Κείμενα

Κείμενα

Η εργασία στο σεξ ως εργασία 1170 780 positive
  • positive
  • No Comments

Η εργασία στο σεξ ως εργασία

Αθηνά Μιχαλακέα *

Η εργασία στο σεξ βρίσκεται στο επίκεντρο της ενδοφεμινιστικής διαμάχης εδώ και περίπου 4 δεκαετίες. Από τα sex wars της δεκαετίας του 1980 μέχρι τις σύγχρονες διεκδικήσεις των δικαιωμάτων των σεξεργαζόμενων, ο -συχνά έντονα συγκρουσιακός- διάλογος είναι συνεχής.

Το κείμενο αυτό δεν απευθύνεται σε συνεπείς δευτεροκυματικές φεμινίστριες που θεωρούν την πορνεία συνώνυμη της έμφυλης βίας και αγωνίζονται για την κατάργησή της. Είναι δεδομένο ότι ανήκουμε σε διαφορετικά καθεστώτα αλήθειας, έχουμε διαφορετική θεωρητική αλλά και επιστημολογική προσέγγιση. Αντίθετα, απευθύνεται στο τμήμα εκείνο του φεμινιστικού, αναρχικού και αριστερού χώρου που, ενώ προσχηματικά τάσσεται υπέρ των σεξεργαζόμενων ατόμων, επί της ουσίας το απωθεί η ιδέα της σεξουαλικής εργασίας.

Ενα συνηθισμένο επιχείρημά τους είναι ότι δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε την εργασία στο σεξ σαν «μια δουλειά σαν όλες τις άλλες». Η θέση αυτή ομολογουμένως γεννά απορίες γύρω από το τι αντιλαμβάνονται ως το standard της μισθωτής εργασίας, ώστε να προκύψει αυτή η σύγκριση. Τις δουλειές γραφείου ή, στην καλύτερη περίπτωση, το σέρβις; Η απώθηση της ιδέας ότι σε πάρα πολλές εργασίες ο εργαζόμενος αξιοποιεί το ίδιο του το σώμα ως μέσο παραγωγής, από «πολυτελείς» τομείς όπως ο χορός και ο αθλητισμός, μέχρι βαριές και σκληρά ταξικές, όπως η δουλειά στην οικοδομή, τα ανθρακωρυχεία ή την πυροσβεστική. Ακολουθώντας τη συλλογιστική ότι οι εργαζόμενοι στο σεξ «πουλάνε το σώμα τους», θα έπρεπε να θεωρήσουμε το ίδιο και για τους εργαζόμενους στους παραπάνω χώρους.

Ενα άλλο επιχείρημα που ακούγεται συχνά είναι πως, όταν εκλείψουν η πατριαρχία και ο καπιταλισμός, θα εξαλειφθεί και η πορνεία. Το επιχείρημα είναι αντίστοιχο με το ότι στον κομμουνισμό δεν θα υπάρχουν ανθρακωρύχοι και πυροσβέστες∙ η μισθωτή εργασία θα εκλείψει, η ανάγκη για τις συγκεκριμένες εργασίες όμως όχι. Αντίστοιχα, η ανάγκη για σεξ μέσω μιας κάποιας ιδέας της ανταλλαγής δεν θα εκλείψει, ακριβώς επειδή πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που είναι μόνοι, άνθρωποι με βαριές αναπηρίες που θα έχουν ανάγκη από σεξουαλικούς βοηθούς (sexual surrogates), αλλά και άνθρωποι που θα θέλουν να δοκιμάσουν συγκεκριμένα πράγματα στο σεξ που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να ζητήσουν από τους συντρόφους τους. Επίσης, όσο κι αν είναι δύσκολο να το αποδεχτούμε και ενδεχομένως μας σοκάρει, θα υπάρχουν πάντα άνθρωποι που θα επιλέγουν να παρέχουν αυτές τις υπηρεσίες, ακόμα κι αν η επιβίωσή τους δεν εξαρτάται από αυτό. Και επειδή δεν θα εκλείψουν ούτε η προσφορά ούτε η ζήτηση, ίσως να πρέπει να ανοίξουμε τη συζήτηση στο πώς οι cis άνδρες θα πάψουν να είναι οι βασικοί λήπτες των υπηρεσιών σεξουαλικής εργασίας.

Τέλος, μια κατηγορία που αποδίδεται σε όσες ανήκουμε στον ακαδημαϊκό χώρο και υπερασπιζόμαστε τη σεξεργασία, είναι ότι το κάνουμε με όρους «happy hooker», με μια αφελή ελευθεριότητα που επικαλείται, γενικά και αόριστα, την καύλα. Στην πραγματικότητα, με όρους καύλας μιλούν, εφόσον το επιθυμούν, μόνο τα ίδια τα σεξεργαζόμενα άτομα. Οπως και με όρους τραύματος. Εχουμε διάθεση να τα ακούσουμε, από την/τον έσκορτ που είναι freelancer και χρεώνει 150€ την ώρα, μέχρι τον πρόσφυγα/τη μετανάστρια που κάνει survival sex; Οπως έχει γράψει η Pluma Sumaq, «για πολλές έγχρωμες γυναίκες στη θέση μου, η πορνεία δεν είναι αυτό που κάνεις όταν χτυπάς πάτο. Η πορνεία είναι αυτό που κάνεις για να παραμείνεις στην επιφάνεια, να κολυμπήσεις παρά να βυθιστείς, να αψηφήσεις παρά να εξαφανιστείς […] Είμαστε χειραγωγημένοι/ες ώστε να αγνοούμε τα διαλυμένα συστήματα και αντίθετα εξαναγκαζόμαστε να βλέπουμε διαλυμένα άτομα που θα επιλέξουν την επιβίωση, μόνο εάν είναι αρκετά απελπισμένα, σαν η επιβίωση να ήταν κάποια ακραία επιλογή».1

Ναι, η μισθωτή εργασία είναι βία, σίγουρα επίσης η πορνεία υπάρχει εντός πατριαρχίας και σήμερα σε μεγάλο βαθμό νοηματοδοτείται από εκείνη, σίγουρα για πολλά άτομα η εργασία στο σεξ είναι η μόνη επιλογή επιβίωσης, ενώ για άλλα είναι στυγνός εξαναγκασμός. Το να πολεμάμε τον εξαναγκασμό, άμεσο ή έμμεσο, είναι καθήκον όσων από εμάς ενδιαφερόμαστε για την κοινωνική απελευθέρωση και δικαιοσύνη. Sumaq, και πάλι: «Οταν μιλάμε για εμπειρίες που δεν είναι δικές μας, που δεν καταλαβαίνουμε πλήρως, και όταν εμπλεκόμαστε σε μια νοοτροπία διάσωσης ως σωτήρες προς τις πόρνες, προϋποθέτουμε την αποδυνάμωση των γυναικών και επομένως διαιωνίζουμε τη βία εναντίον τους, έστω και άθελά μας. Αντί να ενδυναμώνουμε αποδυναμώνουμε, εμπλεκόμαστε στη βία, συμμετέχουμε στην αορατοποίηση. Οταν απομονώνουμε την πορνεία ως προβληματική σε σχέση με άλλες δουλειές και άλλες μορφές σεξουαλικής επαφής, χάνουμε την ευκαιρία να κατανοήσουμε όλες τις μορφές μισθωτής εργασίας ως εκμεταλλευτικές και υποβαθμίζουμε τον βαθμό στον οποίο όλες οι γυναίκες έχουν αντιμετωπίσει (τη μία ή την άλλη στιγμή) την επιλογή να χρησιμοποιήσουν τη σεξουαλικότητά τους προκειμένου να αποκτήσουν πρόσβαση σε πόρους».

Και ένα ακόμα δυσκολότερο ερώτημα που πρέπει να θέσουμε στους εαυτούς μας είναι το γιατί αποτελεί μέλημά μας η εξάλειψη αυτής ειδικά της θηλυκοποιημένης μορφής εργασίας. Γιατί ενώ τόσες άλλες φροντιστικές δουλειές, που απαιτούν σε εξίσου μεγάλο βαθμό οικειότητα και άμεση σωματική επαφή, όπως είναι οι νταντάδες και οι αποκλειστικές νοσηλεύτριες, είναι πλήρως αποδεκτές, κανονικοποιημένες και θεωρούνται και μάλιστα «ιερές»; Πόσο ανεπηρέαστες είμαστε από την πατριαρχική αντίληψη γύρω από το σεξ και τη σεξουαλικότητα αν η μόνη intimate εργασία που μας ενοχλεί είναι η εργασία στο σεξ, παραβλέποντας ότι και η ίδια περιέχει σε μεγάλο βαθμό στοιχεία συναισθηματικής εργασίας (emotional labor);

*H Αθηνά Μιχαλακέα είναι Δικηγόρος και υπ. Δρ Κριτικής Θεωρίας του Δικαίου, Κολέγιο Birkbeck, Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Την ευχαριστούμε θερμά για την παραχώρηση του άρθρου. Πρώτη δημοσίευση Εφσυν: https://www.efsyn.gr/nisides/305670_i-ergasia-sto-sex-os-ergasia

1. Sumaq, Pluma «A disgrace reserved for prostitutes», μτφρ. Miss Behave
Η πολυφοβία και οι σχέσεις-φυλακές 640 959 positive
  • positive
  • No Comments

Η πολυφοβία και οι σχέσεις-φυλακές

*Λίζα Αστερίου

Πολυφοβία είναι οι διακρίσεις τις οποίες υφίστανται τα πολυγαμικά και πολυσυντροφικά άτομα – ο όρος πλάστηκε κατ’ αναλογία με την ομοφοβία, την αμφιφοβία και την τρανσφοβία. Βλέπετε, η κοινωνία όπου ζούμε μας έχει μάθει να πιστεύουμε ότι κάθε είδος σχέσης πέρα από το πολυδιαφημισμένο ετεροφυλόφιλο μονογαμικό ζευγάρι πάει κόντρα στην «ανθρώπινη φύση». Μας λέει ότι οι ανοιχτές σχέσεις δεν μπορούν να λειτουργήσουν γιατί οι άνθρωποι από τη φύση τους είναι κτητικοί, ζηλιάρηδες, εγωιστές, ανασφαλείς, καταπιεστικοί. Θεωρούν τον/τη σύντροφό τους ιδιοκτησία τους, όπως ακριβώς το κινητό τους, την οδοντόβουρτσά τους και … το βρακί τους!

Μέσα σ’ ένα καπιταλιστικό σύστημα που δοξάζει την έννοια της ιδιοκτησίας και την κατοχή όσο το δυνατόν περισσότερο πραγμάτων, θεωρείται «φυσικό» να αντιμετωπίζουμε τον/τη σύντροφό μας σαν ένα ακόμη αντικείμενο που βρίσκεται στην κατοχή μας. Κι όπως τα πράγματά μας οφείλουμε να τα περιφρουρούμε μην τυχόν και μας τα κλέψει κανείς, το ίδιο κάνουμε με τους ανθρώπους. Έτσι, μας φαίνεται «φυσιολογικό» να ασκούμε έλεγχο πάνω σ’ ένα άλλο πρόσωπο, λες και το κορμί του, η καρδιά του και ο χρόνος του ανήκει σε μας κι όχι σ’ εκείνο. Αντί για σχέσεις αγάπης, δημιουργούμε σχέσεις αστυνόμευσης, συναισθηματικών εκβιασμών και ψυχολογικής βίας.

Ωστόσο, όταν χάνεται η ελευθερία, χάνονται και πολλά άλλα πράγματα – ίσως γιατί αποτελεί βαθιά ανθρώπινη ανάγκη. Πόσες φορές έχουμε ακούσει ανθρώπους να παραπονιούνται για την πλήξη και τη ρουτίνα μέσα στη σχέση τους; Άραγε, τι είναι αυτό που δημιουργεί αυτά τα φαινόμενα; Πλήττει κανείς όταν κάνει πράγματα που δεν τον ενδιαφέρουν – ή όταν εμποδίζεται από το να κάνει αυτά που θα ’θελε. Φαντάζομαι πως η πιο τρομαχτικά βαρετή εμπειρία είναι να βρεθεί κανείς κλεισμένος για χρόνια στο κελί μιας φυλακής.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στην προσωπική μας ζωή. Θυσιάζουμε την ελευθερία για χάρη της αγάπης και τελικά χάνουμε και τη μία και την άλλη. Γιατί, κακά τα ψέματα, όταν η σχέση μετατρέπεται σε φυλακή, το άλλο πρόσωπο παύει να ’ναι σύντροφος. Γίνεται δεσμοφύλακας.

Ζούμε σε μια κοινωνία όπου κυριαρχεί η μονοκανονικότητα (αγγλ. mononormativity), όρος που πλάστηκε κατά το ετεροκανονικότητα (αγγλ. heteronormativity). Βομβαρδιζόμαστε από μια αδιάκοπη προπαγάνδα που υποστηρίζει ότι μόνο οι μονογαμικές και ετερόφυλες σχέσεις είναι αποδεκτές.* Όλες οι υπόλοιπες στιγματίζονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Φυσικά, υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να ζουν μονογαμικά επειδή έτσι έχουν επιλέξει ή νιώθουν ότι αυτή είναι η φύση τους. Έχουν κάθε τέτοιο δικαίωμα. Η κριτική που ασκούμε δεν στρέφεται ενάντια στη μονογαμία ως επιλογή αλλά ενάντια στη μονοκανονικότητα.

Το πρότυπο αυτό αφήνει απ’ έξω έναν πολύ μεγάλο αριθμό ανθρώπων, οι οποίοι υφίστανται τεράστιες πιέσεις να ακολουθήσουν έναν τρόπο ζωής που δεν τους ταιριάζει. Αν δεν υποκύψουν, κινδυνεύουν να καταλήξουν «μοναχικές ψυχές», οι οποίες δεν μπορούν να κάνουν παρά μόνο ευκαιριακές κι επιφανειακές σχέσεις, αφού αυτά τα άτομα θεωρούνται ακατάλληλα για «σοβαρό δεσμό». Κι αν ήδη έχουν κάνει οικογένεια, κινδυνεύουν να τη χάσουν εφόσον τολμήσουν να μιλήσουν ανοιχτά για τις ανάγκες τους. Η περιθωριοποίηση και ο στιγματισμός είναι υπαρκτοί κίνδυνοι μέσα σε μια πολυφοβική κοινωνία, ειδικά αν μένει κανείς σε κάποιο μικρό μέρος – η ελληνική επαρχία δεν φημίζεται για το ανοιχτό μυαλό της.

Έτσι, πάρα πολλοί άνθρωποι επιλέγουν την «εύκολη λύση», δηλαδή την υποκρισία. Εξάλλου, στην εποχή του Διαδικτύου είναι πολύ εύκολο να κάνει κανείς «διακριτικές γνωριμίες», πράγμα που χιλιάδες παντρεμένοι/ες αξιοποιούν κατά κόρον. Στη χώρα μας η «απιστία» μπορεί να θεωρείται μεν ηθικά απαράδεκτη, ωστόσο στην πράξη αποτελεί πάγια τακτική – ειδικά για τους άνδρες. Αλλά και οι γυναίκες ακολουθούν κατά πόδας. Έχω συζητήσει αρκετές φορές το θέμα των ανοιχτών σχέσεων με φίλες. Η απάντηση που παίρνω συνήθως είναι «και γιατί να του το πεις; Κάν’ το στα κρυφά. Εγώ αυτό κάνω τόσα χρόνια!».

Το ψέμα είναι πιο εύπεπτο από την αλήθεια. Δεν θίγει τα ταμπού, δεν απειλεί τα ιερά και τα όσια. Δεν μας υποχρεώνει να δούμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη. Απλώς κρύβει τα προβλήματα κάτω απ’ το χαλί και επιτρέπει στο status quo να παραμείνει όπως έχει. Κι έτσι, ως κοινωνία διατηρούμε μια επίφαση μονογαμίας την ίδια στιγμή που η συζυγική «απιστία» έχει χτυπήσει κόκκινο.

* Για την έννοια της μονοκανονικότητας και την επιρροή της πάνω στην ψυχολογία των σχέσεων, βλ. Robert van Tol, Non-monogamous Relationships in Relationship Counselling: Building an Understanding of the Plurality of Relationship Structures in a Monogamy-normative Society and Relating it to Ideas within Transactional Analysis, MSc in Transactional Analysis Counselling Queen Margaret University, January 2015, http://goo.gl/6a8VKm.

Το παραπάνω κείμενο αποτελεί απόσπασμα του δοκιμίου «Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία», που περιλαμβάνεται στο συλλογικό βιβλίο Δώδεκα Ερωτικές Διαδρομές, εκδ. Πηγή.

Η Λίζα Αστερίου σπούδασε ψυχολογία και φιλολογία. Δραστηριοποιείται στο αντιρατσιστικό-αντιφασιστικό, το πολύχρωμο και το γυναικείο κίνημα. Συντονίζει την ομάδα «Ανοιχτές Σχέσεις», ενώ κατά καιρούς κάνει ομιλίες και βιωματικά εργαστήρια.

Ιστοσελίδα: https://polysyntrofikotita.com/

Facebook: www.facebook.com/anoixtes.sxeseis

Η νέα δεκαετία του ’20; 500 375 positive
  • positive
  • No Comments

Η νέα δεκαετία του ’20;

*Του Sraosha

Τόσα χρόνια που ζω και που μέσα από τις εκμυστηρεύσεις τους παίρνω γεύσεις από τις ζωές των άλλων, ξανά και ξανά αναλογίζομαι το εξής:

Ίσως αν δεν πασχίζαμε να χωρέσουμε κάθε ερωτική μας αλληλεπίδραση στο καλούπι της αποκλειστικής σχέσης να υπήρχε λιγότερη κακοποίηση και λιγότερη παραβίαση στις όντως σχέσεις. Σίγουρα θα υπήρχε λιγότερη εξαπάτηση.

Εδώ όμως δεν θέλω να πω πάλι για τον πόθο που βαφτίζεται έρωτας ή για τον έρωτα που παριστάνει την αγάπη ώστε να επιβληθεί μέσω της εξιδανίκευσης. Θέλω να πάω λίγο παραπέρα, εκεί όπου έφτασαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας την περασμένη δεκαετία του ’20, για να ανακρούσουν πρύμνα όταν τελικά ο αγώνας έγινε υπέρ πάντων και οι καλόγριες νίκησαν.

Για τη μονοσεξουαλική βία και αγαρμποσύνη, που θεωρεί αυτονόητο ότι πρέπει να διαλέξουμε όλοι μεταξύ «στρέιτ» και «γκέι» έχω ξαναπεί εδώ:

Οι μεν γνησίως και ορθοδόξως ετεροφυλόφιλοι τη θεωρούσαν [την αμφισεξουαλικότητα] είτε πρόφαση για ανώμαλου χαρακτήρα ανευθυνότητα και πολυγαμικότητα και γενικότερη ασυδοσία, είτε ψυχολογικοποιημένα ευτελές πρόσχημα κρυπτομοφυλοφιλίας. Σε αυτό το τελευταίο συνέπιπταν με τους μαχητικούς κι ανένδοτους γκέι: κατ’ αυτούς όλοι οι μπάι όχι μόνον είναι κατά βάθος γκέι σε άρνηση (άλλως τε γιατί να σου αρέσουν τα μουτζά, καλέ;) αλλά και θέλουν να τον παίρνουν από άντρες, συνήθως τους ίδιους.

Το μόνο που θα πρόσθετα στο παραπάνω κείμενο είναι η χαριτωμένη (υπό άλλες συνθήκες) αντίληψη των μονοσεξουαλικών ότι οι αμφισεξουαλικοί είναι εξ ορισμού υπερπολυγαμικοί, αφού έχουν στη διάθεσή τους το 100% του πληθυσμού ως ενός είδους δεξαμενή πιθανών παρτενέρ, διότι ξέρω γω, όντως, όλες λ.χ. οι λεσβίες ή όλοι οι στρέιτ άντρες δυνητικά θα πήγαιναν με οποιαδήποτε γυναίκα. Αστειότητες και εξωτικοποιήσεις.

Τα πράγματα γίνονται όμως ακόμα πιο σκιώδη όταν μπαίνουν στη συζήτηση τα τρίο ή και οι πιο πολυάριθμοι λαγνικοί συνδυασμοί. Για τον περισσότερο κόσμο τέτοιες απόπειρες βρίσκονται στη σφαίρα της πορνογραφίας ή της πορνογραφικής προσέγγισης στο σεξ: ως θέαμα και ως ακροβατικό ταυτόχρονα.

Το θέαμα είναι προφανές: όταν υπάρχουν τουλάχιστον άλλα δύο άτομα στο κρεβάτι, ή όπου αλλού, μπορεί κανείς να τα παρακολουθήσει χωρίς να συμμετέχει ή και συμμετέχοντας.

Το ακροβατικό δεν έχει να κάνει τόσο με τα απίθανα τανύσματα και τις ελαστικές συνδιεισδύσεις των επαγγελματιών του είδους, όσο με τα συναισθηματικά ακροβατικά: «η ζήλεια θα καταστρέψει τα πάντα» ή και «το άγχος της σύγκρισης» με τον άλλο συμμετέχοντα ή συμμετέχουσα του ίδιου φύλου ― και πάει λέγοντας. Είναι κοινός τόπος στο σύμπαν των ψαγμένων αμερικάνικων σειρών τα καθημαγμένα ζευγάρια που τόλμησαν να διαβούν τον μάλλον ευτελή Ρουβίκωνα ενός τρίο ή ενός κουαρτέτου (ποιος μιλάει πια για όργια εν μέσω πανδημίας;).

Είναι όμως έτσι;

Αφενός η αναγωγή της ζήλειας στον καθοριστικό ρυθμιστικό παράγοντα των ανθρώπινων σχέσεων είναι, να το θέσω ήπια, προβληματική: «Η ζήλεια στέκεται στην κόψη ανάμεσα στον εξευτελισμό της περιφρόνησης και στον αυταρχισμό της ιδιοκτησίας και του ετεροκαθορισμού.»

Αφετέρου η λαγνουργία τριών και άνω απελευθερώνει δυναμικές που δύσκολα αναπτύσσονται στην αλληλοτροφοδοτούμενη και καθαρά συμμετρική κλινοπάλη των δύο. Οι δυναμικές αυτές δεν αφορούν μόνο το πώς αλληλεπιδρούν οι εραστές, τις διατάξεις και τους ιμερικούς συνδυασμούς ή το πώς το σπάσιμο της συμμετρίας μπορεί να γίνει αφορμή μαθητείας και ηδονικά αποκαλυπτική εμπειρία, αλλά μπορεί να αφορούν και τις ίδιες τις σχέσεις και πώς ανταποκρίνονται σε πιο ελευθεριακές συνθήκες καύλας, διέγερσης κι ικανοποίησης.

Κι εδώ κάπου υπεισέρχεται η πολυσυντροφικότητα όχι ως επιλογή, αφού ως τέτοια είναι και θα πρέπει να είναι σεβαστή, αλλά η πολυσυντροφικότητα ως το φοβικό υποκατάστατο της πολυγαμικότητας ή, πιο πρακτικά, του τρίο ή του κουαρτέτου (κ.ο.κ.). Κάποιες φορές π.χ. η λαχτάρα για αλλεπάλληλα τρίο μεταξύ τριών συγκεκριμένων ανθρώπων, για φακμπαντιλίκι, βαφτίζεται «σχέση» και «throuple» στα πρότυπα της καραμέλας της ετεροκανονικής εξιδανίκευσης της επιθυμίας σε έρωτα και του έρωτα σε αγάπη με σκοπό τη σχέση.

Για άλλη μια φορά, σε έναν κόσμο που φοβάται την επιθυμία και την εκπλήρωσή της, η «σχέση» γίνεται το τέλειο πρόσχημα, η κατάλληλη κορνίζα που θα φορέσουμε στην επιθυμία. Με τη μόνη διαφορά ότι η σχέση επιβάλλει τις δικές της δυναμικές και τους δικούς της όρους μέσα από την καθημερινότητα και από τη συντροφικότητα και από την ενίοτε τρυφερή αφοσίωση, η οποία μεν δεν ταυτίζεται με αποκλειστικότητες αλλά ούτε αντέχει εξιδανικεύσεις. Και, κακά τα ψέματα, οι δυναμικές και οι όροι μιας σχέσης δύο, τριών, τεσσάρων ή παραπάνω ανθρώπων, πόρρω απέχουν από τις απαιτήσεις και τους όρους ενός τρίο, κουαρτέτου, κουιντέτου κτλ.

Δεν είναι τυχαίο ότι πολλές πολυσυντροφικές σχέσεις καταρρέουν όταν τα αγοράκια σε αυτές αποφασίσουν ότι θέλουν να «σοβαρευτούν» και να πάνε οικογένεια μεριά είτε όταν τα αγοράκια ή και τα κοριτσάκια απαιτήσουν και αφιέρωση πέρα από αφοσίωση. Ναι, οκέι, η βαρειά σκιά της ετεροκανονικής πατριαρχίας αλλά, πολύ πιο καίρια, και η στρεβλή φενάκη της εξιδανίκευσης.

Έχουμε πολλά να διδαχτούμε εναντιοδρομώντας progressively backwards, προς τη μεριά των γενναίων γυναικών και ανδρών της δεκαετίας του 1920.

Πηγή: https://sraosha.home.blog/2021/05/31/%ce%b7-%ce%bd%ce%ad%ce%b1-%ce%b4%ce%b5%ce%ba%ce%b1%ce%b5%cf%84%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-20/

*Ευχαριστούμε θερμά το Sraosha για την παραχώρηση!

Περισσότερα από τον Sraosha μπορείτε να βρείτε εδώ: https://sraosha.home.blog/

“It’s not that complicated” 1280 1280 positive
  • positive
  • No Comments

“It’s not that complicated”

*Της Μαργαρίτας Παραδείση

 

«Α πα πα, δεν τα μπορώ εγώ αυτά τα μπλεγμένα.» μου είπε μια φίλη ένα βράδυ κάποιου Μάη συζητώντας γύρω από την πολυσυντροφικότητα.

Και κάπως έτσι προέκυψε ένα κόμικ!

Το “It’s not that complicated” είναι ένα αυτοεκδομένο zine που προσπαθεί να ξεφύγει από τις στερεοτυπικές αναπαράστασεις της πολυσυντροφικότητας και να ρίξει μια αντιπροσωπευτικότερη και πιο συμπεριληπτική ματιά.

Δέκα χαρακτήρες διαφόρων ηλικιών και ιδιοσυγκρασιών, μια πρίζα χιούμορ, και 3 κούπες κουηρίλας – γιατί υπήρχε σε απόθεμα – είναι τα συστατικά του κόμικ.

Πώς να το παραγγείλεις; Στέλνοντας προσωπικό μήνυμα εδώ: https://www.facebook.com/margarita.paradissi/ είτε εδώ: https://www.instagram.com/margaritaparadissi/

Ο εκ των έσω Κυρίαρχος 640 233 positive
  • positive
  • No Comments

Ο εκ των έσω Κυρίαρχος

Ο εκ των έσω Κυρίαρχος

 

Στους διαδρόμους του μυαλού παραμονεύει

κρυμμένος μα πάντοτε παρών

έτοιμος να χιμήξει.

Αλλάζει όνομα, μορφή

κραδαίνει χάρακα, μαστίγιο ή σκήπτρο

απαιτεί υποταγή.

 

Τρέχω να ξεφύγω μα είναι πάντα εκεί.

Κι εγώ μαθητριούλα ή οδαλίσκη,

γονατιστή μπροστά του

προδομένη κι αφελής

σε πρόσωπα καινούρια τον ψάχνω

ή σε φαντάσματα απ’ του χρόνου τη σχισμή.

 

Βουλιάζουν όλα μα εκείνος στήνει καρτέρι

σε ηδονικό χορό με παρασέρνει

Διόνυσος, Άδης κι Άδωνις μαζί

με τ’ άρμα του μ’ αρπάζει

με ταξιδεύει στην αστροφεγγιά

απαιτώντας απόλυτη παράδοση.

Λίζα Αστερίου

Αγαπάω τον/τη σύντροφό μου αλλά θέλω σεξ και με άλλους/ες 250 250 positive
  • positive
  • No Comments

Αγαπάω τον/τη σύντροφό μου αλλά θέλω σεξ και με άλλους/ες

Του Λύο Καλοβυρνά*

Είναι φυσιολογικό να αγαπάω ειλικρινά τον/τη σύντροφό μου, αλλά ταυτόχρονα να θέλω σεξ και με άλλους/ες;

Πολλές/οί θα απαντήσουν όχι. Όπως μαθαίνουμε απ’ όλες τις ταινίες και τα βιβλία, η ερωτική πίστη θεωρείται αναφαίρετο συστατικό μιας σωστής, ποιοτικής, υγιούς ερωτικής σχέσης. Είναι πράγματι έτσι;

Θα ξεκινήσω παραθέτοντας ένα απόσπασμα από ένα μυθιστόρημα του 19ου αιώνα. Ο Ζακ, ήρωας ενός μυθιστορήματος της Γεωργίας Σάνδη, μιλώντας στην αρραβωνιαστικιά του καταγγέλλει τα κυρίαρχα ήθη της εποχής του: «Η κοινωνία θα σας υπαγορεύσει την παρακάτω υπόσχεση: θα ορκιστείτε ότι θα μου είστε πιστή και πειθήνια, δηλαδή ότι δεν θα αγαπήσετε ποτέ άλλον παρά εμένα και ότι θα με υπακούτε σε όλα. Ο πρώτος από αυτούς τους όρκους είναι παραλογισμός, ο άλλος ποταπότητα. Δεν μπορείτε να εγγυηθείτε για τα συναισθήματά σας, ακόμα κι αν ήμουν ο σπουδαιότερος και ο καλύτερος από όλους τους άντρες. Δεν πρέπει να μου υποσχεθείτε πως θα με υπακούτε, γιατί αυτό θα ήταν απαξιωτικό και για τον έναν και για τον άλλον. Αχ, αφήστε ας πάψουμε να συζητάμε για τον γάμο μας· ας μιλήσουμε σαν να επρόκειτο να παραμείνουμε απλώς εραστές.» «Γιατί τότε να παντρευτούμε;» «Γιατί η τυραννία της κοινωνίας δεν μας επιτρέπει να ανήκουμε ο ένας στον άλλον διαφορετικά».

Στις μέρες μας, περίπου 150 χρόνια από τότε που γράφτηκαν τα παραπάνω, την υπακοή της γυναίκας στον άντρα την έχουμε λίγο πολύ ξεπεράσει, ευτυχώς. Όμως εξακολουθούμε να θεωρούμε ότι πρέπει να υπάρχει σεξουαλική πίστη προκειμένου μια ερωτική σχέση να είναι αληθινή και να έχει ποιότητα.

Γάμος: εκεί που (δεν) ζει ο έρωτας

Μέχρι σχετικά πρόσφατα στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού, ο γάμος ήταν μια οικονομική επιχείρηση, ένα συμβόλαιο οικονομικής επιβίωσης. Έτσι παραμένει σε πολλά μέρη της υφηλίου.

Όταν γάμος εξυπηρετεί τέτοιες κοινωνικές ανάγκες και επιταγές, η απιστία απειλεί από τη μία πλευρά την οικονομική ασφάλεια της γυναίκας και από την άλλη πλευρά τα κυριαρχικά δικαιώματα του άντρα. Τώρα, όμως, που ο γάμος βασίζεται κατ’ εξοχήν στον έρωτα, την ισοτιμία και το συναισθηματικό μοίρασμα, η απιστία απειλεί κάτι άλλο: τη συναισθηματική μας ασφάλεια.

Είναι ειρωνικό αλλά σε παλιότερες εποχές οι άνθρωποι καταφεύγαμε στην απιστία γιατί εκεί αναζητούσαμε τον αγνό έρωτα, ο οποίος ήταν αδιανόητο να υπάρξει μέσα σ’ ένα γάμο, αλλά τώρα που αναζητούμε την αγάπη στον γάμο, η απιστία τον καταστρέφει.

Η απιστία μας πληγώνει επειδή έχουμε τραφεί με ένα ρομαντικό ιδεώδες, βάσει του οποίου στρεφόμαστε προς κάποιο άτομο, το χρίζουμε σύντροφο και περιμένουμε να μας ικανοποιήσει μια σχεδόν ατελείωτη λίστα αναγκών: Να είναι ο καλύτερος εραστής που είχα ποτέ, ο καλύτερος μου φίλος, το άτομο που εμπιστεύομαι πιο πολύ απ’ όλους, το άτομο που μοιράζεται τα ίδια ενδιαφέροντα και ασχολίες, ο συναισθηματικός μου σύντροφος και ο διανοητικά ίσος μου. Κι εγώ (καλούμαι να) είμαι τα πάντα για εκείνον/η. Είμαι είμαι μοναδική/ός, είμαι απαραίτητος/η, είμαι αναντικατάστατος/η. Είμαι η μία και μοναδική στη ζωή του. Είμαι ο ένας και μοναδικός στη ζωή της. Και η απιστία μου «αποδεικνύει» ότι δεν είμαι. Είναι η απόλυτη προδοσία.

Πόση μονογαμία;

Ο άνθρωπος ως είδος δεν ήταν ποτέ στην ιστορία του απολύτως μονογαμικό πλάσμα. Εκτός από τις περιπτώσεις που ασκούμε την πολυγαμία, είμαστε σειριακά μονογαμικοί: δηλαδή, είμαστε μονογαμικοί με ένα μόνο άτομο τη φορά, για όσο διαρκεί αυτή η σχέση. Δεν ζευγαρώνουμε, με άλλα λόγια, δια βίου, αλλά όταν λήξει η σχέση μας, περνάμε στην επόμενη.

Κατά πόσο είναι στη «φύση» μας να είμαστε μονογαμικοί ή πολυγαμικοί ως είδος είναι ένα εξόχως ακανθώδες θέμα. Πολλές θεωρίες έχουν προταθεί, με προεξάρχουσα τη «θεωρία της γονεϊκής επένδυσης», η οποία αποπειράται να αιτιολογήσει την υποτιθέμενη μονογαμικότητα των γυναικών και την υποτιθέμενη πολυγαμικότητα των αντρών με βάση την εξελικτική ψυχολογία. Ωστόσο, υπάρχουν πολυάριθμα επιστημονικά επιχειρήματα κατά αυτής της θεωρίας, η οποία εμπεδώνει το στάτους κβο ανισότητας των φύλων με σαθρά επιχειρήματα. Πολλές έρευνες καταρρίπτουν αυτή τη θεωρία.

Στατιστικά, φαίνεται ότι η μονογαμία δεν είναι το φόρτε μας, ούτε στη σημερινή εποχή ούτε ποτέ άλλοτε στην ιστορία του ανθρώπινου είδους. Τα ποσοστά ερωτικής απιστίας κυμαίνονται από 15%-70%, σύμφωνα με έρευνες που διενεργούνται ήδη από το 1948. Οι έρευνες απλώς πιστοποιούν κάτι που ξέρουμε ήδη εμπειρικά: οι άνθρωποι σπάνια παραμένουμε ερωτικά πιστοί.

Πέρα, όμως, από το τι συμβαίνει στην πράξη, είναι η μονογαμία κάτι καλό, ωφέλιμο και επιθυμητό, το οποίο πρέπει να φιλοδοξούμε να κατακτήσουμε;

Αυτή την ερώτηση είναι χρήσιμο να την απαντήσει ο καθένας και η καθεμία μας ξεχωριστά, για τον εαυτό της/του. Δεν χρειάζεται να επικαλούμαστε υποτιθέμενους νόμους της φύσης για να διεκδικήσουμε το μοντέλο σεξουαλικής ζωής που ταιριάζει σ’ εμάς.

Αναμφίβολα, μεγαλώνουμε σε μια κουλτούρα που εξαίρει τη μονογαμία και καταδικάζει τις εξωσυντροφικές σχέσεις ως κεράτωμα, απιστία, απάτη. Σε αυτό το σημείο, λοιπόν, θεωρώ χρήσιμο να εξετάσουμε για ποια απάτη και ποια απιστία μιλάμε.

Συναισθηματική πίστη ή/και σεξουαλική πίστη;

Απατάω τον/ τη σύντροφό μου αν κάνω σεξ με άλλους ή αν κάνω και το κρύψω ή πω ψέματα ότι δεν έκανα; Υπάρχει διαφορά μεταξύ συναισθηματικής πίστης και σεξουαλικής πίστης;

Οι σεξουαλικές ανάγκες του καθενός και της καθεμιάς μας μπορεί να διαφέρουν. Ως ζευγάρι είναι ωφέλιμο να καθίσουμε κάτω και να σκεφτούμε, καταρχάς μόνοι μας και ύστερα ως ζευγάρι, ποιος τρόπος έκφρασης και βίωσης της σεξουαλικότητάς μας μάς ταιριάζει καλύτερα. Καλούμαστε να απαντήσουμε με ειλικρίνεια στις εξής ερωτήσεις:

  • Τι θεωρούμε συντροφική πίστη; Με ποιους τρόπους ενισχύουμε τη συντροφική πίστη, με ποιους τρόπους θεωρούμε ότι απειλείται;
  • Τι θεωρούμε συντροφική απιστία; Τι συναισθήματα μας προκαλεί και τι φοβόμαστε πραγματικά;
  • Τι κάνουμε με τη σεξουαλική έλξη που νιώθουμε για άλλους/ες; Μιλάμε γι’ αυτή ανοιχτά μεταξύ μας; Αυτό μας απειλεί ή μας εξιτάρει;
  • Επιτρέπουμε το εξωσυντροφικό σεξ; Αν όχι, τι θα κάνουμε αν συμβεί;
    • Συμφωνούμε να το εκμυστηρευτούμε;
    • Συμφωνούμε να το κρατήσουμε κρυφό;
  • Αν το επιτρέπουμε, ποιος τρόπος μας ταιριάζει;
    • Θα προσκαλούμε τρίτους στο κρεβάτι μας; Πώς διαλέγουμε αυτό το άτομο κάθε φορά; Τι κάνουμε αν δεν αρέσει τόσο πολύ στον έναν από μας; Τι κάνουμε αν αυτό το άτομο δείξει να προτιμά τον έναν / τη μία από εμάς περισσότερο;
    • Κάποιοι σύντροφοι αναφέρουν μια αίσθηση περηφάνιας και χαράς όταν το τρίτο άτομο που έχουν προσκαλέσει στο κρεβάτι τους βρίσκει πολύ ελκυστικό τον/τη σύντροφό τους. Μετά το σεξ, συζητάνε ως ζευγάρι για το πώς πέρασαν, τι ένιωσαν, τι τους άρεσε ή όχι.
    • Θα κάνουμε σεξ ξεχωριστά; Αν κάνουμε εξωσυντροφικό σεξ ξεχωριστά, θα ενημερώνουμε ο ένας τον άλλον για το σεξ που κάνουμε; Πριν ή μετά; Κάποια ζευγάρια ερεθίζονται ερωτικά όταν ακούνε για το σεξ που έκανε ή θα μπορούσε να κάνει ο/η σύντροφός τους με κάποιον άλλον και το χρησιμοποιούν ως υλικό στην ερωτική τους ζωή.
    • Τι κανόνες βάζουμε για το εξωσυντροφικό σεξ; Πόσο συχνά; Πού; Λόγου χάρη, κάποια ζευγάρια έχουν συμφωνήσει μια γεωγραφική μονογαμία: Το εξωσυντροφικό σεξ επιτρέπεται μόνο όταν ταξιδεύουμε ή ένας από τους δυο μας βρίσκεται σε άλλη πόλη.
    • Πώς αναδιαπραγματευόμαστε τους κανόνες, αν δούμε ότι τελικά δεν μας ταιριάζουν;
    • Πόσο χρόνο επιτρέπουμε ο ένας στον άλλον να περνάει εκτός σχέσης;
    • Πόση συναισθηματική οικειότητα επιτρέπουμε στις εξωσυντροφικές περιπέτειες; Π.χ., επιτρέπεται να κάνουμε σεξ δεύτερη φορά με τον ίδιο άνθρωπο;
    • Πώς χειριζόμαστε αισθήματα ζήλιας ή τύψεων, αν προκύψουν (και σχεδόν πάντα προκύπτουν, ειδικά στην αρχή);

Μέσα από μελέτες έχει βρεθεί ότι τα ζευγάρια που επιλέγουν τη μη αποκλειστικότητα έχουν καλές πιθανότητες να προσαρμοστούν αρμονικά και θετικά σε αυτό το μοντέλο όταν ισχύουν οι εξής προϋποθέσεις:

  • Και οι δύο σύντροφοι θέλουν η σχέση τους να παραμείνει η πρωταρχική, η σημαντικότερη σχέση.
  • Ως ζευγάρι έχουν ισχυρό συναισθηματικό δεσμό και καλή προαίρεση ο ένας για τον άλλον.
  • Δεν κρατάνε κακίες και αρνητικά συναισθήματα από παλιά γεγονότα που τους πλήγωσαν.
  • Και οι δύο σύντροφοι έχουν παρόμοιες απόψεις για τη μη αποκλειστικότητα.
  • Και οι δύο σύντροφοι αισθάνονται ίσοι στη σχέση και υπάρχει μεγάλος βαθμός εμπιστοσύνης μεταξύ τους.
  • Έχουν επιλέξει ελεύθερα και ισότιμα τη μη μονογαμία, χωρίς εξαναγκασμούς ή συναισθηματικούς εκβιασμούς.
  • Έχουν κάνει σαφείς και ξεκάθαρες συμφωνίες αντί για ασάφεια και αυτοσχεδιασμούς («ας δούμε τι θα κάνουμε αν προκύψει»)

Ωστόσο, για να καταφέρουμε ως ζευγάρι να διαπραγματευτούμε όλα αυτά, προαπαιτείται να τρέφουμε βαθιά εμπιστοσύνη μεταξύ μας και να έχουμε έναν γερό συναισθηματικό δεσμό. Η αρωγή ενός ψυχοθεραπευτή που βοηθά να ενισχυθεί αυτός ο δεσμός δίνει περισσότερες πιθανότητες στο ζευγάρι να αποφύγει τους σκοπέλους.

Βιβλιογραφία

*Ο Λύο Καλοβυρνάς είναι ψυχοθεραπευτής και σύμβουλος ψυχικής υγείας. Από το 2002, εργάζεται στον τομέα της ψυχικής υγείας, κάνοντας ατομικές συνεδρίες, ομάδες αυτογνωσίας και προσωπικής ανάπτυξης για γυναίκες και άντρες, ομάδες αυτογνωσίας για γκέι άντρες και πολλά βιωματικά εργαστήρια για διάφορα θέματα, όπως η (μη) μητρότητα, η σεξουαλικότητα, η γυναικεία σεξουαλική επιθυμία, οι διάφορες μορφές οικογενειακής κακοποίησης, η οικονομική-κοινωνική κρίση κ.ά.Το νέο του βιβλίο: Όταν η αγάπη τολμά να πει το όνομά της: Ομοφυλοφιλία & νέοι τρόποι σεξουαλικής ύπαρξης στη σημερινή Ελλάδα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Gutenberg τον Μάιο του 2021. Προσωπική ιστοσελίδα: https://www.lyo.gr 

Τον ευχαριστούμε πολύ για την παραχώρηση του άρθρου! Μπορείτε να δείτε την αρχική δημοσίευση εδώ: https://tinyurl.com/msrs8t3v

SEX EDUCATION: Μια σειρά που θα ευχόσουν να είχες δει στην εφηβεία σου 426 306 positive
  • positive
  • No Comments

SEX EDUCATION: Μια σειρά που θα ευχόσουν να είχες δει στην εφηβεία σου

Το sex education είναι μια σειρά με πρωταγωνιστές εφήβους που εξερευνούν τη σεξουαλικότητα τους. Έχει γρήγορους ρυθμούς και εναλλαγές, χιούμορ και τρυφερότητα. Είναι μια σειρά που απολαμβάνεις να βλέπεις ακόμα κι αν απέχεις πολύ ηλικιακά από τον κόσμο της εφηβείας. Είναι όμως πολύ περισσότερα από αυτό. Ο τρόπος που προσεγγίζει τη σεξουαλικότητα, ανοικτά, με κατανόηση και αποδοχή για όλες τις όψεις του φάσματος της σεξουαλικής ζωής και την ίδια στιγμή με χιούμορ, παιχνιδιάρικη διάθεση και χωρίς ίχνος διδακτισμού αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση και παίζει όντως ένα ρόλο σεξουαλικής αγωγής για το έφηβο κοινό που θα ευχόμουν να υπήρχε και στα δικά μας εφηβικά χρόνια.

Η πλοκή του έργου έχει ως εξής: Ο Ότις, είναι ένα ντροπαλό παιδί, χωρίς πολλές παρέες. Η μητέρα του από την άλλη, που είναι σεξοθεραπεύτρια, τον φέρνει συχνά σε αμηχανία με τις, όχι και τόσο διακριτικές, επεμβάσεις της στη σεξουαλική του ζωή. Η εμπειρία, όμως, που έχει αποκτήσει παρακολουθώντας τη μητέρα του μαζί με κάποιες συμπτώσεις θα τον βοηθήσουν να αναλάβει τα καθήκοντα άτυπου συμβούλου σχέσεων στο σχολείο του. Η ιδέα προέρχεται από τη Μέιβ, που φαινομενικά είναι το κακό παιδί του σχολείου, για να βγάζουν χαρτζιλίκι. Μεταξύ τους αναπτύσσεται τελικά ένα ιδιόμορφο φλερτ.

Παρά το κάπως στερεοτυπικό σενάριο οι χαρακτήρες δεν παρουσιάζονται ως καρικατούρες αλλά έχουν ιδιαίτερο βάθος ενώ το ίδιο ισχύει και για τους συμμαθητές τους οι περιπέτειες των οποίων δημιουργούν μια σειρά από ενδιαφέρουσες υπό-πλοκές μέσα στην κεντρική ιστορία.

Το sex education έχει φτάσει ήδη στη δεύτερη σεζόν ενώ η τρίτη αναμένεται να κυκλοφορήσει το φθινόπωρο. Είναι πολύ θετικό να βλέπουμε σειρές και γενικά πολιτιστικά προϊόντα που απευθύνονται σε μαζικό κοινό να καταπιάνονται με ζητήματα σεξουαλικότητας αγκαλιάζοντας όλες τις όψεις τους (και όχι μόνο την ετεροφυλόφιλη μονογαμική) χωρίς να τις μυστικοποιούν. Στα επόμενα άρθρα θα μας απασχολήσουν άλλες σειρές που καταπιάνονται με ζητήματα ενώ μπορείτε να μας προτείνετε σειρές ή ταινίες που θα θέλατε να σχολιάσουμε

ΑΝΔΡΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ 768 770 positive
  • positive
  • No Comments

ΑΝΔΡΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ
Ως Συντακτική Ομάδα του sexpositive.gr έχουμε τη χαρά να σας παρουσιάσουμε μια νέα πρωτοβουλία ανδρών να μοιραστούν τις εμπειρίες τους από τους τρόπους που η σημερινή πατριαρχική κοινωνία καταπιέζει εκτός των άλλων και όσους έχουν κοινωνικοποιηθεί ως άνδρες. Στη σελίδα αυτή μπορείτε να μοιραστείτε ανώνυμα τα βιώματά σας πάνω σε αυτό το θέμα και να διαβάσετε και αντίστοιχες εμπειρίες άλλων ατόμων καθώς και άρθρα με σχετική θεματολογία. Ευχόμαστε στα παιδιά καλή επιτυχία στο εγχείρημά τους και μακάρι τέτοιες προσπάθειες να πολλαπλασιαστούν στο μέλλον! Τέλος να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ για την αναδημοσίευση του άρθρου μας “Το όχι δεν είναι απόρριψη” (https://sexpositive.gr/index.php/2021/04/01/03/)
Ακολουθεί το αυτοπαρουσιαστικό κείμενο της σελίδας και ο σύνδεσμος για να τη βρείτε στο facebook:
Αυτή η σελίδα είναι για όλους εμάς, που ως αγόρια ή άντρες έχουμε κακοποιηθεί από την καταπιεστική αρρενωπότητα. Για εσένα που φοβόσουν να πας στο σχολείο και να αντικρύσεις εκείνον τον συμμαθητή σου, και για εσένα που δεν ήθελες να γυρίσεις σπίτι γιατί φοβόσουν τον πατέρα σου. Για σένα που σε χτύπησαν επειδή σου άρεσε η κοπέλα «άλλου», και για σένα που σε χτύπησαν επειδή σου άρεσε ο συμμαθητής σου. Για σένα που πάντα σε υποτιμούσαν επειδή ήσουν «κοντός» ή «χοντρός», για σένα που πονούσες κάθε φορά που σε έλεγαν «φλώρο» ή «αδερφή». Για σένα που αποφάσισαν το φύλο σου στη γέννα αλλά εσύ ήξερες ότι δεν είσαι αυτό. Για σένα που έχεις κουραστεί να κρύβεσαι, να μην είσαι ο εαυτός σου, να καταπιέζεις τα συναισθήματά σου και τις ευαισθησίες σου.
Αυτή η σελίδα απευθύνεται κυρίως σε σις άντρες (σε άτομα δηλ. που έχουν μεγαλώσει ως άντρες σε μια πατριαρχική κοινωνία) που θέλουν να μιλήσουν για τα βιώματά τους σχετικά με την καταπίεση που έχουν δεχτεί από την πατριαρχία. Θέλουμε να μπορέσουμε επιτέλους να μιλήσουμε ελεύθερα, να επεξεργαστούμε συλλογικά τα τραύματα και τις φοβίες που μας έχει προξενήσει η καταπιεστική αρρενωπότητα, και να κάνουμε κριτική στους έμφυλους ρόλους που μας έχουν επιβληθεί από όταν ήμασταν παιδιά.
Ταυτόχρονα όμως, θέλουμε και να κάνουμε την αυτοκριτική μας: να συνειδητοποιήσουμε τα προνόμιά μας, να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε ποια στοιχεία της καταπιεστικής ματσίλας έχουμε αφομοιώσει και κουβαλάμε ακόμα μέσα μας, και να προσπαθήσουμε να τα αποδομήσουμε και να τα αποτινάξουμε. Γιατί εάν θέλουμε να αλλάξουμε τις αντρικές κοινότητες, πρέπει να αρχίσουμε πρώτα από τους εαυτούς μας. Δε θέλουμε σε καμία περίπτωση να ξεπλυθούμε και να αρνηθούμε τη θέση εξουσίας από την οποία εκκινούμε. Αντίθετα θέλουμε και μέσα από αυτή τη θέση να χτίσουμε ένα χώρο ενάντια στην κακοποίηση και την τοξικότητα που θα μάχεται τη πατριαρχία και τις νόρμες της.
Για να ζήσουμε επιτέλους ελεύθεροι από την καταπιεστική ματσίλα που έχει καταστρέψει τόσες ανθρώπινες ζωές. Για την φιλία ανάμεσα στα φύλα. Γιατί αυτό που μας χωρίζει, είναι και αυτό που μας ενώνει.
ΥΓ: Σχόλια που θα κοροϊδεύουν τα βιώματά μας, θα εμπεριέχουν κακοποιητικό και/η φοβικό λόγο αναπαράγοντας οποιοδήποτε στοιχείο της καταπιεστικής αρρενωπότητας ΘΑ ΛΟΓΟΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΑΥΣΤΗΡΑ.
ΥΓ2. Η σελίδα επικεντρώνεται σε στα αντρικά βιώματα και εμπειρίες που αναφέρθηκαν αλλά φυσικά παραμένει ανοιχτή σε όλα τα άτομα που κάτι εδώ τους κάνει κλικ.
Στο παρακάτω φορμ μπορείς να γράψεις ανώνυμα την ιστορία σου:
https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSdMnpt_fSdmvcXLjdhhGu_j54jq-haRBooTbDZ-lQSNrlzkMQ/viewform?vc=0&c=0&w=1&flr=0&gxids=7628&fbclid=IwAR3HGXc5Pu-Sx2ClaCIPDKx38xEFpLTZOVSIQ-XFtegS_cbOKzGEsoHQFCE
Η σελίδα στο Facebook: https://www.facebook.com/men.vs.patriarchy
Το όχι δεν είναι απόρριψη 1920 1280 positive
  • positive
  • No Comments

Το όχι δεν είναι απόρριψη

 

Του Happy Sisyphus

 

Σε ένα sex positive festival στο Βερολίνο είχα πάρει μέρος σε μια άσκηση που πήγαινε ως εξής: Χωρισμένοι σε δυάδες είχαμε 10 λεπτά να επικοινωνήσουμε μόνο με ναι όχι και ίσως. Στα πρώτα 5 λεπτά το ένα άτομο άγγιζε το άλλο και το δεύτερο απαντούσε με ναι όχι ή ίσως. Αν απαντούσε ναι το πρώτο άτομο συνέχιζε το άγγιγμα κλιμακώνοντας το και σε άλλα σημεία του σώματος. Αν απαντούσε ίσως συνέχιζε να αγγίζει στο ίδιο σημείο αλλά χωρίς να κλιμακώνει. Αν απαντούσε όχι τότε το πρώτο άτομο έλεγε ευχαριστώ και δοκίμαζε ένα άγγιγμα σε ένα άλλο σημείο. Μετά το πρώτο πεντάλεπτο αντάλλασσαν ρόλους. Μετά από 10 λεπτά μπορούσες να δεις μέσα στο χώρο από ζευγάρια που ήταν με όλα τους τα ρούχα και αγγίζονταν στο χέρι μέχρι ζευγάρια που είχαν γδυθεί πλήρως και απολάμβαναν ένα καθαρά ερωτικό άγγιγμα. Όλα τα πρόσωπα όμως εκεί μέσα ήταν χαμογελαστά. Μια ατμόσφαιρα συλλογικής χαράς επικρατούσε στην ατμόσφαιρα! Πολλά όχι και πολλά ναι είχαν ακουστεί αλλά όλοι ήταν ευχαριστημένοι.

Το όχι δεν είναι απόρριψη

Μια φράση που εύκολα λες, ίσως ακόμη και να την καταλαβαίνεις με τη λογική αλλά δύσκολα την αποδέχεσαι στην πράξη. Στις κοινωνίες μας μαθαίνουμε να θεωρούμε κάθε άρνηση ως απόρριψη. Στις κοινωνίες μας φέρνουμε μέσα μας τραύματα που πολλές φορές προέρχονται από την απόρριψη που βιώσαμε ως μικρά παιδιά από τους “σημαντικούς άλλους” ακόμη κι αν στην πραγματικότητα δεν ήταν τέτοια.

Το όχι δεν είναι απόρριψη

Ένα άτομο που σου λέει όχι σου αποκαλύπτει κάτι για το ίδιο. Μόνο αν μπορείς να εμπιστευθείς τα όρια του άλλου ατόμου μπορείς να συνδεθείς ουσιαστικά μαζί του. Μόνο αν νιώθει σίγουρο και ασφαλές να πει όχι το ναι του αποκτά όλη του την αξία, τη μαγεία και τη μεγαλοπρέπεια.

Το όχι δεν είναι απόρριψη

Μόνο όταν μπορείς να εκφράσεις καθαρά τα όχι σου και να βάλεις τα όρια σου είσαι ελεύθερος να εξερευνήσεις τις επιθυμίες σου και να γιορτάσεις τα ναι σου. Το όχι είναι η αρχή της ελευθερίας

Το όχι δεν είναι απόρριψη

Το όχι σε αυτό σημαίνει ναι σε κάτι άλλο, το όχι έτσι σημαίνει ναι αλλιώς. Χρειάζεται να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας να έχουν το θάρρος να πουν όχι. Χρειάζεται να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας όταν μας λένε όχι να απαντάμε ευχαριστώ και να το εννοούμε.

4 Σημειώσεις για τη μονογαμία, την πολυσυντροφικότητα και την ελεύθερη βούληση 640 1138 positive
  • positive
  • No Comments

4 Σημειώσεις για τη μονογαμία, την πολυσυντροφικότητα και την ελεύθερη βούληση

 

(ή γιατί χρειαζόμαστε ένα κίνημα σεξουαλικού διαφωτισμού)

Happy Sisyphus

1)Το να θέλω να είμαι πολυσυντροφικός δε σημαίνει ότι δεν νοιάζομαι ή δεν αγαπώ αρκετά τους συντρόφους μου , ούτε ότι φοβάμαι τη δέσμευση. Το να πει κάποιος/α ότι δεν αντέχει συναισθηματικά να σας βλέπει με άλλα άτομα είναι δικαίωμά του. Το να σας εκφράζει υποθέσεις (δε με νοιάζεσαι όσο εγώ,κλπ) για τα δικά σας συναισθήματα επειδή θέλετε να βλέπετε και άλλα άτομα είναι κακοποιητικό και χειριστικό. Το να έχει κάποιος/α την απαίτηση επειδή είναι μονογαμικός/η να μη βλέπει ο σύντροφός του άλλα άτομα είναι ισάξιο με το να έχει την απαίτηση ο κολλητός σας να μην έχετε άλλους φίλους ή να μην τρώτε μπάμιες γιατί δεν του αρέσουν. Το ότι δε μας φαίνεται το ίδιο παράλογο έχει να κάνει με το ότι μεγαλώνουμε σε μια κοινωνία που προωθεί την υποχρεωτική μονογαμία (πακέτο με το λεγόμενο κέρατο) ως κανονικότητα. Μπορεί ένας πολυσυντροφικός να φοβάται τη δέσμευση; Φυσικά. Όπως και ένας μονογαμικός. Αλλά αυτό δεν προκύπτει από το ότι είναι πολυσυντροφικός ή μονογαμικός.

2)Η ζήλια δεν είναι ένδειξη αγάπης είναι ένδειξη ανασφάλειας. Δεν ζηλεύουμε την πράξη του συντρόφου μας. Κάνουμε διάφορες ερμηνείες της πράξης αυτής μειωτικές για τον εαυτό μας και ζηλεύουμε με βάση αυτές. Για παράδειγμα: Πήγε με άλλη ΆΡΑ δε με αγαπά πια, Πήγε με άλλον ΆΡΑ δεν την καλύπτω αρκετά, κλπ. Το συμπέρασμα αυτό είναι συνήθως αυθαίρετο. Οι πολυσυντροφικοί ζηλεύουν; Βεβαίως. Αλλά δε βαφτίζουν τη ζήλια αγάπη. Αναλύουν τα συναισθήματα τους, τα συζητάνε και προσπαθούν να περιορίζουν τις αυθαίρετες ερμηνείες των πράξεων των συντρόφων τους και να χαίρονται με τη χαρά τους.

3)Η μονογαμία, η πολυσυντροφικότητα και όλα τα ενδιάμεσα είναι επιλογές. Όμως οι επιλογές μας δεν γίνονται σε κενό. Γίνονται σε μια κοινωνία η οποία προωθεί τη μονογαμία παντού. Μέσα από τον πολιτισμό, τη θρησκεία, την εκπαίδευση ακόμα και τις νομοθετικές διακρίσεις (οι πολυσυντροφικοί δεν είναι ίσοι απέναντι στο νόμο με τους μονογαμικούς αφού δεν μπορούν να προχωρήσουν ούτε σε γάμο, ούτε καν σε σύμφωνο συμβίωσης με τους συντρόφους τους). Σε πολυγαμικές κοινωνίες οι περισσότεροι άνθρωποι επέλεγαν την πολυγαμία. Τώρα γιατί επιλέγουν τη μονογαμία; Είναι προφανές ότι οι κοινωνικές δομές διαμορφώνουν το χαρακτήρα των ατόμων σε τέτοιο βαθμό ώστε η “ατομική επιλογή” να μην είναι ποτέ απλά ατομική επιλογή. Σε αντίθεση με τους μύθους του φιλελευθερισμού οι κοινωνίες ποτέ δεν ήταν ένα άθροισμα ατόμων. Η κοινωνία προηγείται του ατόμου και το διαμορφώνει. Ακόμα και οι ιδέες ενάντια σε μια κοινωνία είναι διαμορφωμένες με τα δικά της υλικά. Ο αγώνας για ελευθερία και ισονομία ανεξάρτητα από φύλο, φυλή, τάξη και σεξουαλικό προσανατολισμό πρέπει να συμβαδίζει με τον αγώνα για αλλαγή των κοινωνικών δομών αλλιώς είναι καταδικασμένος να πέφτει σε τοίχο

4)Το αυθόρμητο τις περισσότερες φορές είναι η ορμή του εαυτού να αναπαράγει τις εκάστοτε κυρίαρχες νόρμες που έχει εσωτερικεύσει ως φυσικές και αυτονόητες. Η συζήτηση για το τι είναι φυσικό (έμφυτο) και τι όχι δεν έχει και πολύ νόημα. Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που όταν ερωτεύεται γράφει ποιήματα. Ακόμα και αν υπάρχει κάποια φύση πρώτον είναι πολύ δύσκολο να τη γνωρίζουμε και δεύτερον έχει αποδειχθεί ότι όταν σε βάθος γενεών οι κοινωνικές συνθήκες είναι διαφορετικές αλλάζει και ο γενετικός κώδικας επομένως το θέμα δεν είναι να βρούμε ποια είναι η “πραγματική μας φύση” αλλά να αποφασίσουμε τι επιθυμούμε να κάνουμε. Απέναντι στις μονογαμικές κοινωνικές δομές χρειαζόμαστε άλλες δομές που θα προωθούν τις εναλλακτικές μορφές ερωτισμού, τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, τον ελεύθερο έρωτα, το παιχνίδι και την πολυσυντροφικότητα. Ένα κίνημα πολυσυντροφικού διαφωτισμού που θα αγνοηθεί, θα λοιδορηθεί, θα πολεμηθεί, θα σταθεί όρθιο και θα νικήσει

*Πρωτοδημοσιεύθηκε τον Ιούλιο του 2017 εδώ: https://polyamorygr.wordpress.com/2017/07/24/4-%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CE%B9%CF%8E%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%B3%CE%B1%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CF%85%CF%83/

Ιστοσελίδα: https://polyamorygr.wordpress.com

Facebook:https://www.facebook.com/Polyamorygr-252108988284630

 

Enter your
text here