queer

–English bellow—

Είμαστε πουτάνες, είμαστε εδώ! Παίρνουμε πίσω τους χώρους μας και τις φωνές μας!

Τα σεξεργαζόμενα άτομα τοποθετούμαστε στο επίκεντρο του Κεφαλαίου, της πατριαρχίας και του κράτους. Οι προκλήσεις που βιώνουμε είναι ριζικά ίδιες με αυτές των υπόλοιπων εργαζομένων, αλλά εμείς αντιμετωπίζουμε στίγμα με το οποίο τα περισσότερα εργαζόμενα δεν βρίσκονται αντιμέτωπα. Τα σεξεργαζόμενα είμαστε στην πρώτη γραμμή που βιώνει καταστολή, λειτουργούμε ως παράδειγμα της ευρύτερης κοινωνίας. Μας εργαλειοποιούν ως αποδιαπομπιαίους τράγους και μας φετιχοποιούν, μας αποθεώνουν και μας περιφρονούν. Τα ζητήματα της εργασίας στο σεξ συμπεριλαμβάνουν όχι μόνο εργασιακά και φεμινιστικά ζητήματα, αλλά και θέματα φυλής, μετανάστευσης, κουηρ και τρανς ταυτοτήτων και πολλά άλλα. Είναι κομβικής σημασίας εμείς ως αναρχικά να υποστηρίξουμε τους αγώνες όλων των εργατών, ανεξαρτήτως των “ηθικών” εικασιών που μπορεί να προκύψουν.

Η διεθνής κατάσταση των πραγμάτων είναι ιδιαίτερα βίαιη, στιγματιστική και καταπιεστική προς τα άτομα που προσφέρουν σεξουαλικές υπηρεσίες. Η Ελλάδα δεν είναι εξαίρεση. Παρόλο που τα σεξεργαζόμενα αποτελούν ένα πολύ ενεργό κομμάτι της εργατικής τάξης, σπρώχνονται συνεχώς στο περιθώριο και τιμωρούνται μόνο επειδή κάνουν την δουλειά τους. Το νομικό πλαίσιο της χώρας επιβάλλει πολλαπλούς περιορισμούς μέσω γραφειοκρατικών, έντονα επιλεκτικών διαδικασιών ώστε να μπορούν να βγάλουν άδεια εργασίας η οποία όμως δεν εξασφαλίζει καμία ασφάλεια ή οικονομικό δικαίωμα. Το κράτος μετατρέπει τις ιατρικές εξετάσεις για ΣΜΝ σε εργαλεία ελέγχου των σωμάτων των σεξεργαζομένων και τα αντιμετωπίζει ως επικίνδυνες υπάρξεις για την γενική συλλογική υγεία. Ταυτόχρονα, καθίσταται αδύνατο να οργανωθούν ομαδικά εγχειρήματα σεξεργασίας ή/και να δημιουργούνται χώροι/δομές για την προσφορά σεξουαλικών υπηρεσιών διότι ο νόμος υπαγορεύει ότι οι χώροι αυτοί πρέπει να βρίσκονται μακριά από μια σειρά δημοσίων κτηρίων (σχολεία, εκκλησίες, πάρκα, δημαρχεία, νοσοκομεία, πολιτισμικά κέντρα). Η καταστολή και οι παρενοχλήσεις των μπάτσων είναι κανονικοποιημένα συμβάντα, ενώ δεν υπάρχει καμία αναφορά ή ορατότητα σχετικά με τις πραγματικότητες των σεξεργαζομένων σε ψηφιακούς χώρους. Σε περιπτώσεις που τα σεξεργαζόμενα βρεθούν σε κίνδυνο ή τους κάνουν επίθεση πελάτες ή άλλοι δράστες – που συνήθως αυτές οι επιθέσεις εμπεριέχουν σεξιστικά, τρανσφοβικά και/ή ρατσιστικά χαρακτηριστικά – δεν υπάρχει κάπου που μπορούν να στραφούν για βοήθεια. Επιπρόσθετα, οι συστημικές και καθημερινές πορνοφοβικές ρητορικές είναι αρκετά συχνές. Η δαιμονοποίηση, η γελοιοποίηση, η μετατροπή σε αποδιαπομπιαίους τράγους από πολιτικούς με σκοπό να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο από την βαθιά κρίση που διανύουμε ως κοινωνία, η μεταχείριση των σωμάτων των εργαζομένων στο σεξ ως αναλώσιμα, ο ηθικός πανικός (μέχρι και σε πολιτικούς – αγωνιστικούς χώρους) είναι μερικά παραδείγματα της συνεχώς αυξανόμενης πορνοφοβίας.

Σε αυτό το κλίμα, καλούμαστε να συνδημιουργήσουμε εργαλεία, συλλογικά σώματα, απελευθερωτικό λόγο και πρακτικές, κοινότητες αλληλοβοήθειας, αλληλοπροστασίας και στήριξης για να αντισταθούμε σε αυτόν τον πόλεμο πάνω στα σώματά μας. Το 1975, πάνω από 100 σεξεργάτριες έκαναν κατάληψη σε μια ιστορική εκκλησία ως μορφή διαμαρτυρίας ενάντια σε τιμωρητικούς νόμους και στην αστυνομική βία. Αυτό πυροδότησε ολόκληρες δράσεις και κινήματα στα οποία τα σεξεργαζόμενα διεκδικούσαν το δικαίωμά τους στην δημόσια σφαίρα και την ασφάλεια. 50 χρόνια μετά, εμείς θέλουμε να συνεχίσουμε τον αγώνα αυτό για την απελευθέρωση και την αυτονομία μας. Ας χτίσουμε όλα μαζί τους καινούριους μας τρόπους αντίστασης και ένα δίκτυο ενδυνάμωσης.

Ως μια νέα πρωτοβουλία, η Συνέλευση Σεξεργαζομένων στην Ελλάδα, σας προσκαλούμε σε ένα απόγευμα μαζέματος με συζητήσεις, ζινάκια και πολλά άλλα, για να μιλήσουμε για τις σκέψεις και τις ιδέες μας σχετικά με τις ανάγκες και την απελευθέρωση των σεξεργαζομένων και πολλές άλλες αλληλοδιαπλεκόμενες θεματολογίες. Σας περιμένουμε αυτήν την Δευτέρα, 2 Ιουνίου, Διεθνής Ημέρα των Σεξεργαζομένων, στο ΦΑΚ (Φεμινιστικό Αυτόνομο Κέντρο για την έρευνα, Αγίου Παντελεήμονος 7Β) στις 19:00.

Η ΣΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑ!!

ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, ΣΤΑ ΜΠΟΥΡΔΕΛΑ, Σ’ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ,

ΓΥΝΑΙΚΕΣ, ΚΟΥΗΡΙΑ, ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ, ΣΕΞΕΡΓΑΖΟΜΕΝΑ ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΜΟΝΑΧΕΣ/ΜΟΝΑΧΑ!!

ΣΣΕ

Συνέλευση Σεξεργαζομένων στην Ελλάδα

—-English—-

We are whores, we are here! We reclaim our spaces and voices!

Sex workers live at the locus of Capital, patriarchy and the state. Our struggles are fundamentally that of all workers, but we face stigma that most others do not. Sex workers are at the frontlines of repression, we act as an indicator species for society at large. We are scapegoated and fetishized, worshipped and denigrated. Issues of “sex work” overlap not only with labor and feminism but with race, immigration status, queer and trans identities, and more. It is critical that we as anarchists support all worker struggles, regardless of the moral assumptions made The international scene of things is quite violent, stigmatizing and oppressive to workers who offer sexual services. Greece is not an exception. Despite sex workers being a really active part of the working class, they are constantly pushed to the margins and punished for doing their work. The legal framework of the country imposes multiple restrictions on them through bureaucratic, intensely selective procedures just to be able to have a work permit that doesn’t guarantee any kind of safety or benefits. The state turns medical examinations for STDs into a weapon of controlling their bodies and treats their existences as dangers to the general collective health. At the same time, it is impossible to organize collective initiatives of sex work and/or have a space/infrastructure to offer sexual services since the law dictates that it must be far away from multiple public spaces (schools, churches, parks, municipalities, hospitals, recreational centres). Cop brutality and harassment towards street sex workers is a normalized occurrence, while there is no mention or visibility of the realities of digital sex workers. In cases where sex workers are facing dangers or attacks from clients or other aggressors – which most of the time have sexist, transphobic and/or racist characteristics – there is nowhere they can turn to for help. On top of that, systemic and casual whorephobic rhetorics are quite common. Demonization, caricaturization, scapegoating from politicians to disorient people from the deep crisis the we are facing as a society, sex workers’ bodies being treated as disposable, moral panic (even in political spaces) are all just examples of the whorephobia that’s constantly increased. n σthis climate, we need to create our tools, collective bodies, libertarian speech and practices, communities of help, protection and support to resist this ongoing war on our bodies. In 1975, over 100 sex workers in France occupied a historic church in a protest against punitive laws and police violence. That sparked an entire series of actions where sex workers demanded their right to public space and safety. 50 years later we wanna continue this fight for our liberation and autonomy. Let’s build our new ways of resistance and a network of empowerment.

As a new initiative, Sex Workers’ Assembly in Greece, we invite you to an evening of gathering, conversation, zines and so much more to discuss about our thoughts and ideas on the needs and liberation of sex workers and so many more interconnected topics. We are waiting for you this Monday, June 2nd, International Sex Workers’ Day, at FAC (Feminist Autonomous Center for research, Agiou Panteleimonos 7B) at 19:00.

Sex work is work!!

On the streets, in the brothels, in all the neighborhoods,

women, queers, refugees, sex workers you are not alone!!”

—SWAG

Πηγή:https://www.instagram.com/p/DKWwDaOCcN6/

Join the sexolution: Για συμμετοχή στο sexpositive.gr κάνε κλικ εδώ

Λύο Καλοβυρνάς*

Τις προάλλες, ένας θεραπευόμενός μου, με τον οποίο δουλεύαμε πάνω στη ντροπή που ακόμα νιώθει επειδή είναι γκέι, μού εκμυστηρεύθηκε ότι παραλίγο να μην είχε απευθυνθεί σ’ εμένα, επειδή περίμενε ότι έτσι άουτ που είμαι, θα συναντούσε μια τελειωμένη αδερφή. Σκέφτηκα αυτό που είπε, την ομοφοβία που κρυβόταν μέσα στη φιλοφρόνηση. Κι ύστερα μου ήρθε: Μα είμαι τελειωμένη αδερφή!

Δηλαδή, είμαι μια αδερφή που τέλειωσε όλη τη δουλειά που είχε να κάνει!

Έκανα εσωτερική φασίνα –για χρόνια!− και καθάρισα την ψυχή μου και τον νου μου απ’ τη βαθιά ριζωμένη αλλά καμουφλαρισμένη ντροπή για την ομοφυλοφιλία μου. Πέταξα από μέσα μου όλες τις άθλιες στερεοτυπικές ταμπέλες που μου φόρεσαν από μικρό παιδάκι για το πώς είμαστε όλοι οι γκέι: σεξομανείς, ανίκανοι για σχέσεις, περιθωριοποιημένοι, παιδεραστές, υπερευαίσθητοι, ύπουλοι, πούστηδες στην ψυχή, αναξιόπιστοι, διεστραμμένοι κτλ. Ξεφορτώθηκα όλα τα αρνητικά κλισέ που μου είχαν προβλέψει για το μέλλον μου: μια δυστυχισμένη ζωή, μες στη μοναξιά, χωρίς φίλους, χωρίς οικογένεια, χωρίς συντροφικότητα –όλα όσα μου προμήνυαν ότι θα ζήσω έτσι κι έκανα την αποκοτιά να ζήσω ανοιχτά ως ομοφυλόφιλος. Άνοιξα παράθυρα εκεί που μου είχαν χτίσει τοίχους και άφησα να μπει φως στη ζωή μου. Αποτίναξα από πάνω μου τη ζεματιστή ρετσινιά της θηλυπρέπειας, ότι τάχα μου δεν υπάρχει μεγαλύτερη ξεφτίλα για έναν άντρα απ’ το να αδερφίζει. Με κόπο και βοήθεια κατόρθωσα να ζω πιστεύοντας ότι αυτό που είμαι είναι όχι μόνο απολύτως φυσιολογικό αλλά πολύ, πάρα πολύ όμορφο.

Ναι, είμαι μια τελειωμένη αδερφή, δηλαδή δεν είμαι πια μια αδερφή γιαπί! Γιατί αυτό είμαστε οι γκέι: γιαπιά, χαλάσματα, μισοτελειωμένες οικοδομές. Μας πιέζουν να χτίσουμε τη ζωή μας με βάση το αρχιτεκτονικό σχέδιο αλλωνών. Νιώθουμε παράνομοι, σαν αυθαίρετα, κάπου παράμερα κι αποκλεισμένα, περιμένοντας τη νομιμοποίηση της κοινωνίας. Άλλοι καθορίζουν το πώς πρέπει να ζήσουμε τη ζωή μας, με βάση το δικό τους αρχιτεκτονικό σχέδιο: περιορισμένα, ενοχικά, κρυφά – ή και καθόλου. Μας γανώνουν το μυαλό ότι δεν πρέπει να προκαλούμε, να ’μαστε εχέμυθοι, σοβαροί, διακριτικοί – κυκλοφορούν και παιδιά, όπως να το κάνεις, είναι ανωμαλία· κουσούρι.

Και πειθόμαστε. Δεν γίνεται αλλιώς. Από τότε που θυμόμαστε τον εαυτό μας ακούμε τέτοια λόγια παντού μα παντού τριγύρω μας, είτε σαν βρισιές είτε σαν αστεία, βομβαρδιζόμαστε μόνο με αρνητικές εικόνες για το τι μας περιμένει έτσι και ακολουθήσουμε αυτόν τον δρόμο· αναγκαστικά, λοιπόν, χτίζουμε τη ζωή μας με βάση το δικό τους ομοφοβικό αρχιτεκτονικό σχέδιο για το πώς είναι μια ομοφυλόφιλη ζωή: μια δυστυχία ή ένα ένοχο μυστικό, πάντως σίγουρα κάτι λιγότερο, κάτι προβληματικό. Απολύτως κατανοητό λοιπόν που αρκετοί από μας προτιμούν να χτίσουν ένα ετεροφυλόφιλο σπίτι, να προσποιούνται ότι είναι στρέιτ· τουλάχιστον η πρόσοψη θα είναι όπως πρέπει, τι κι αν μες στο σπίτι υπάρχει μόνο μοναξιά, κατάθλιψη ή η τρέλα της ζωής διπλής ζωής που αναπόφευκτα έρχεται όταν απαρνιέσαι την αλήθεια σου.

Κι έτσι μένουμε αδερφές γιαπιά· ντρεπόμαστε βαθιά γι’ αυτό που είμαστε, για τους άλλους σαν κι εμάς· τους αποφεύγουμε τους άλλους γκέι, καθώς μας έχουν πείσει ότι δεν πρέπει να γκετοποιούμαστε, αφού πάνω απ’ όλα είμαστε άνθρωποι και άλλα τέτοια βλακώδη ομοφοβικά κλισέ. Όπως δεν μπάζεις επισκέπτες σπίτι σου όταν είναι αχούρι, έτσι κι εμείς όταν παραμένουμε αδερφές γιαπιά δεν αφήνουμε κανέναν να μας πλησιάσει αληθινά – αφού ούτε εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε αποδεχτεί τον εαυτό μας.

Είμαι τελειωμένη αδερφή επειδή γκρέμισα μέσα μου όλη την ασχήμια και την αρνητικότητα που με γαλούχησαν ότι είναι η καταδίκη μας και στη θέση τους έχτισα ένα όμορφο οικοδόμημα, τη δική μου εκδοχή της ομοφυλοφιλίας, μια ζωή ελεύθερη – όσο ελεύθερη γίνεται να είναι η ζωή μας με ή χωρίς ομοφυλοφιλία. Δεν είμαι πια το ερείπιο στο οποίο με καταδίκασε η κοινωνία να ζω. Δεν έβγαλα μόνο την πίστα, παράτησα όλο το παιχνίδι, γιατί το παιχνίδι στο οποίο μας έβαλαν ήταν στημένο, με ψεύτικους όρους και ομοφοβικούς κανόνες.

Το να είμαστε τελειωμένες αδερφές δεν έχει να κάνει με το αν μας φαίνεται ή όχι (ένα τεράστιο κοίτασμα ντροπής), ούτε με το αν το λέμε σε όποιον πλησιάσει σε ακτίνα τριάντα χιλιομέτρων. Το να είμαστε τελειωμένες αδερφές για μένα σημαίνει να μην ντρέπομαι άλλο, να μην τσιτώνω στο άκουσμα των λέξεων πούστης, αδερφή, συκιά − λέξεις που ήταν μπουνιές και ροχάλες πάνω μου για όλα τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια. Το να είμαστε τελειωμένες αδερφές για μένα σημαίνει ότι καθάρισα την ομοφυλοφιλία μου από τις βρωμιές, τη δυστυχία, τη μοναξιά και όλες τις υπόλοιπες στερεοτυπικές μαλακίες που της είχαν επιβάλει αυθαίρετα και καταχρηστικά.

Η ομοφυλοφιλία δεν είναι η καταδίκη που μας προδιέγραψαν οι άλλοι· δεν χρειάζεται να γίνουμε τα ερείπια που λέει η μισάνθρωπη Εκκλησία κι οι άλλοι που δεν θέλουν να υπάρχουμε. Για να το καταφέρουμε αυτό όμως χρειάζεται πρώτα να γκρεμίσουμε το γιαπί που μας έπεισαν ότι αναπόφευκτα θα είναι η ζωή μας και να χτίσουμε ένα σπίτι αυτοαποδοχής και περηφάνιας.

Είναι τέλειο να είσαι τελειωμένη αδερφή!

*Ο Λύο Καλοβυρνάς είναι ψυχοθεραπευτής και σύμβουλος ψυχικής υγείας. Από το 2002, εργάζεται στον τομέα της ψυχικής υγείας, κάνοντας ατομικές συνεδρίες, ομάδες αυτογνωσίας και προσωπικής ανάπτυξης για γυναίκες και άντρες, ομάδες αυτογνωσίας για γκέι άντρες και πολλά βιωματικά εργαστήρια για διάφορα θέματα, όπως η (μη) μητρότητα, η σεξουαλικότητα, η γυναικεία σεξουαλική επιθυμία, οι διάφορες μορφές οικογενειακής κακοποίησης, η οικονομική-κοινωνική κρίση κ.ά. Προσωπική ιστοσελίδα: https://www.lyo.gr

Join the sexolution: Για συμμετοχή στο sexpositive.gr κάνε κλικ εδώ

Πηγή: https://lyo.gr/%cf%84%ce%b5%ce%bb%ce%b5%ce%b9%cf%89%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b7-%ce%b1%ce%b4%ce%b5%cf%81%cf%86%ce%ae/?fbclid=IwAR3OAWeaErclS6vYRGfb-IMDmkgr4ev5hIRSjq_FJqpo7hBM65LhgrJDZOM