Photo by Margaux Bellott on Unsplash
Πολύχρωμη Σκιά*
Σήμερα είναι το pride στην Αθήνα.
Θυμάμαι πριν 15 χρόνια καθόμουν μπροστά στο μικρό παράθυρο του εφηβικού μου δωματίου, στο πιάνο μου, και έπαιζα το “τραγούδι για το χειμώνα”.
Κλαίγοντας.
Όχι μία αλλά πολλές φορές.
Όχι γιατί “γέλαγαν στο σχολείο και με φωνάζαν αδερφή”. Αλλά γιατί ήξερα ότι αν ήμουν ο πραγματικός μου εαυτός στο ελάχιστο, το “αδελφή” σίγουρα δε θα ήταν το χειρότερο.
Δεν ήταν φυσικά μόνο το ακροδεξιό σχολείο, αλλά μια ολόκληρη κοινωνία που δημιουργούσε τον τρομακτικό φόβο ότι, εάν είσαι queer, θα περάσεις δύσκολα στη ζωή σου. Θα σε φωνάζουν “αδελφή”, θα σε φτύσουν, θα μείνεις άνεργος. Δε θα σε προσλάβουν σε εργασία καθώς ίσως φανεί ότι έχεις πολύ “ψηλή” φωνή, ή ίσως φοράς κάπως πιο “φανταχτερά” ρούχα, ή τέλος πάντων “κουνάς” τα χέρια σου με εκπληκτική ταχύτητα, την οποία ο μέσος άνθρωπος δεν μπορεί να πετύχει.
Ακόμα πιο τρομακτικό από όλα αυτά, ήξερα – έστω και ασυνείδητα – ότι αν ήμουν ο εαυτός μου, θα έβαζα σε κίνδυνο το σώμα μου, ίσως, ακόμα, να είχα τη τύχη του Βαγγέλη Γιακουμάκη, που “εξαφανίστηκε” ακριβώς γιατί δεν ήταν όσο “άντρας” τον ήθελε η ελληνική κοινωνία, κάτι που πλήρωσε με τη ζωή του. Ή την τύχη του Ζακ, λίγο αργότερα. Και άλλων πολλών τα ονόματα των οποίων δεν θα μάθω.
Αυτό που δε μπορούσα να φανταστώ από το μικρό παράθυρο του εφηβικού μου δωματίου ήταν ότι η ζωή είναι μια έκπληξη. Γιατί, παρόλο το φόβο, θα ζούσα και θα διεκδικούσα τη πραγματικότητά μου. Μόνος μου και με συντροφιά την αγάπη των δικών μου ανθρώπων, των φίλων μου. Μερικά από τα τρομακτικά πράγματα που φανταζόμουν ότι θα συμβούν εν μέρει συνέβησαν. Τότε κατάλαβα πόση δύναμη έχω να αντέχω την αγριότητα των ανθρώπων και να βγαίνω ενδυναμωμένος μέσα από αυτήν, εν τέλει κατανοώντας ότι όσοι και όσες μας μισούν για αυτό που είμαστε ή για τα ρούχα που φοράμε είναι βαθιά δυστυχισμένοι άνθρωποι, στους οποίους δεν χρωστάω τίποτα. Και από την άλλη, έζησα τη καλοσύνη, την αναγνώριση των ανθρώπων, την ίση μεταχείριση στη δουλειά μου, τα χαμόγελα συμπαράστασης στο δρόμο, επειδή απλά ζούσα την αλήθεια μου. (Παράξενο πως οι άνθρωποι σε θαυμάζουν ή σε μισούν όταν ζεις την αλήθεια σου. Στην πραγματικότητα δεν βλέπουν εσένα, αλλά τον εαυτό τους σε εσένα.)
Μετά από 15 χρόνια λοιπόν, έζησα και την βαναυσότητα και την αγάπη των ανθρώπων και είμαι περήφανος που, παρά τον τρομακτικό φόβο που μου κληροδότησε η ελληνοχριστιανική κοινωνία, μπόρεσα να ζήσω την αλήθεια μου ακόμα και σε χώρες και σε γλώσσες στις οποίες δε θα φανταζόμουν ποτέ ότι θα ζούσα και θα εκφραζόμουν. Και είμαι περήφανος για αυτό, όπως πρέπει να είμαστε όλα όσα έχουμε διεκδικήσει τη πραγματικότητα μας. Δεν είναι λίγο πράγμα να ζεις την ιστορία σου. Ξέρω ότι πολλές ακόμα εκπλήξεις με περιμένουν στην πορεία, ξέρω όμως τουλάχιστον ότι το μόνο που απομένει από εκείνο τον φοβισμένο έφηβο είναι μια δυναμωτική ανάμνηση .
Ας είμαστε εκεί και για τους queer ανθρώπους που ζουν, ή έζησαν, σε πολύ πιο δύσκολες συνθήκες από εμάς αλλά και γενικά σε όλους τους ανθρώπους τους οποίους η κοινωνία θεωρεί άχρηστους και τους πετάει στο περιθώριο της ιστορίας (γιατί τους λείπει η αίγλη του πλούτου ή και των τίτλων που είναι οι βασικές αξίες του Δυτικού πολιτισμού). Τα queer άτομα ξέρουμε τι θα πει καταπίεση, εξευτελισμός και για αυτό μπορούμε και πρέπει να σταθούμε δίπλα στους ανθρώπους που, για διαφορετικούς λόγους, έζησαν ή ζουν την ίδια βαναυσότητα όπως και εμείς.
Σήμερα λοιπόν στο pride της Αθήνα, παρόλο που δεν είμαι εκεί, είμαι πιο πολύ από ποτέ.
*Κείμενο που γράφτηκε από την Πολύχρωμη Σκιά με αφορμή το φετινό Pride της Αθήνας. Ευχαριστούμε για την τιμή να μας το παραχωρήσει προς δημοσίευση!
Join the sexolution: Για συμμετοχή στο sexpositive.gr κάνε κλικ εδώ
