λοιπόν στο pride της Αθήνα, παρόλο που δεν είμαι εκεί, είμαι πιο πολύ από ποτέ.

*Κείμενο που γράφτηκε από την Πολύχρωμη Σκιά με αφορμή το φετινό Pride της Αθήνας. Ευχαριστούμε για την  τιμή να μας το παραχωρήσει προς δημοσίευση!

Join the sexolution: Για συμμετοχή στο sexpositive.gr κάνε κλικ εδώ

 

 

«Ναι, το Matrix ήταν μια τρανς αλληγορία» | Η Λίλι Γουατσόφσκι μιλά για την τρανς ορατότητα και το νέο πρότζεκτ ως μέντορας νέων τρανς καλλιτεχνών. 1200 630 positive
  • positive
  • No Comments

«Ναι, το Matrix ήταν μια τρανς αλληγορία» | Η Λίλι Γουατσόφσκι μιλά για την τρανς ορατότητα και το νέο πρότζεκτ ως μέντορας νέων τρανς καλλιτεχνών.

Σε μια σπάνια συνέντευξή της, η Λίλι Γουατσόφσκι μιλά για την τρανς ορατότητα μέσα από την τριλογία του «Matrix», αλλά και για το νέο της πρότζεκτ ως μέντορας νεαρών τρανς ατόμων.

«Ναι, το Matrix ήταν μια τρανς αλληγορία» | Η Λίλι Γουατσόφσκι μιλά για την τρανς ορατότητα και το νέο πρότζεκτ ως μέντορας νέων τρανς καλλιτεχνών.

 

Τα τελευταία 25 χρόνια λίγοι δημιουργοί της κινηματογραφικής βιομηχανίας επαναστάτησαν δημιουργικά στις νεοφιλελεύθερες ευαισθησίες του Χόλιγουντ, όσο οι αδελφές Γουατσόφσκι.

Με κορυφαίο κοινό δημιούργημά τους την αρχική τριλογία του Matrix, κυρίως για την αλληγορική γλώσσα με την οποία μίλησαν για την τρανς κουλτούρα και ζωή, και με ταινίες όπως το έντονα αντιφασιστικό θρίλερ V for Vendetta, αλλά και η καλειδοσκοπικά queer σειρά Sense8, οι δυο τους έθεσαν προς συζήτηση δύσκολα θέματα, από εκείνα που το Χόλιγουντ πάντα αντιμετώπιζε με αμφιθυμία, αν όχι με δυσφορία, σε μια εποχή πολύ περισσότερο φοβική για θέματα φύλου και δικαιωμάτων.

Ειδικά, η Λίλι έχει επίσης γράψει, σκηνοθετήσει και κάνει παραγωγή σε δύο σεζόν του Work in Progress, ενός καυστικού και ξεκαρδιστικού πορτρέτου μιας αυτοπροσδιοριζόμενης χοντρής λεσβίας που προσπαθεί να ξεπεράσει την κατάθλιψη, την απομόνωση και πολλά άλλα.

Τόσο η ίδια, όσο και η αδελφή της, μιλά σπάνια, ωστόσο όταν αποφασίζει να το κάνει, δίνει ξεκάθαρες απαντήσεις: για το αν στ’ αλήθεια το Matrix ήταν μία αλληγορική αφήγηση των ζωών τους πριν από τη φυλομετάβαση, για τον λεκέ της θητείας του Τραμπ στην αμερικανική ζωή, αλλά και για το έργο της ως μέντορα στον μη κερδοσκοπικό οργανισμό «QUEER | ART» που στόχο έχει να βοηθήσει τρανς άτομα να εξελιχθούν και να αντιμετωπίσουν την εχθρική πολιτική απέναντι στη ζωή και τα δικαιώματά τους.

Λίλι Γουατσόφσκι: «Ναι, το Matrix ήταν πάντα μία ιστορία trans» | FLIX

Σε μια σπάνια συνέντευξή της η Γουατσόφσκι μίλησε για την επαναστατική υπόσχεση της queer καθοδήγησης, την πλήρη ιστορία πίσω από το Matrix και το μέλλον που οραματίζεται στο Χόλιγουντ ως «μπροστάρισσα» μίας παράξενης μάχης για το σώμα και το φύλο.

Στη συγκεκριμένη συνέντευξη στο Them, όταν η Γουατσόφσκι ερωτάται για το αν τελικά το Matrix ήταν μία τρανς αλληγορία, για πρώτη φορά δίνει μία κατηγορηματική απάντηση, κυρίως για να λήξει την παραφιλολογία που όλα αυτά τα χρόνια έχει αναπτυχθεί γύρω από την τριλογία.

«Ναι, με όλες τις αποφάσεις που πήραμε γι’ αυτή την ταινία, όλη αυτή η συζήτηση σκέπαζε τα πάντα. Έτσι, όταν κοιτάζω πίσω στον τρόπο που επιλέξαμε αυτούς τους δύο ρόλους (του Νίο και της Σουίτς, που υπό άλλες συνθήκες θα ήταν άνδρας στην πραγματική ζωή και γυναίκα στο Μάτριξ), βλέπω πόσο προφανές είναι ότι από πολλές απόψεις πρόκειται για τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος».

«Δεν ήταν συνειδητές αποφάσεις» συνεχίζει, «περισσότερο βρίσκαμε τον δρόμο μας ενστικτωδώς ως δύο τρανς γυναίκες που κρύβονταν απ’ όλους και όλα. Οπότε όλα αυτά τα πράγματα για τα οποία βουίζει ο τόπος είναι απολύτως έγκυρα. Όταν οι άνθρωποι λένε, “ω, είναι μια τρανς αλληγορία”, είναι σαν να τους λέμε “ναι… είναι, αλλά εμείς δεν είπαμε ‘έι, ας γράψουμε μια τρανς αλληγορία’”. Δεν ξεκίνησε έτσι. Γράψαμε μια ταινία δράσης και μετά βάλαμε το τρανς στοιχείο παντού!», εξηγεί η Γουατσόφσκι.

8 ταινίες των αδελφών Λάνα και Λίλι Γουατσόφσκι που πρέπει να δεις

Η ίδια έχει μία αναπάντεχη απάντηση, όταν τη ρωτούν γιατί τελικά αποφάσισε να γίνει μέντορας για τρανς νέους.

«Η άμεση σκέψη και απάντησή μου σ’ αυτή την πρόταση είναι ότι νομίζω ότι το queerness αντιστέκεται στην αυτοκρατορία. Με την ίδια μου την ύπαρξη, με το τρανς σώμα μου, αντιστέκομαι στην αυτοκρατορία. Είναι ένας άλλο τρόπος να δούμε αυτό που συμβαίνει με τον καπιταλισμό, μια αυτοκρατορία που θέλει νικητές και ηττημένους. Απαιτεί ανταγωνισμό αυτό το σύστημα διοίκησης. Η καθοδήγηση που κάνουμε στην οργάνωση αφοπλίζει την αυτοκρατορία και τον καπιταλισμό φέρνοντάς μας κοντά ως μέρος του ίδιου κοινωνικού ιστού», λέει χαρακτηριστικά και συνεχίζει:

«Ως τρανς άνθρωποι, είμαστε χτίστες του κόσμου. Είμαστε σε θέση να οραματιστούμε ένα μέλλον που ακόμη δεν υπάρχει. Και έτσι έμαθα να ζητάω περισσότερα, να θέλω να μάθω περισσότερο τις ιστορίες άλλων ανθρώπων, ιδιαίτερα τις queer ιστορίες τους».

Η Γουατσόφσκι τοποθετείται ιδιαίτερα σκληρά και για την αντι-τρανς πολιτική και νομοθεσία που επιτίθεται στα τρανς άτομα στις ΗΠΑ και εξηγεί γιατί αποφάσισε να κινητοποιηθεί εναντίον αυτής της πολιτικής που δείχνει να επεκτείνεται σε όλη τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα.

Lilly Wachowski on Queer Mentorship, Trans Allegory, and Artistic Resistance | Them

«Είναι εντελώς εξουθενωτικό αυτό που συμβαίνει και μάλιστα με πολλούς τρόπους. Αλλά ένα πράγμα που μπορώ να κάνω ως δημιουργός που βρίσκεται σε αυτή τη βιομηχανία είναι να δίνω δουλειές σε queer και τρανς άτομα και σε μετανάστες μπροστά και πίσω από την κάμερα.

 

Μετά τη δεύτερη σεζόν του Work in Progress, είπα: “Αυτός είναι ο λόγος για να μείνω εδώ”. Η χαρά που παίρνουν αυτοί οι άνθρωποι από το να είναι ο αληθινός καλλιτεχνικός τους εαυτός, αυτό είναι η επανάσταση. Πρέπει να κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να φέρω τις φωνές τους στο προσκήνιο. Γιατί όταν σκέφτομαι τι συμβαίνει σε αυτή τη βιομηχανία αυτή τη στιγμή, μιλάμε για το ακριβώς αντίθετο.

Τα στούντιο έχουν μετατραπεί σε αυτούς τους απορροφητήρες πλούτου που απλά απορροφούν χρήματα, σε αυτούς τους νεκρούς αστέρες του καπιταλισμού που βρίσκονται από πάνω μας σε αυτούς τους υπερ-ομίλους. Η τελική γραμμή ήταν πάντα παρούσα, αλλά τώρα έχει γίνει το βασικό προϊόν. Αυτός είναι ο λόγος που οι σειρές μπαίνουν στο ράφι.

Ταυτόχρονα, προσπαθούν να μας βγάλουν νομοθετικά από τον δημόσιο χώρο – να μας εξαφανίσουν. Αυτές οι δύο δυνάμεις που δουλεύουν μαζί είναι απίστευτα τρομακτικές. Αλλά ως τρανς άτομο, είμαι η ζωντανή ενσάρκωση της αλλαγής και της ελπίδας. Και έτσι το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να συνεχίσω τη δουλειά μου, να συνεχίσω να κάνω την τέχνη μου, προσφέροντας έργο και ελπίδα».

Η Λίλι Γουατσόφσκι σε παλαιότερη συνέντευξή της.

– Από τη lifo

ΠΗΓΗ: https://t-zine.gr/matrixasatransallegory/

Join the sexolution: Για συμμετοχή στο sexpositive.gr κάνε κλικ εδώ

 

Αυτό που διαφεύγει από τη μονογαμία 333 200 positive
  • positive
  • No Comments

Αυτό που διαφεύγει από τη μονογαμία

JENN M. JACKSON*

Η επέκταση των δικτύων συγγένειας μπορεί να εμπλουτίσει τη ζωή μας.

 

Όταν ήμουν 15 ετών, μου άρεσαν δύο αγόρια. Ένας από αυτούς πήγαινε στην εκκλησία μου και ο άλλος καθόταν τρεις σειρές πίσω μου στο μάθημα βιολογίας. Το αγόρι από την εκκλησία, ένα παραδοσιακό παιδί με παππού διάκονο, ήταν κολλιτσίδας. Το άλλο αγόρι από το μάθημα βιολογίας ήταν χαλαρός, δεν ενδιαφερόταν καθόλου για τη μονογαμία ή τη δέσμευση με οποιονδήποτε άλλον εκτός από τον εαυτό του. Μετά από μερικές εβδομάδες που συνειδητοποίησα ότι τα συναισθήματά μου αυξάνονταν για τα δύο αυτά αγόρια, αποφάσισα να αποκαλύψω την αλήθεια.

“Νομίζω ότι μου αρέσει κάποιος άλλος”, είπα στο αγόρι μου από την εκκλησία. Το πρόσωπο του στράβωσε από τη σύγχυση.

“Τι εννοείς;” ρώτησε.

“Λοιπόν, υπάρχει ένας τύπος στο μάθημα βιολογίας μου και θέλω να βγω ραντεβού μαζί του, εσύ και αυτός δεν θα συναντηθείτε ποτέ οπότε δεν έχει σημασία”, είπα ψύχραιμα.

Έκανε μια μακρά παύση. “Οπότε, θες να έχεις δύο αγόρια;” Με κοίταξε με απορία.

“Δηλαδή, ναι. Κάτι τέτοιο,” απάντησα ήρεμα.

“Λοιπόν, δεν είμαι οκ με αυτό,” απάντησε αποφασιστικά. “Δε θέλω να σε μοιραστώ. Και αν δεν είμαστε μαζί, δε θέλω καν να είμαστε φίλοι.”

Έχουν περάσει περισσότερες από δύο δεκαετίες από τη στιγμή εκείνη, αλλά το “αγόρι της εκκλησίας” δεν έχει ακόμα μιλήσει μαζί μου. Η ζωή μας έχει αλλάξει με πολλούς τρόπους, αλλά η απόφαση που πήρε εκείνο το αγόρι όταν ήταν έφηβος να αγκαλιάσει την παραδοσιακή μονογαμία ως μέσο για τη δημιουργία μιας πυρηνικής οικογένειας σταθεροποίησε το γεγονός ότι, ακόμη και στην ενηλικίωση, δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε ξανά στην ίδια κοινότητα.

Συνειδητοποίησα ότι η μονογαμία και η πυρηνική οικογένεια δεν ήταν για μένα. Ήταν χώροι που συχνά απαιτούσαν από εμένα να αρνούμαι τις δικές μου επιθυμίες για να δώσω προτεραιότητα στα συναισθήματα και τις ανάγκες ενός ρομαντικού συντρόφου.

Στο μεταπτυχιακό, έμαθα ότι η “σύγχρονη” οικογένεια – δύο ετεροφυλόφιλοι γονείς που μεγαλώνουν βιολογικά συνδεδεμένα παιδιά – υιοθετήθηκε από την Αγγλία του 18ου και 19ου αιώνα ως απάντηση στη μεταβαλλόμενη απαίτηση για εργασία και γεωργική παραγωγή λόγω της αναδυόμενης βιομηχανικής επανάστασης. Η οικογένεια δεν είχε τόσο πολύ να κάνει με  αγάπη ή γάμο, όσο με αποτελεσματικότητα και παραγωγή. Η βιομηχανική επανάσταση σήμαινε ότι αυτές οι οικογένειες ήταν ουσιαστικά επιχειρηματικές μονάδες που εκτείνονταν πέρα από τον οικιακό κύκλο σε θείους, ξαδέλφια, θείες, παππούδες, γιαγιάδες και άλλους που επένδυσαν στη διατήρηση του οικογενειακού ονόματος και των δικαιωμάτων περιουσίας.

Μάθαινα επίσης ότι οι πυρηνικές οικογένειες ιδρύθηκαν για να μεταβιβάσουν περιουσία στα παιδιά και τα εγγόνια. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτή η μορφή οικογενειακού νεποτισμού έδινε προνόμια σε  λευκούς ιδιοκτήτες γης της μεσαίας και ανώτερης τάξης που συνέχιζαν να αποκτούν γη μέσω κακόβουλων μέσων, όπως κλοπή από τους αυτόχθονες, εκμετάλλευση μεταναστευτικών πληθυσμών, όπως Ιαπωνοαμερικανοί και Μεξικανοαμερικανοί, και εκμετάλλευση των μαύρων Αμερικανών μέσω της δουλείας πριν χρησιμοποιηθούν συνταγματικά και ομοσπονδιακά αναθεωρητικά άρθρα για να δημιουργήσουν κενά που μετατρέπουν τη δουλεία σε “αναγκαστική εργασία”, μια έννοια που υπάρχει ακόμα σε κάποια κρατικά συντάγματα σήμερα.

Ωστόσο, το τελευταίο αιώνα η πυρηνική οικογένεια έχει γίνει βαθιά ασταθής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η κυριότητα της ιδιοκτησίας έχει καλυφθεί από το redlining[1], την προκλητική δανειοδότηση και άλλα λευκά  συστήματα εκμετάλλευσης και αποκλεισμού των μαύρων. Η διατήρηση μεγάλων οικογενειών με ένα μόνο εισόδημα έχει γίνει ανυπόφορη, αν και τα δημοφιλή μέσα ενημέρωσης συνεχίζουν να προωθούν το μύθο των μητέρων που μένουν σπίτι και ετοιμάζουν φρέσκες μηλόπιτες και κιμαδόπιτες για τα παιδιά τους κάθε βράδυ. Αλλά η πραγματικότητα είναι ότι η πυρηνική οικογένεια είναι τώρα μειοψηφία.

Μια έρευνα του Γραφείου Απογραφής των Ηνωμένων Πολιτειών του 2021 ανέφερε ότι μόλις το 17,8% των νοικοκυριών αποτελούνται από παντρεμένους γονείς με παιδιά κάτω των 18 ετών. Πολλά παιδιά μεγαλώνουν με τους παππούδες τους, τα εκτεταμένα μέλη της οικογένειας και άλλους συγγενείς της κοινότητας που έχουν αναλάβει τον αγώνα ενάντια στις καταστροφές από τη δυναμική της οικογένειας στο καπιταλιστικό σύστημά μας. Η  COVID-19 μας δίδαξε ότι η απομόνωση εντός της πυρηνικής οικογένειας οδηγεί επίσης σε δυσλειτουργία στη δυναμική της ευρύτερης κοινότητας όσον αφορά τη φροντίδα, τη στοργή και την προσοχή. Αμέτρητοι άνθρωποι στις Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται “αποξενωμένοι από την αφή” και απομακρύνονται από τις απαιτήσεις μιας κουλτούρας που θέτει την πυρηνική οικογένεια και το μονογαμικό ζευγάρι ως τον κύριο δείκτη μιας καλής ζωής.

Σε αυτήν τη στιγμή, καλούμαστε να ξαναφανταστούμε τι θα μπορούσε να είναι η οικογένεια και να αποδεχτούμε τις δυνατότητες που έχουμε μπροστά μας όταν απελευθερωθούμε από τον πολιτισμό της μονογαμίας που επιβάλλεται από τον πατριαρχικό και τον καπιταλιστικό πολιτισμό.

Βασίζομαι σε μαύρα, queer και φεμινιστικά μοντέλα κοινότητας και συγγένειας για να καθορίσω πώς θα μεγαλώσω τα παιδιά μου και θα δημιουργήσω κοινότητα γύρω τους. Όπως γράφει η bell hooks στο βιβλίο της All About Love: New Visions, “Ο καπιταλισμός και η πατριαρχία μαζί, ως δομές κυριαρχίας, έχουν εργαστεί υπερωρίες για να υπονομεύσουν και να καταστρέψουν αυτήν τη μεγαλύτερη μονάδα της εκτεταμένης συγγένειας”. Η hooks εξηγεί ότι η αγάπη και η θεραπεία δεν μπορούν να υπάρξουν εκεί όπου υπάρχει κυριαρχία.

Αντί να συμμετέχω σε αυτά τα κυρίαρχα, περιοριστικά οικογενειακά μοντέλα, έχω επιλέξει ένα εκτεταμένο μοντέλο για τα παιδιά μου. Είμαι πολυσυντροφικό, δηλαδή αγαπώ πολλούς ανθρώπους ταυτόχρονα και δεν φυλάω την ερωτική αγάπη για έναν μόνο άνθρωπο. Ως λεσβία που είναι βαθιά ενσωματωμένη στα queer δίκτυα γύρω μου, επιμελούμαι επίσης ένα περιβάλλον όπου η “οικογένεια επιλογής”, αντί για  τους εξ αίματος συγγενείς,  παίζει πρωταρχικό ρόλο στην ανατροφή και καθοδήγηση των παιδιών μου. Αυτό σημαίνει ότι τα παιδιά μου έχουν μια εκτεταμένη κοινότητα ηλικιωμένων και γονεϊκών μορφών που επενδύουν στην καθοδήγηση, φροντίδα και ανάπτυξή τους, ακόμα και όταν η δική μου γονεϊκή ικανότητα είναι περιορισμένη.

Συχνά σκέφτομαι αυτόν τον αμήχανο χωρισμό με το αγόρι της εκκλησίας μου το 1999. Αναρωτιέμαι αν ήξερε ότι ήμουν μια από αυτές τις γυναίκες που θα κατέληγαν να πολεμήσουν ένα σύστημα που σαφώς ήθελε να επιβάλει, ακόμη και ως έφηβος. Αλλά ποτέ δεν αναρωτιέμαι αν η πυρηνική οικογένεια μας ωφελεί. Δεν το κάνει. Ωφελεί τον καπιταλισμό και μας έχει κάνει μόνο λιγότερο ασφαλή, λιγότερο προστατευμένα και λιγότερο αγαπημένα άτομα.

Είναι ώρα να την αφήσουμε πίσω.

*JENN M. JACKSON(They/them) : queer, ανδρόγυνo, μαύρη γυναίκα, abolitionist[2], εραστής όλων των Μαύρων και βοηθός καθηγητή στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Syracuse. Το βιβλίο του «Black Women Taught Us and Policing Blackness» κυκλοφορεί το 2023.

Απόδοση στα ελληνικά: Νικόλας Σπιλάνης, Γιώργος Σίσυφος

ΠΗΓΗ: https://polyamorygr.wordpress.com/2023/04/21/01-44/

Join the sexolution: Για συμμετοχή στο sexpositive.gr κάνε κλικ εδώ

 

[1] Το Redlining είναι μια πρακτική που εισάγει διακρίσεις που καθιστούν κάποιες υπηρεσίες (οικονομικές και μη) απρόσιτες για τους κατοίκους ορισμένων περιοχών( στη συγκεκριμένη περίπτωση τα στεγαστικά δάνεια) με βάση τη φυλή ή την εθνικότητα

[2] Abolitionists στην Αμερική ονομάζονται τα άτομα και οι οργανώσεις που αγωνίζονται για την κατάργηση του υπάρχοντος συστήματος απονομής δικαιοσύνης και καταστολής (αστυνομία, φυλακές, κλπ.) και την αντικατάσταση του από κοινοτικές μορφές αποκαταστατικής και μεταμορφωτικής κοινοτικής δικαιοσύνης

Πολυσυντροφικότητα, φεμινισμός, κρίσεις πανικού και εργασιακή επισφάλεια: Μια συζήτηση με την Άλκηστη Ζιρώ 1920 1280 positive
  • positive
  • No Comments

Πολυσυντροφικότητα, φεμινισμός, κρίσεις πανικού και εργασιακή επισφάλεια: Μια συζήτηση με την Άλκηστη Ζιρώ

Η ηθοποιός μιλά στο Olafaq για τον ρόλο της στα Νούμερα, την πολυσυντροφικότητα, τον φεμινισμό και τις κρίσεις πανικού.

Σίντυ Χατζή

Από τα πρώτα πράγματα που μου είπε, όταν βρεθήκαμε εκείνο το απόγευμα στο Παγκράτι ήταν πόσο περήφανη νιώθει για την τελευταία της δουλειά. «Είναι το αγαπημένο μου πράγμα στον κόσμο, γιατί το φτιάξαμε μόνοι μας από το μηδέν». Πρόκειται για την παράσταση «Αυτές που δεν προλάβατε» στο θέατρο Πλύφα, η οποία, όπως με ενημερώνει, είναι sold-out. Γενικά, η χρονιά αυτή ήταν γεμάτη και τυχερή για την Άλκηστις Ζιρώ, με συμμετοχές στο θέατρο και την τηλεόραση. Πρόσφατα, ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα της σειράς «Νούμερα», όπου υποδύεται τον ρόλο της Δανάης.

Είπαμε τόσα πολλά κατά την διάρκεια της συνέντευξης κι άλλα τόσα πριν και μετά. Η Άλκηστις όταν μιλάει έχει μια ευκολία να περνάει από το ένα θέμα στο άλλο, καταφέρνοντας πάντα -παρόλαυτά- να απαντάει στην ερώτηση. Το αγαπώ αυτό στους ανθρώπους, γιατί κι εγώ μόνο έτσι μπορώ να επικοινωνήσω. Οι «τακτοποιημένες» συζητήσεις είναι πληκτικές.

Τρομερά έξυπνη, ετοιμόλογη, θετική και εύθυμη, σε σημεία ξεχνούσα ότι δε γνωριζόμαστε κι από χθες. Μιλήσαμε για την πολυσυντροφικότητα, τον φεμινισμό, τις κρίσεις πανικού, την εργασιακή ασφάλεια κι άλλα τόσα, τα οποία θα διαβάσετε παρακάτω.

– Πού μεγάλωσες;
Στην Αθήνα. Τα πρώτα μου χρόνια τα πέρασα στην Ερυθραία και στην Α’ Λυκείου πήγαμε στην Αγία Παρασκευή. Έχω πολύ ωραίες αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια. Πολύ παιχνίδι, αγάπη, τρυφερότητα, αποδοχή, στήριξη. Ό,τι τρέλα ήθελα, οι γονείς μου ήταν από πίσω και με στήριζαν. Μετά το δημοτικό πήγα στο καλλιτεχνικό σχολείο του Γέρακα, στην κατεύθυνση «θέατρο-κινηματογράφος».

– Ήθελες από μικρή να γίνεις ηθοποιός;
Δε θυμάμαι να λέω από μικρή ότι θα γίνω ηθοποιός. Κάπως απλώς έγινε. Σαν να συμφωνήσαμε ότι «η Άλκηστις θα γίνει ηθοποιός», χωρίς να έχουμε πει κάτι στην οικογένεια. Ήταν δική μου απόφαση να πάω σε καλλιτεχνικό σχολείο, γιατί μου άρεσε που δε γίνονταν μόνο τα βασικά μαθήματα. Είχαμε μάθημα 10 ώρες την ημέρα και ήταν πολύ μακριά από το σπίτι μου αλλά δε με ένοιαζε. Είναι το πιο ελευθεριακό σχολείο που ξέρω. Απόλυτη αποδοχή της διαφορετικότητας. Στη Β’ Λυκείου ξεκίνησα φροντιστήριο για τις Πανελλήνιες. Έλεγα να πάω Θεατρικών Σπουδών, χωρίς πραγματικά να το θέλω. Στα καλοκαιρινά μαθήματα, πάω κλαίγοντας στη μαμά μου και της λέω ότι «Δε μπορώ άλλο. Δεν είναι για μένα, η ψυχή μου δεν το θέλει». Μου είπε ότι δε θα ξαναπάω. Θα ξεκινούσα μαθήματα θεάτρου για να μπω σε δραματική σχολή. Έτσι κι έγινε. Στη δραματική υπήρχε ιδρυματοποίηση γιατί περνούσαμε μίνιμουμ 10 ώρες την ημέρα εκεί. Με το που τελείωσα τη σχολή ξεκίνησα να δραστηριοποιούμαι και να βιοπορίζομαι από το θέατρο και την τηλεόραση. Βρήκα αμέσως δουλειά μετά την σχολή. Είμαι από τις τυχερές, αυτό δεν είναι ο κανόνας. Φυσικά, έχουν περάσει και περίοδοι που δεν έβρισκα δουλειά ως ηθοποιός και δούλεψα σέρβις -και πριν και κατά τη διάρκεια και μετά την αποφοίτησή μου.

Φωτ.: Άσπα Κουλύρα / Olafaq

– Έχεις φτάσει σε σημείο που έχεις πλέον επαγγελματική ασφάλεια;
Αν κάποιος καλλιτέχνης πει «οκ, κλείδωσα την καριέρα μου, πλέον πάω μόνο μπροστά», κάνει λάθος. Είναι αλαζονικό. Όλοι είμαστε αναλώσιμοι. Μπορεί έναν χρόνο να έχω προτάσεις και τον άλλον να μην χτυπάει το τηλέφωνο. Δεν παίζει μόνο ρόλο το ταλέντο αλλά και το typecast. Μέχρι να το καταλάβω αυτό, με έπαιρνε από κάτω η απόρριψη. Μέχρι που συνειδητοποίησα ότι απλά μπορεί να μην ταιριάζω με το όραμα του εκάστοτε σκηνοθέτη. Μπορεί να θέλει για κάποιον ρόλο μια κοπέλα με διαφορετικά χαρακτηριστικά από μένα κι αυτό είναι οκ. Δε μπορώ να πω ότι έχω κερδίσει το λαχείο και προχωράω. Είμαι πολύ έτοιμη για το ενδεχόμενο να μην έχω δουλειά.

– Πώς προέκυψε η συμμετοχή σου στα «Νούμερα»;
Πέρσι, τέλη Μαΐου με παίρνει τηλέφωνο ο Μιχάλης Σαράντης και με ρωτάει αν τραγουδάω. Του λέω, ναι αλλά δεν είμαι και η Μαρία Φαραντούρη. Μου είπε ότι θα με προτείνει στον Φοίβο (Δεληβοριά) για ένα σίριαλ που ετοιμάζει. Πήγα στο κάστινγκ, πήγε καλά αλλά ήξερα ότι είχε δει πάρα πολλές και συν τοις άλλοις δεν ήμουν και τραγουδίστρια . Ένιωθα ότι ο ρόλος αυτός ταιριάζει σε μένα. Τις περισσότερες φορές δε μου έδιναν τέτοιους ρόλους. Μου έδιναν πάντα τον ρόλο του κοριτσιού που βασανίζεται, που την παρατάνε οι γκόμενοι και κλαίει. Ίσως έχουν στο μυαλό τους ότι αυτό ταιριάζει στο φιζίκ μου. Αυτό παίζει πολύ στην Ελλάδα. «Κωμικός ρόλος; Θα βάλουμε έναν χοντρο». «Στον ρόλο του ποθητού άντρα που τον θέλουν όλες, θα βάλουμε έναν κούκλο» με βάση τα στερεότυπα της κοινωνίας. Στη ζωή δεν υπάρχει αυτό. Στη ζωή δε ξέρεις από πού θα σου’ ρθει. Το ίδιο βράδυ μετά το κάστινγκ, με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν ότι πήρα τον ρόλο. Ήμουν πάρα πολύ χαρούμενη! Πέραν του ότι θαυμάζω πολύ τον Φοίβο για τη δουλειά του αλλά και για τις τοποθετήσεις του σε κοινωνικοπολιτικά ζητήματα, ήξερα και για τους ανθρώπους που θα δουλέψουν σε αυτό το πρότζεκτ. Το πιο σημαντικό για μένα είναι άνθρωποι που θαύμαζα, τους γνώρισα στα «Νούμερα», δουλέψαμε μαζί και τους θαύμασα ακόμη περισσότερο. Για το ταλέντο και την γενναιοδωρία τους. Μου έχει συμβεί και το αντίστροφο, να θαυμάζεις κάποιον, να τον γνωρίζεις και να έρχεται η απόλυτη απομυθοποίηση.

Φωτ.: ‘Ασπα Κουλύρα / Olafaq

– Πες μας λίγα λόγια για τον ρόλο σου στο σίριαλ.
Στην πρώτη ανάγνωση, η Δανάη ήταν μια κοπέλα λίγο «όπου πάει το κύμα». Δούλευε στην εστίαση, δεν ήξερε τι ήθελε να κάνει με τη ζωή της, με τη μουσική δεν είχε καμία σχέση, ήταν ημιμαθής, πολύ ελεύθερο πνεύμα, δε χωρούσε σε κουτάκια, δοτική, θετική, η χαρά της ζωής. Μετά μου είπαν ότι είναι polyamorous. Εκεί ξετρελάθηκα, γιατί το θεώρησα πολύ σημαντικό να προβληθεί η επιλογή της πολυσυντροφικότητας  στην κρατική τηλεόραση. Μου άρεσαν και οι επιλογές των συντρόφων της, που ήταν τελείως διαφορετικοί μεταξύ τους. Ήμουν έτοιμη και για τις αντιδράσεις του κοινού. Εννοείται με το που αποκαλύφθηκε ότι είναι πολυγαμική, ξεκίνησαν τα σχόλια. Όλα αυτά τα ωραία που ακούμε καθημερινά. Δε με πείραξε, πρώτον γιατί είναι ένας ρόλος και δεύτερον γιατί αν μπορούν να μπαίνουν σιγά σιγά  δείγματα μέσα από την τηλεόραση στα σπίτια του κόσμου και να κανονικοποιούνται, είναι θετικό. Ακόμα κι αν δεν το γουστάρεις, κάποια στιγμή θα το αποδεχτείς.

– Υπάρχουν καλλιτέχνες που σε εμπνέουν;
Ο αγαπημένος μου ξένος σκηνοθέτης είναι ο Castellucci. Δεν τον χάνω ποτέ όταν έρχεται στην Ελλάδα. Τις προάλλες πήγα στην παράστασή του. Ήταν ένα έτοιμο πλαίσιο και ταξίδευε σε διάφορες χώρες. Σε κάθε χώρα έπαιρνε ντόπιους ηθοποιούς. Στην παράσταση φορούσαν όλοι ακουστικά και τους έδιναν εντολές. Το έργο μιλούσε για την αστυνομοκρατία. Σαν κοινωνικό πείραμα, οι ηθοποιοί απλά άκουγαν κι εκτελούσαν. Όταν τελείωσε, ρώτησα έναν φίλο μου που συμμετείχε, πόσες πρόβες έκαναν. Μου είπε ότι δεν έκαναν, απλά ακολουθούσαν εντολές. «Το νούμερο 33 τώρα θα χτυπήσει το νούμερο 40». Είναι μια προσομοίωση της πραγματικότητας μέσα από το θέατρο. Σου έδειχνε πώς λειτουργούν τα όργανα της τάξης, πώς αναπαράγεται η τρομοκρατία. Είναι κυριολεκτικά εκτελεστικά όργανα. Θαυμάζω φυσικά και Έλληνες καλλιτέχνες, απλά αυτή τη στιγμή αναφέρω τον Castellucci γιατί με είχε συνταράξει πολύ η προσέγγισή του. Επίσης, ο Γιώργος Παλούμπης, που τον είχα και καθηγητή, είναι ένας άνθρωπος που θαυμάζω. Υπέροχος άνθρωπος, σκηνοθέτης και δάσκαλος. Είναι φως μέσα στο σκοτάδι που επικρατεί στον χώρο. Υπάρχουν τέτοια άνθρωποι, που φωτίζουν τον χώρο και εμείς θα παλέψουμε μέχρι ο χώρος αυτός να έχει περισσότερο φως, από ότι σκοτάδι.

Φωτ.: Άσπα Κουλύρα / Olafaq

– Πώς είδες να αλλάζει το θέατρο μετά το #MeToo;
Βρισκόμαστε στο σημείο της αλλαγής κι έρχεται, αλλά πολύ σταδιακά, γιατί έχουν γαλουχηθεί ολόκληρες γενιές θεωρώντας κακοποιητικές συμπεριφορές ως κάτι φυσιολογικό. Είχαν εμποτιστεί με την λογική ότι αν ο σκηνοθέτης δεν είναι μαλάκας, δεν είναι καλός σκηνοθέτης. Αν δεν πετάξει το τασάκι ή την καρέκλα, αν δε σε κάνει σκουπίδι, δεν έχει κύρος. Πλέον έχουν αποστηρωθεί λίγο τα πράγματα. Βλέπεις ότι ίσως αναρωτιούνται «είναι οκ τώρα να το κάνω αυτό;». Αλλά πρέπει να περάσουμε κι από αυτό το στάδιο, για να έρθει η ισορροπία και να νιώθουμε όλοι ασφάλεια να πηγαίνουμε στη δουλειά μας και να μη φοβόμαστε. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να πηγαίνεις στη δουλειά σου και να φοβάσαι. Να πηγαίνεις με μισή καρδιά και να φεύγεις με ακόμη λιγότερη.

– Είχες αναφέρει στο παρελθόν ότι είχες δεχτεί κι εσύ κακοποίηση στη δουλειά σου. Πώς το αντιμετώπισες;
Αυτό που συνειδητοποίησα μετά το ξέσπασμα του #MeToo, είναι ότι κι εγώ είχα βιώσει περιστατικά που με είχαν σημαδέψει και δεν είχα καταλάβει ότι ήταν κακοποιητικά. Ενώ πίστευα ότι ήμουν δυνατή γιατί δεν επέτρεψα ορισμένα περιστατικά να με επηρεάσουν, τελικά ίσως δεν τα αντιμετώπισα όπως θα ήθελα. Πλέον θα το πήγαινα μέχρι τέλους, μέχρι ο θύτης να έρθει αντιμέτωπος με τις συνέπειες. Ότι κι αν σημαίνει αυτό. Μετέπειτα που μου συνέβη πάλι, έβαλα τα όριά μου. Αλλά και πάλι, η Άλκηστις του σήμερα θα το αντιμετώπιζε πολύ διαφορετικά. Έχω πάρει δύναμη από όλα τα θύματα που έχουν μιλήσει. Φυσικά, δε μας επηρεάζουν όλους το ίδιο αυτά τα περιστατικά. Ο καθένας έχει διαφορετικά αντανακλαστικά. Γι’ αυτό δε μπορείς να ζητάς από το θύμα να κάνει μαθήματα αυτοάμυνας και να παίξει μπουνιές. Το ζητούμενο είναι να μην τίθεται καν θέμα. Τι να πω δηλαδή σε ένα εν δυνάμει θύμα «Αν σου συμβεί αυτό, να τον χτυπήσεις»; Αλήθεια τώρα; Που εκείνη τη στιγμή σου παγώνει το αίμα και δε ξέρεις από πού σου ήρθε; Δε μπορούμε να ζητάμε από τα εν δυνάμει θύματα να είναι προετοιμασμένα. Το σύστημα να είναι προετοιμασμένο.

Φωτ.: Άσπα Κουλύρα / Olafaq

– Πώς φροντίζεις το μέσα σου;
Φέτος έβαλα την ψυχοθεραπεία στη ζωή μου, κάτι που ήθελα να κάνω χρόνια. Φοβόμουν να το κάνω γιατί ήξερα ότι θα έπρεπε να αντιμετωπίσω πράγματα που δεν ήθελα. Τώρα, έχει μπει στην καθημερινότητά μου και μου έχει ανοίξει τον τρόπο σκέψης μου. Νιώθω πιο δυνατή, ώστε να αντιμετωπίσω τα πράγματα με καθαρότητα. Επίσης κάτι που με βοηθά να φροντίζω το μέσα μου είναι να περνάω χρόνο με τους ανθρώπους που αγαπώ.

– Ποια είναι η βασική σου πρόθεση ως ηθοποιός;
Να μην σταματήσω ποτέ να εξελίσσομαι. Να δοκιμάζομαι συνεχώς σε νέα πράγματα, να τρώω τα μούτρα μου και να ξαναπροσπαθώ, να συνεργάζομαι με ανθρώπους που θαυμάζω. Μέχρι στιγμής δεν έχω κανένα παράπονο, αυτό μου έχει ήδη συμβεί και με έχει εξελίξει. Μου αρέσει να παρατηρώ τον τρόπο που αποφασίζουν να συμπεριφέρεται ο ρόλος τους, οι επιλογές που κάνουν. Και σίγουρα θα ήθελα να κάνω μια μεγάλου μήκους ταινία.

– Αν χώριζες τη ζωή σου σε κεφάλαιο, τώρα σε ποιο κεφάλαιο βρίσκεσαι; Τι τίτλο θα του έδινες;
Δεν είμαι στην αρχή της καριέρας μου αλλά δεν είμαι και στη μέση. «Βρίσκομαι ακριβώς εκεί που θα ήθελα να βρίσκομαι» θα ήταν ο τίτλος.

 – Γίνεσαι ο άνθρωπος που ήθελες πάντα να είσαι;
Μπορώ να πω πως ναι. Έχω δουλέψει πολύ με τον εαυτό μου και την μικρή Άλκηστις που υπάρχει εδώ μέσα. Έχω παλέψει αρκετά, δε μου χαρίστηκε κάτι. Οπότε γίνομαι αυτός ο άνθρωπος.

– Είσαι καλή ηθοποιός;
Έλα ντε! Υπάρχουν περίοδοι που λέω ότι είμαι κι άλλες που με πιάνει η ανασφάλεια. Ευτυχώς το άγχος και ανασφάλεια σε μένα λειτουργούν δημιουργικά, με πεισμώνουν.

Φωτ.: Άσπα Κουλύρα / Olafaq

– Ποιο είναι το mantra σου;
Να πηγαίνω εκεί που μου λέει το μέσα μου. Αυτό μου το έμαθε κυρίως η μαμά μου. Να ακούω την καρδιά κι όχι το μυαλό μου. Είχα ερωτική απογοήτευση στο λύκειο και της έλεγε «Μαμά, θέλω να πάω να τον βρω». «Να πας» ήταν πάντα η απαντήση. Ποτέ «δεν πρέπει, σε πλήγωσε, αξίζεις καλύτερα». Μου έλεγε πήγαινε και φάε τα μούτρα σου. Δε μπορεί κάποιος να σου λέει να μην κάνεις κάτι. Είναι εξωτερικός παράγοντας, δε μπορεί να ξέρει την εξέλιξη. Ας αφήσουμε τους ανθρώπους -και ειδικά τα παιδιά- να φάνε τα μούτρα τους. Έτσι θα διαμορφώσουν χαρακτήρα.

– Με την B.P.M., τη θεατρική σου ομάδα, ανεβάσατε τη φεμινιστική κωμωδία «Αυτές που δεν προλάβατε». Πες μας λίγα λόγια.
Παίζει μέχρι τις 11 Απριλίου αλλά έχουν μείνει ελάχιστα εισιτήρια. Το έγραψε η Δανάη Λιοδάκη, μέλος της B.P.M. Η ομάδα ιδρύθηκε το 2018, όταν αποφοιτήσαμε από τη σχολή. Αποτελείται από κάποιους φοιτητές εκείνου του έτους. Από τότε ανεβάζουμε παραστάσεις και προσπαθούμε να είναι δικά μας τα έργα, κείμενα, σκηνοθεσία, κλπ. Η Δανάη έγραψε το κείμενο – μια ωδή στη γυναικεία φιλία. Έχει χρησιμοποιήσει βιώματα δικά της και φίλων της. Είναι μια κωμωδία και για μένα αυτό είναι σημαντικό. Ο κόσμος έρχεται και γελάει μέσα από πολύ τραγικά γεγονότα, πέφτουν οι άμυνές του κι έτσι λαμβάνει πιο εύκολα την πληροφορία. Όταν πας να κουνήσεις το δάχτυλο, δε θα σε ακούσει κανένας. Ξεκινήσαμε να κάνουμε πρόβες και μας έκανε εντύπωση που αρχίσαμε να μοιραζόμαστε δικά μας σχετικά βιώματα που δε γνωρίζαμε καν η μια για την άλλη. Ενώ είμαστε φίλες 8 χρόνια. Αυτό μας έδεσε περισσότερο. Ξεκινήσαμε μην έχοντας τίποτα, πέραν από το έργο και η μία την άλλη. Το στήσαμε με υπέροχους συνεργάτες. Άντρες και γυναίκες, γιατί υπάρχουν κι άντρες φεμινιστές που θέλουν να βγάλουν προς τα έξω τέτοιες δουλειές. Βάλαμε δικά μας λεφτά, δικά μας χέρια, δικά μας μέσα. Αφισοκόλληση πόρτα-πόρτα, δικό μας τρέιλερ, άγχος πολύ. Και φτάνουμε στο σήμερα που είμαστε sold-out σε όλες τις παραστάσεις μας. Το κοινό ήταν αρχικά γυναίκες και πλέον έχει καταλήξει να είναι 50-50. Και ορισμένες φορές και μεγαλύτερο ποσοστό του αντρικού κοινού. Έχουν έρθει άντρες μετά την παράσταση και μας έχουν πει «Έφυγα ένας άλλος άνθρωπος». Βγήκαμε κερδισμένες από αυτό γιατί έρχονται άνθρωποι όλων των φύλων και των ηλικιών και ταυτίζονται. Νομίζουμε ότι έχουμε χάσμα γενεών αλλά τελικά όλοι για τα ίδια πράγματα παλεύουμε.

Φωτ.: Άσπα Κουλύρα / Olafaq

– Τι είναι φεμινισμός για σένα;
Είμαι τόσο επηρεασμένη από την παράσταση που θα πω ότι αυτό είναι φεμινισμός. Παλεύουμε όλοι για να εδραιώσουμε τα αυτονόητα. Μέσα από τα αυτονόητα έρχεται η αλλαγή. Έστω κι ένα πράγμα να πάρει ο θεατής, είναι κέρδος για την κοινωνία. Το θέατρο δε σου δίνει τις απαντήσεις. Το θέατρο σου θέτει τις κατάλληλες ερωτήσεις. Ο φεμινισμός είναι ένας ισχυρός πυρήνας και στο κέντρο του είναι η γυναίκα αλλά ενδυναμώνεται από τον καθένα που παλεύει για να μπορέσει ο πυρήνας να συμπεριλάβει όλους τους ανθρώπους.

– Μου είπες ότι η οικογένειά σου σε στήριξε όταν αποφάσισες να γίνεις ηθοποιός. Όμως δε στηρίζουν όλες οι οικογένειες. Τι θα συμβούλευες ένα άτομο που θέλει να γίνει ηθοποιός χωρίς τη στήριξη των γύρω του;
Αν εσύ έχεις αποδεχτεί ότι αυτό θες να κάνεις, θα το κάνεις ο κόσμος να χαλάσει. Η αποδοχή από τους γύρω σου θα έρθει. Βέβαια, είμαι πολύ υπέρ της συζήτησης. Αν το συζητήσεις με την οικογένειά σου και «πέσεις σε τοίχο», εσύ συνεχίζεις. Οι άλλοι έφτασαν στο τέλμα, όχι εσύ. Οι τέχνες είναι αγχολυτικές. Αν η ανάγκη σου είναι να δημιουργήσεις, να το κάνεις για σένα, για το μέσα σου. Ασχέτως αν θα καταλήξεις να το κάνεις επαγγελματικά. Ξεκλειδώνεις πίστες κι επίπεδα της υπάρξής σου, που ούτε φαντάζεσαι. Πήγαινέ το όσο πάει, μέχρι να σου πει η ψυχή σου ότι «εδώ είμαι καλά».

– Το καλοκαίρι του 2021 έπαιξες για πρώτη φορά στην Επίδαυρο. Πώς ήταν η εμπειρία;
Ήταν τόσο πολλά τα συναισθήματα που ένιωθα ότι θα σκάσω. Σε αυτήν την σκηνή, νιώθεις τόσο δα μικρός. Ήμασταν πολύ ωραία ομάδα, το ευχαριστήθηκα πολύ. Δεν ένιωσα ποτέ εκτεθειμένη επάνω στη σκηνή. Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν τελείωσε η παράσταση κι ο κόσμος χειροκροτούσε, δε μπορούσαν τα μάτια μου να χωρέσουν το πλάνο. Έκλαιγα, με έπνιγαν τα συναισθήματα. Και τώρα που στο λέω, νιώθω το ίδιο. Δε λέω ότι ο στόχος ενός ηθοποιού είναι να παίξει στην Επίδαυρο γιατί τότε καταξιώνεσαι. Αυτά είναι βλακείες. Είναι το θέατρο που σου δημιουργεί αυτήν την ενέργεια, αυτός ο χώρος. Νιώθεις τα πάντα! Αν στην Επίδαυρο, κοιτάξεις προς τα πάνω και δεις πώς φαίνονται τα αστέρια και πόσο μικρός είσαι στον κόσμο, κάπως το απολαμβάνεις περισσότερο. Είπα «Ουάου! Αυτή τη στιγμή είμαι εδώ». Γι’ αυτό και δεν πρέπει το άγχος να μας καταπίνει. Γιατί αν αγχωθείς, δε θα δεις ούτε τα αστέρια, ούτε το κοινό που έχει σηκωθεί όρθιο και σε χειροκροτά. Δε θα βιώσεις την εμπειρία ατόφια. Και αν πάει κάτι στραβά, τι έγινε; Δε θα το θυμάται κανένας. Να μην αφήνουμε τον εαυτό μας να μας στερεί εμπειρίες.

– Πολύ σημαντικό αυτό που είπες. Πραγματικά, γιατί μας φυλακίζουμε μόνοι μας έτσι;
Και το λέει ένας άνθρωπος που ζούσε με κρίσεις πανικού για χρόνια. Είχα βάλει τον εαυτό μου να ζει μέσα σε ένα κελί, γιατί φοβόμουν να ζήσω. Στο λέω και θέλω να βάλω τα κλάματα. Όταν έμπαινα στο λεωφορείο, κοιτούσα ποιος μπορεί να είναι γιατρός, έτσι ώστε αν πάθω κάτι να με σώσει. Όταν ταξίδευα, έψαχνα που υπάρχει κέντρο υγείας. Ήμουν ένας δυστυχισμένος άνθρωπος. Κάποια στιγμή είπα «Άλκηστις, τι κάνεις; Γιατί αφήνεις τον εαυτό σου να παίζει έτσι μαζί σου; Μπορείς να απολαύσεις αυτό που σου συμβαίνει; Ζήτα βοήθεια». Παρολα αυτά όμως νιώθω δυνατή, που πέρασα κι από αυτό γιατί τώρα εκτιμώ περισσότερο τις καθημερινές στιγμές. Οι άνθρωποι δυσκολεύομαστε να καταλάβουμε το τέρας που ζει μέσα στους άλλους και πολλές φορές κι αυτό που ζει μέσα μας. Μπορεί να καθόμασταν και να σου έλεγα ξαφνικά «Σίντυ, φοβάμαι ότι κάτι θα πάθω». Αν μου απαντούσες «Πάλι τα ίδια. Χαλάρωσε ρε» θα ήταν το κερασάκι στην τούρτα. Γιατί απορρίπτεις τον φόβο μου. Ε και αυτό γιγαντώνεται και σε στέλνει. Αλλά θέλει χρόνο, υπομονή και επιμονή και το αλλάζεις, και αλλάζεις κι εσύ μαζί του. Εμείς έχουμε το κλειδί εμείς και το λουκέτο, το μαχαίρι, το καρπούζι, ξέρεις.

– Τι σχέδια έχεις για το μέλλον;
Με τα Νούμερα, ευελπιστούμε να συνεχίσουμε. Το κάναμε με πάρα πολλή  αγάπη. Οπότε θελουμε σίγουρα να συνεχιστεί αυτή η τρέλα. Επίσης, συζητάμε για 2η σεζόν το «Αυτές που δεν προλάβατε». Μακρινή σκέψη ακόμα αλλά ελπίζουμε να γίνει. Είναι η δουλειά για την οποία νιώθω πιο περήφανη απ’όλες, γιατί το χτίσαμε μόνοι μας. Ήταν όλο δικό μας και πέτυχε. Με συγκινεί πολύ αυτή η σκέψη. Βλέπω τις φίλες και συνεργάτιδές μου και λέω «Κορίτσια, τα καταφέραμε».

ΠΗΓΗ: https://olafaq.gr/

Join the sexolution: Για συμμετοχή στο sexpositive.gr κάνε κλικ εδώ
Enter your
text here