πολυσυντροφικότητα

Πώς να ανοίξετε τη σχέση σας χωρίς να τη διαλύσετε

Πώς να ανοίξετε τη σχέση σας χωρίς να τη διαλύσετε 1020 574 positive

—English below—

Πώς να ανοίξετε τη σχέση σας χωρίς να τη διαλύσετε: Oδηγός για αρχάριους/ες/α

Η ιδέα του να «ανοίξει» μια σχέση —να μεταβεί δηλαδή από τη μονογαμία σε κάποια μορφή Συναινετικής Μη-Μονογαμίας (Consensual Non-Monogamy)— αποτελεί πλέον μια ολοένα και πιο δημοφιλή επιλογή για ζευγάρια που αναζητούν ανανέωση, εξέλιξη ή νέα επίπεδα ελευθερίας. Ωστόσο, η μετάβαση αυτή συνοδεύεται από προκλήσεις. Η αλλαγή των κανόνων σε μια σχέση απαιτεί συναισθηματική ωριμότητα, ειλικρίνεια και προσεκτικό σχεδιασμό.

Το συχνότερο λάθος που κάνουν τα ζευγάρια είναι να αντιμετωπίζουν την ανοιχτή σχέση ως «φάρμακο» για μια σχέση που ήδη καταρρέει. Το «ανοιχτό» μοντέλο δεν διορθώνει τα προβλήματα, αντίθετα τα αναδεικνύει. Αν υπάρχει έλλειψη εμπιστοσύνης, κακή επικοινωνία ή ανεπίλυτες συγκρούσεις, η είσοδος τρίτων προσώπων θα μεγεθύνει τα ρήγματα. Η μη-μονογαμία λειτουργεί καλύτερα όταν η βασική σχέση είναι σταθερή, ασφαλής και βασίζεται σε αμοιβαίο σεβασμό. Η πρώτη κουβέντα δεν πρέπει να γίνει με τη μορφή τετελεσμένου γεγονότος, αλλά ως μια υποθετική, διερευνητική συζήτηση. Συζητήστε σε ένα ήρεμο περιβάλλον, χωρίς άγχος ή κούραση, και όχι κατά τη διάρκεια μιας διαφωνίας. Αν η ιδέα προέρχεται από εσάς, θυμηθείτε ότι είχατε χρόνο να τη επεξεργαστείτε. Το ταίρι σας μπορεί να χρειαστεί μέρες, εβδομάδες ή και μήνες για να αφομοιώσει την ιδέα. Η συναίνεση είναι το α και το ω. Αν ο/η σύντροφός σας δεν επιθυμεί να προχωρήσει, η πιεστική συμπεριφορά θα φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα.

Δεν υπάρχει ένας μοναδικός τρόπος να είσαι σε ανοιχτή σχέση. Κάθε ζευγάρι διαμορφώνει τους δικούς του κανόνες.Πριν κάνετε οτιδήποτε, καθίστε μαζί και απαντήστε σε ερωτήματα όπως: Τι είδους αλληλεπιδράσεις επιτρέπονται; Πρόκειται μόνο για σεξουαλικές επαφές (ανοιχτή σχέση) ή υπάρχει χώρος και για συναισθηματικό δέσιμο (πολυσυντροφικότητα); Ποιοι είναι εκτός ορίων; Μπορείτε να δημιουργήσετε μια λίστα ανθρώπων που θεωρείτε ότι αν μπλέξει ο/η σύντροφος σας μαζί τους θα περιπλέξουν πολύ τα πράγματα. Είναι πχ. συνηθισμένο να εξαιρούνται κοινοί φίλοι, πρώην σύντροφοι ή συνάδελφοι. Πού θα γίνονται οι συναντήσεις με τρίτα άτομα; Επιτρέπεται να γίνονται στο σπίτι σας σε περίπτωση που συγκατοικείτε; Ποιες είναι οι συμφωνίες για τη χρήση προφυλάξεων και τις τακτικές ιατρικές εξετάσεις για ΣΜΛ;

Αποφασίστε εκ των προτέρων πόσες λεπτομέρειες θέλετε να γνωρίζετε για τις εμπειρίες του άλλου. Άλλα ζευγάρια προτιμούν να μοιράζονται τα πάντα και άλλα μόνο τα βασικά (π.χ. «θα βγω ραντεβού απόψε») χωρίς λεπτομέρειες. Το να νιώσετε ζήλια δεν σημαίνει ότι η ανοιχτή σχέση απέτυχε. Η ζήλια είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα που συχνά κρύβει βαθύτερους φόβους (φόβο εγκατάλειψης, ανασφάλεια, σύγκριση). Αντί να κατηγορήσετε το σύντροφό σας, εκφράστε τι νιώθετε: «Νιώθω ανασφάλεια αυτή τη στιγμή και χρειάζομαι επιβεβαίωση». Στην πολυσυντροφικότητα υπάρχει η έννοια Compersion (συναπόλαυση): Πρόκειται για την ικανότητα να νιώθετε χαρά όταν ο/η σύντροφός σας βιώνει ευτυχία ή ευχαρίστηση με έναν άλλον άνθρωπο. Είναι μια δεξιότητα που καλλιεργείται με τον χρόνο. Δεν είναι ωστόσο απαραίτητο να υπάρχει σε κάθε ανοιχτή σχέση.

Δεν χρειάζεται να βουτήξετε κατευθείαν στα βαθιά. Διαβάστε και ενημερωθείτε μαζί: Υπάρχουν αρκετά άρθρα πάνω στις ανοιχτές σχέσεις και την πολυσυντροφικότητα που μπορείτε να βρείτε στο μπλογκ μου ενώ αν μιλάτε αγγλικά βιβλία όπως το «radical relating» ή το «Polysecure» αποτελούν εξαιρετικά σημεία εκκίνησης.

Μπορείτε να συμφωνήστε να δοκιμάσετε το μοντέλο για έναν ή δύο μήνες και μετά κάντε ένα «check-in» για να αξιολογήσετε πώς νιώθετε. Αν κάποιο από τα δύο νιώσει καταβεβλημένο, πρέπει να υπάρχει η δυνατότητα να πατήσετε προσωρινά φρένο και να επαναξιολογήσετε τα όριά σας.

Το άνοιγμα μιας σχέσης δεν είναι ούτε υπερβολικά απλό ούτε καταδικασμένο σε αποτυχία. Απαιτεί συνεχή προσπάθεια, συναισθηματική διαφάνεια και διάθεση για προσωπική εξέλιξη. Αν γίνει με σεβασμό, ειλικρίνεια και ενσυναίσθηση, μπορεί να ενισχύσει το δεσμό του ζευγαριού και να προσφέρει νέα επίπεδα οικειότητας. Σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει να ξεχνάτε ότι όλα μας έχουμε μεγαλώσει σε μια μονοκανονική κοινωνία και έχουμε τραύματα από τη σχέση με τους γονείς/φροντιστές μας που μπορεί να ξυπνήσουν σε τέτοιες καταστάσεις και ότι η κοινωνική πίεση και το στίγμα του περίγυρου που θεωρεί τη μονογαμία ως τη μόνη σοβαρή μορφή ερωτικής σχέσης, επίσης μπορούν να παίξουν έναν αρνητικό ρόλο. Αν χρειαστείτε μια υποστηρικτική κοινότητα μπορείτε να αναζητήσετε πολυσυντροφικές ομάδες που διοργανώνουν συναντήσεις στην περιοχή σας ή/και να απευθυνθείτε σε κάποιο ειδικό ψυχικής υγείας που να είναι ενημερωμένος/η/o πάνω σε τέτοια ζητήματα.

English

How to Open Your Relationship Without Breaking It: A Beginner’s Guide
The idea of «opening» a relationship—transitioning from monogamy to some form of Consensual Non-Monogamy—has become an increasingly popular choice for couples seeking renewal, growth, or new levels of freedom. However, this transition comes with challenges. Changing the rules of a relationship requires emotional maturity, honesty, and careful planning.

The most common mistake couples make is treating an open relationship as a «cure» for a bond that is already collapsing. An «open» model does not fix problems; on the contrary, it highlights them. If there is a lack of trust, poor communication, or unresolved conflict, introducing third parties will only widen the cracks. Non-monogamy works best when the core relationship is stable, secure, and built on mutual respect.

The first conversation should not take the form of a done deal, but rather a hypothetical, exploratory discussion. Talk in a calm environment without stress or fatigue, and never during an argument. If the idea originated with you, remember that you have had time to process it. Your partner may need days, weeks, or even months to digest the concept. Consent is paramount. If your partner does not wish to move forward, pushy behavior will backfire.

There is no single way to be in an open relationship; every couple creates their own rules. Before doing anything, sit down together and answer questions such as: What kinds of interactions are allowed? Is this strictly physical/sexual (an open relationship), or is there room for emotional bonding (polyamory)? Who is off-limits? You can create a list of people who, if involved with your partner, would overly complicate things. For example, it is common to exclude mutual friends, exes, or colleagues. Where will dates with third parties take place? Are they allowed at your home if you cohabit? What are your agreements regarding protection and regular STI testing?

Decide in advance how many details you want to know about each other’s experiences. Some couples prefer to share everything, while others want only the basics (e.g., «I’m going on a date tonight») without the specifics.

Feeling jealous does not mean the open relationship has failed. Jealousy is a normal emotion that often hides deeper fears (fear of abandonment, insecurity, comparison). Instead of blaming your partner, express what you are feeling: «I feel insecure right now and I need reassurance.»

In polyamory, there is the concept of Compersion: the ability to feel joy when your partner experiences happiness or pleasure with another person. It is a skill cultivated over time, though it is not strictly necessary for every open relationship to have it.

You don’t need to dive straight into the deep end. Read and learn together: there are plenty of articles on open relationships and polyamory available on my blog, and if you read English, books like Radical Relating or Polysecure serve as excellent starting points.

You can agree to try this model for a month or two and then schedule a «check-in» to evaluate how you both feel. If either of you feels overwhelmed, there must be room to hit the brakes temporarily and reassess your boundaries.

Opening a relationship is neither effortless nor doomed to fail. It requires ongoing effort, emotional transparency, and a willingness for personal growth. When approached with respect, honesty, and empathy, it can strengthen a couple’s bond and offer new levels of intimacy.

In any case, keep in mind that we have all grown up in a mononormative society and carry attachment wounds from our relationship with our parents/caregivers that may resurface in these situations. Furthermore, social pressure and the stigma from a culture that views monogamy as the only valid form of a romantic relationship can also take a toll. If you need a supportive community, consider looking for local polyamorous meetups in your area or reaching out to a mental health professional knowledgeable about non-monogamy.

https://substack.com/home/post/p-214865135 

Ασκώντας την αγάπη χωρίς ιδιοκτησία

Ασκώντας την αγάπη χωρίς ιδιοκτησία 736 743 positive

Για την αποδόμηση της θρησκείας του «μοναδικού», τη μάθηση του να αγαπάμε χωρίς κατοχή, την απελευθέρωση από τους δείκτες σχεσιακής παραγωγικότητας και την επιλογή δεικτών σχεσιακού βάθους.

Erotics of Liberation

Απόδοση στα ελληνικά: Γιώργος Σίσυφος

Find the original English version here: https://open.substack.com/pub/eroticsofliberation/p/ok-you-like-them-can-you-release?r=1p9x3v&utm_campaign=post-expanded-share&utm_medium=web

Έχετε ακούσει ποτέ για αυτό το ψυχολογικό φαινόμενο που λέγεται παρειδωλία;

Είναι η τάση να αντιλαμβανόμαστε νόημα και μοτίβα εκεί που αντικειμενικά δεν υπάρχει κανένα.

Ο εγκέφαλός μας μισεί την αβεβαιότητα. Στους ανθρώπους αρέσει να προβλέπουν, επειδή το να μην ξέρεις είναι απλά πολύ οδυνηρό· έτσι, βλέπουμε πρόσωπα στα σύννεφα, ζώα σε σχηματισμούς βράχων, θρησκευτικές φιγούρες σε καμένες φρυγανιές ή ντομάτες. Οι εγκέφαλοί μας είναι μηχανές παραγωγής προβλέψεων. Αντιμέτωποι με το άγνωστο, προτιμούν να εφεύρουν ένα μοτίβο παρά να παραμείνουν στη δυσφορία της άγνοιας.

Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν κάνουμε κάτι παρόμοιο και στις σχέσεις μας — μια μορφή συναισθηματικής παρειδωλίας; Αφήστε με να σας εξηγήσω.

Τελευταία σκέφτομαι αυτό που η θεραπεύτριά μου αποκαλεί δείκτες σχεσιακής παραγωγικότητας. Συνειδητοποίησα ότι επειδή είμαι κουίρ, δεν θέλω να παντρευτώ, δεν θέλω παιδιά, δεν θέλω καν να συγκατοικήσω με σύντροφο και δεν είμαι μονογαμικό, δεν έχω πολλά από τα ορόσημα που η κουλτούρα μας έχει συμφωνήσει να αναγνωρίζει ως απόδειξη ότι μια σχέση «δουλεύει».

Οι σχέσεις μου δεν θα παράγουν φυσικά αρραβώνες, γάμους, στεγαστικά δάνεια, παιδιά που δείχνουν το «επόμενο βήμα», ή οποιοδήποτε από τα οικεία σημάδια που μας καθησυχάζουν ότι κινούμαστε προς τη «σωστή» κατεύθυνση. Δεν παράγουν τα είδη των αποδείξεων που η κουλτούρα μας έχει μάθει να γιορτάζει.

Δεν απορρίπτω τη μονογαμία επειδή θεωρώ ότι είναι εγγενώς καταπιεστική, ούτε πιστεύω ότι η πολυσυντροφικότητα είναι η απάντηση στις σχεσιακές μας πληγές. Όπως κάθε σύστημα, κανένα από τα δύο δεν μας σώζει. Τα συστήματα δεν μας θεραπεύουν· μας αποκαλύπτουν. Κάθε δομή σχέσης αργά ή γρήγορα εκθέτει τις πρακτικές που κάνουμε πρόβα για χρόνια: πώς σχετιζόμαστε (κυρίως) με την εξουσία και τη φροντίδα, αλλά και με τη ζήλια, τον φόβο, την αποκατάσταση, το πένθος, τη λαχτάρα, τη δέσμευση, την ειλικρίνεια. Δεν γινόμαστε διαφορετικοί άνθρωποι επειδή μπήκαμε σε μια διαφορετική σχεσιακή δομή. Απλώς φέρνουμε το νευρικό μας σύστημα σε μια νέα δομή. Δεν είμαστε οι αξίες μας· είμαστε αυτό που εξασκούμε περισσότερο.

Το ενδιαφέρον με τη δική μου σχέση με τη μονογαμία —ή ακριβέστερα, με τη θρησκεία του «ενός και μοναδικού»— είναι ότι, σε αντίθεση με άλλα πράγματα στη ζωή μου, δεν είχα την ευκαιρία να την ολοκληρώσω/ενσωματώσω αποκτώντας αυτό που τόσο απεγνωσμένα ήθελα (ή πιθανότατα, αυτό που με έμαθαν να θέλω), μόνο και μόνο για να ανακαλύψω ότι δεν μπορούσε να με σώσει.

Δεν υπήρξα ποτέ σε μια μακρά, όμορφη, ασφαλή, μονογαμική κουίρ σχέση. Δεν ξέρω πώς είναι να ξυπνάς δίπλα σε κάποιο και να σκέφτεσαι, «αυτός είναι ο άνθρωπός μου!», και να συνεχίζεις να το σκέφτεσαι για χρόνια. Δεν μπόρεσα ποτέ να αναγνωρίσω ένα άτομο ως σταθερή άγκυρα στη ζωή μου, να περάσουμε προκλήσεις μαζί και να εξελιχθούμε κόντρα στον κόσμο, να νιώθω ότι με επιλέγουν και με θέλουν, και να συνειδητοποιήσω ότι η ζωή παραμένει… μοναχική ώρες-ώρες.

Δεν ανέβηκα ποτέ στο βουνό για να συνειδητοποιήσω ότι η θέα δεν ήταν αυτή που φανταζόμουν. Οι καλύτερες ενσωματώσεις μου έρχονται όταν αποκτώ ακριβώς αυτό που θέλω και συνειδητοποιώ ότι δεν θα με κάνει ευτυχισμένο… τουλάχιστον όχι για πάντα. Μόνο μέσα από αυτή τη διαδικασία —να παίρνουμε αυτό που θέλουμε και να παραμένουμε μίζερα ανθρώπινοι— μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι κανείς δεν έρχεται να μας σώσει (πράγμα βασικό στην πολιτική της κατάργησης/abolition work!) και ότι η ευτυχία σίγουρα δεν είναι ο σκοπός της ανθρώπινης ζωής.

Αυτό που έπρεπε να κάνω αντίθετα, είναι να θρηνήσω το ίδιο το βουνό. Έπρεπε να σταματήσω να προσπαθώ τόσο πολύ — πράγμα όχι ιδιαίτερα εύκολο για μένα. Βλέπετε, ανήκω στην ομάδα των ανθρώπων που νοιάζονται υπερβολικά (team chalant) και είμαι αρκετά ψυχαναγκαστικό (type A). Αυτό που προσπαθώ να πω είναι: δυσκολεύομαι να λάβω. Δυσκολεύομαι να αφεθώ. Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι δεν θα μείνω στο κενό. Κι έτσι είμαι βέβαιο ότι αν δεν το κάνω εγώ, δεν θα το κάνει κανείς. Το πρόβλημα είναι ότι, ενώ αυτό δουλεύει εξαιρετικά στις επιχειρήσεις, δεν δουλεύει ΚΑΘΟΛΟΥ στις σχέσεις. Η δουλειά απαιτεί στρατηγική, η αγάπη απαιτεί παράδοση (!). Μπορεί κάποιο να παραδοθεί μόνο όταν εμπιστεύεται ότι η υποστήριξη θα το βρει. Εγώ δεν εμπιστεύομαι ότι θα με βρει.

Έτσι, αυτό που κάνω τα τελευταία δύο χρόνια περίπου είναι να αποδομώ αργά τη θρησκεία της αγάπης όπως μου διδάχθηκε. Έπρεπε να αναρωτηθώ αν η λαχτάρα μου ανήκε πραγματικά σε μένα ή αν μου είχε επιβληθεί από μια κουλτούρα που επιμένει ότι υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να αποκτήσει νόημα η αγάπη.

Η ενσωμάτωση από ένα περιβάλλον έλλειψης —το να πρέπει να απομακρυνθείς από τη θρησκεία επειδή έχει γίνει πιο επώδυνη από οποιοδήποτε άλλο πράγμα— χτυπάει διαφορετικά στο σώμα. Μαθαίνω να χαλαρώνω τη γροθιά μου πάνω σε ένα ιδανικό που δεν άγγιξα ποτέ, χωρίς να πικραίνομαι που δεν έγινε ποτέ δικό μου.

Εδώ είμαστε πάλι: αποδομώντας την ψευδαίσθηση της ιδιοκτησίας! Και όπως γνωρίζετε, το να μάθουμε να κομποστοποιούμε αυτή την ψευδαίσθηση στο σώμα μας είναι ένα βαθιά πολιτικό εγχείρημα. Ο φόβος και η ανασφάλειά μας μπορούν εύκολα να μετατραπούν σε λαχτάρα για άφεση αμαρτιών μέσω ενός άλλου προσώπου, μέσω της γης, μέσω της ίδιας της ιδιοκτησίας. Αυτή η λαχτάρα βρίσκεται στη ρίζα τόσων μορφών κυριαρχίας. Η Ursula K. Le Guin το είπε καλύτερα από όσο θα μπορούσα ποτέ:

«Περπάτα εδώ, κοιμήσου καλά, πάνω στο έδαφος που δεν είναι δικό σου, αλλά είναι εσύ ο ίδιος.»

Αντί να αναρωτιόμαστε πώς μπορούμε να κατέχουμε το έναςτο άλλο —ή τη γη— τι θα γινόταν αν αναρωτιόμασταν πώς μπορούμε να ανήκουμε ο ένας στην άλλη χωρίς ιδιοκτησία;

Το να ζούμε εξασκώντας αυτή την ερώτηση είναι η δουλειά της απελευθέρωσης που θα έπρεπε όλα να υπηρετούμε.

Καταλαβαίνω γιατί η μονογαμία προσφέρει τόσο καθησυχαστική αίσθηση. Ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματά της είναι ότι έρχεται με ένα έτοιμο σενάριο. Τόσες πολλές προσδοκίες έχουν διαπραγματευτεί πριν καν συναντηθούν δύο άνθρωποι. Και οι δύο φτάνουν με μια κοινή γλώσσα και γνωρίζουν τι μετράει ως προδοσία, δέσμευση, αποκλειστικότητα, πίστη, συντροφικότητα. Η πρόοδος συχνά απαιτεί ελάχιστη συζήτηση, επειδή η κουλτούρα έχει κάνει αυτές τις συζητήσεις για λογαριασμό μας.

Υπάρχει μια βαθιά άνεση στο να κληρονομείς έναν χάρτη αντί να τον σχεδιάζεις από το μηδέν, ειδικά υπό υλικές συνθήκες που γίνονται όλο και πιο αβέβαιες. Υποψιάζομαι ότι πολλά από αυτά που οι άνθρωποι βιώνουν ως ασφάλεια συχνά αφορούν λιγότερο την οικειότητα και περισσότερο τη βεβαιότητα. Η βεβαιότητα και η οικειότητα είναι «κοντινοί εχθροί». Αν οι κανόνες είναι γραμμένοι, μπορούμε να μπερδέψουμε την πιστή εφαρμογή του σεναρίου με τη βαθιά γνώση του εαυτού μας και του άλλου.

Όταν η κουλτούρα μας δίνει προκατασκευασμένους δείκτες —γάμος, αποκλειστικότητα, συγκατοίκηση, παιδιά— δεν χρειάζεται να αναρωτιόμαστε πολύ για το τι σημαίνει μια σχέση, επειδή το νόημα έχει ήδη προσκολληθεί σε αυτά τα ορόσημα. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να τα φτάσουμε. Αλλά όταν αυτοί οι δείκτες εξαφανίζονται, όπως συμβαίνει συχνά στις κουίρ ή μη-μονογαμικές σχέσεις, ο εγκέφαλός μας αρχίζει να ψάχνει απεγνωσμένα για άλλα σημάδια (ή να δημιουργεί νόημα στο σύννεφο).

Παρόλο που δεν έχω κάνει ποτέ πρόταση γάμου, δεν θέλησα ποτέ να μετακομίσω με σύντροφο και δεν ονειρεύτηκα ποτέ να χτίσω το είδος της ζωής που υποσχόταν η ετεροκανονικότητα, εξακολουθούσα να πιάνω το εαυτό μου να ψάχνει απεγνωσμένα επιβεβαίωση ότι οι σχέσεις μου ήταν «πραγματικές» ή «αρκετά σοβαρές». Γράφοντάς το τώρα, δεν έχω ιδέα τι σημαίνει πραγματικά αυτό. Το μόνο που ξέρω είναι ότι κλιμάκωνα σχέσεις, κυρίως με λόγια, επειδή δεν μπορούσα να αντέξω την αβεβαιότητα του να βρίσκομαι απλώς μέσα σε αυτές και να παραδοθώ σε αυτό που είναι στο τώρα. Ήθελα ορισμούς, υποσχέσεις, διακηρύξεις, μέλλον.

Κοιτάζοντας πίσω, δεν νομίζω ότι κυνηγούσα τη δέσμευση όσο προσπαθούσα να ξεφύγω από την οικειότητα με το εαυτό μου, τον φόβο που ένιωθα, τις τραγικές και τρυφερές βίες της αγάπης.

Η κλιμάκωση έγινε ένας τρόπος να καταπραΰνω το δικό μου άγχος αντί να εμβαθύνω στη σχέση. Μου επέτρεψε να προσπεράσω τη σκληρότερη αλήθεια που έχει να προσφέρει η αγάπη: η αγάπη δεν σχεδιάστηκε ποτέ για να μας καθησυχάζει. Η αγάπη είναι, και ήταν πάντα, ένα ρίσκο.

Αγαπούσα ανθρώπους τόσο βαθιά, που το να αναζητώ μεγαλύτερες λέξεις μου επέτρεπε να αποφύγω συναισθήματα που ήταν απλά πολύ μεγάλα για το σώμα μου. Το να βιώνω αυτό το βάθος αγάπης με ανάγκασε να αντιμετωπίσω την αλήθεια ότι ήμουν πράγματι άξιο αγάπης. Κι αυτό ήταν πολύ πιο τρομακτικό να εξασκηθεί σε πραγματικό χρόνο από το σενάριο που πρόβαρα για δεκαετίες: ότι ήμουν ανεπιθύμητο.

Αν το να κοιτάς τον ουρανό και να βλέπεις πρόσωπα στα σύννεφα είναι παρειδωλία, τότε το να ρωτάς συνεχώς «Τι είμαστε εμείς;» μπορεί να είναι η σχεσιακή εκδοχή της: ένας εγκέφαλος που προσπαθεί να φτιάξει βεβαιότητα μέσα από την ασαφή πραγματικότητα.

Δεν λέω ότι δεν είναι αποδεκτό να ζητάμε σαφήνεια. Η σαφήνεια είναι καλοσύνη. Όμως, όπως μπορούν να βεβαιώσουν οι ραγισμένες καρδιές μας: μπορούμε να σχεδιάζουμε όσο θέλουμε, αλλά οι σχέσεις μπορούν να ξεδιπλωθούν μόνο με τον χρόνο.

Αν θέλουμε να σταματήσουμε να ακολουθούμε ένα σενάριο και να αφήσουμε τις σχέσεις μας να ξεδιπλωθούν, τα νέα είναι ευχάριστα: η σωματική θεραπεία έχει πολλά να πει γι’ αυτό.

Η σωματική προσέγγιση μας διδάσκει ότι δεν μπορούμε απλώς να σταματήσουμε μια συνήθεια που το σώμα μας εξασκεί για χρόνια. Πρέπει να την αντικαταστήσουμε με μια άλλη πρακτική που ικανοποιεί την ίδια ανάγκη, αλλά πιο αληθινά, ώστε το σώμα να επιλέξει τελικά τη νέα.

Όταν αναρωτιέμαι τι προσπαθούσα να διασφαλίσω μέσω της μονογαμίας —ή της θρησκείας του «ενός»— συνειδητοποιώ ότι στην πραγματικότητα δεν έψαχνα τον γάμο (αν και δείχνω υπέροχο με κοστούμι), ούτε τη συγκατοίκηση. Έψαχνα για ασφάλεια, άνεση, βεβαιότητα και έλεγχο.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν πιστεύω πλέον ότι αυτά τα πράγματα μπορούν να μου δοθούν πραγματικά από ένα άλλο άτομο. Είναι απατηλές εγγυήσεις. Οι εγγυήσεις αυτές διαλύονται τη στιγμή που η ζωή μας υπενθυμίζει ότι είμαστε πεπερασμένα, απρόβλεπτα πλάσματα.

Αυτό που με βοήθησε είναι να σκέφτομαι με όρους «κοντινών εχθρών» :

  • Ο κοντινός εχθρός της αίσθησης βεβαιότητας και άνεσης είναι η ασφάλεια. Η ασφάλεια είναι εγγενώς σχεσιακή: αναδύεται επειδή μένουμε συνδεδεμένα. Η ασφάλεια είναι δυνατή όταν δύο άνθρωποι γίνονται όλο και πιο ικανοί για ειλικρίνεια, αποκατάσταση, αξιοπρέπεια και φροντίδα. Είναι δυνατή όταν το νευρικό μας σύστημα γνωρίζει ότι τα λάθη μας δεν θα χρησιμοποιηθούν εναντίον μας ως τιμωρία ή εξορία. Δεν υπόσχεται ότι δεν θα πληγωθείς, αλλά υπόσχεται ότι δεν θα αντιμετωπίσεις τον πόνο μόνος/η/ο.
  • Ο κοντινός εχθρός της βεβαιότητας και του ελέγχου είναι η σύνδεση. Η σύνδεση δεν μας ζητά να προβλέψουμε τον άλλο· μας ζητά να συνεχίσουμε να τον συναντάμε. Ξανά και ξανά. Μας ζητά να εγκαταλείψουμε τη φαντασίωση ότι η αγάπη μπορεί ποτέ να φλερτάρει με την ιδιοκτησία.

Ο στόχος δεν είναι να βρούμε βεβαιότητα στους άλλους, αλλά να χτίσουμε σχέσεις που μας κάνουν πιο ικανά να παραμένουμε συνδεδεμένα παρουσία της αβεβαιότητας.

Αυτό είναι ίσως ένα από τα μεγαλύτερα δώρα της κουίρ εμπειρίας. Η κουίρ ταυτότητα είναι, εκ σχεδιασμού, συνεργατική. Δεν απαιτεί μόνο να σταματήσουμε να κληρονομούμε σχέσεις, απαιτεί να αρχίσουμε να τις δημιουργούμε. Η μονογαμία προσφέρει έναν χάρτη. Η κουίρ κατάσταση συχνά μας ζητά να σχεδιάσουμε έναν μαζί.

Τελείωσα με τους δείκτες σχεσιακής παραγωγικότητας. Θέλω δείκτες σχεσιακού βάθους.

Οι ερωτήσεις που προσπαθώ να ζήσω/εξασκήσω τώρα:

  • Αντί να ρωτάω «πού πάει αυτή η σχέση;», προσπαθώ να ρωτάω: «Ποιό γίνομαι / γινόμαστε επειδή αυτή υπάρχει;»
  • Αντί να μετράω τις σχέσεις με το τι παράγουν (γάμο, παιδιά, συγκατοίκηση), θέλω να τις μετράω με το τι εξασκούν: Εξασκούμε περισσότερη συμπόνια, περισσότερη φροντίδα, περισσότερο βάθος και μεγαλύτερη ευθυγράμμιση με τις πολιτικές μας αξίες, ή μήπως αυτή η σχέση γίνεται μια απόδραση από αυτές;
  • Πόση ελευθερία γίνεται δυνατή μεταξύ μας; (Η ελευθερία είναι ευθύνη και φροντίδα, όχι στάση του τύπου «κάνω ό,τι θέλω»!)
  • Πόση αλήθεια μπορούμε να αντέξουμε; Πόση αποκατάσταση έχουμε μάθει να κάνουμε; Πόση αξιοπρέπεια καθιστά δυνατή αυτή η σχέση;

Το πιο σημαντικό: Ζητώ από κάθε άνθρωπο που μπαίνει στη ζωή μου να συν-δημιουργήσουμε έναν χάρτη της φροντίδας μας. Τι σημαίνει «βάθος» για εκείνον/η/ο; Πού συναντιόμαστε χωρίς να χαθούμε το ένα μέσα στο άλλο;

Έχει νόημα το ότι η ετεροκανονική κουλτούρα μάς έμαθε να αξιολογούμε τις σχέσεις μέσω της παραγωγικότητας. Άλλωστε, η πυρηνική οικογένεια δεν ήταν ποτέ απλώς ένα ρομαντικό ιδεώδες· ήταν ένας οικονομικός θεσμός σχεδιασμένος για την οργάνωση της κληρονομιάς, της ιδιοκτησίας, της εργασίας και της μεταβίβασης του πλούτου. Αν η πολιτική της κατάργησης (abolition) με έμαθε κάτι, είναι ότι η αξία μιας σχέσης δεν μπορεί να αναχθεί σε αυτό που παράγει. Πρέπει να κατανοηθεί μέσα από αυτό που εξασκεί, πώς μας μεταμορφώνει και πόσο αβίωτα κάνει τα συστήματα κυριαρχίας.

Οι σχέσεις δεν προορίζονται για να αποδείξουν την αξία μας. Προορίζονται για να μεταμορφώσουν την ικανότητά μας για φροντίδα.

Μείνε ανεξάρτητος/η /ο και ανυπότακτος/η/ο αγαπημένε/η/ο, ερωτεύσου περισσότερο (με τον εαυτό σου!),

♾ C A R E ♾ | somatics, Transformative Justice, doula work

Βρες περισσότερα για το Care και τα εργαστήρια που οργανώνει εδώ: https://linktr.ee/EroticsofLiberation

Για περισσότερα άρθρα και μεταφράσεις όπως αυτή, ακολούθησε με στο substack:  https://substack.com/@sisyphusgeorge 

July 12: Picnic for Non-Monogamy Visibility Week!

July 12: Picnic for Non-Monogamy Visibility Week! 1080 1080 positive

—Για ελληνικά παρακάτω—
July 12: Picnic for Non-Monogamy Visibility Week!
This is the fourth year that Non-Monogamy Visibility Week is celebrated internationally.
In the occasion of the international week for the visibility of non-monogamy (6-12/7) let’s gather again for a picnic under the sky of Filopapou hill to share moments, food, hugs, worries and laughter!
Bring a sheet to lay on the grass, and if you want some refreshments, snacks, a board game or just your good mood!!
Important:
People will have very different personal boundaries
Check-in with their comfort level around hugging, touch and personal space.
We will meet at 20:00 in Filopapou hill.
Location: https://maps.app.goo.gl/mgdpZMkMbbaige8D8
—Ελληνικά—
12/7 pic-nic για την εβδομάδα όρατότητας της μη-μονογαμίας!
Αυτή είναι η τέταρτη χρονιά που γιορτάζεται διεθνώς η βδομάδα Ορατότητας για τη Μη Μονογαμία!
Στα πλαίσια της διεθνούς βδομάδας για την ορατότητα της μή-μονογαμίας λοιπόν (6-12/7) ας μαζευτούμε και πάλι για ένα πικ νικ κάτω από τον ουρανό του Φιλοπάππου να μοιραστούμε στιγμές, φαγητά, αγκαλιές, αγωνίες και γέλια!
Φέρε μαζί σου κάποιο σεντόνι για να στρώσεις και αν θες κάποιο αναψυκτικό, σνακ, επιτραπέζιο παιχνίδι ή απλά την καλή σου διάθεση!
Σημαντικό:
Οι άνθρωποι έχουν πολύ διαφορετικά προσωπικά όρια, ζήτα πάντα τη συναίνεση τους και τσέκαρε το επίπεδο άνεσης τους γύρω από την αγκαλιά, το άγγιγμα και τον προσωπικό χώρο.
Θα βρεθούμε στις οκτώ στο λόφο του Φιλοπάππου. Δες την ακριβή τοποθεσία εδώ: https://maps.app.goo.gl/mgdpZMkMbbaige8D8

Πολυσυντροφικός Κύκλος Μαΐου: βραδιά επιτραπέζιων

Πολυσυντροφικός Κύκλος Μαΐου: βραδιά επιτραπέζιων 2500 1406 positive
Ο Πολυσυντροφικός Κύκλος Αθήνας  σε  καλεί την 
 Παρασκευή 8 Μαΐου στις 19:30 σε μια χαλαρή βραδιά επιτραπέζιων!
Μαζευόμαστε ξανά για να μοιραστούμε στιγμές, λιχουδιές, αγκαλιές και γέλια! 
 
Φέρε τα αγαπημένα σου παιχνίδια (ή έλα με άδεια χέρια, θα υπάρχουν αρκετά), και αν θέλεις κάποιο σνακ για να το μοιραστείς (ποτά και αναψυκτικά θα υπάρχουν στον χώρο).
 
Από κλασικά ζάρια και κάρτες μέχρι στρατηγικά και συνεργατικά,  υπάρχει κάτι για όλ@. Δεν χρειάζεται να ξέρετε κανένα παιχνίδι από πριν, εξηγούμε επί τόπου.
 
Σημαντικό: Οι άνθρωποι έχουν πολύ διαφορετικά προσωπικά όρια, ζήτα πάντα τη συναίνεση τους και τσέκαρε το επίπεδο άνεσης τους γύρω από την αγκαλιά, το άγγιγμα και τον προσωπικό χώρο.
Για να δηλώσεiς συμμετοχή και να ενημερωθείς για την τοποθεσία της συνάντησης, στείλε μήνυμα στη σελίδα Πολυσυντροφικός Κύκλος Αθήνας 
Οι θέσεις είναι περιορισμένες.
Σημείωση: Αυτή είναι μια κοινοτική συνάντηση που λειτουργεί με προσκλήσεις. Προτεραιότητα δίνεται στα υπάρχοντα μέλη της κοινότητας και εφόσον υπάρχουν θέσεις σε προφίλ που πληρούν κάποια μίνιμουμ ασφαλείας. Αν το προφίλ σου είναι πολύ πρόσφατο ή μη-ενεργό θα χρειαστεί να έχεις συμμετάσχει πρώτα σε κάποια από τις δημόσιες εκδηλώσεις μας (όπου το μέρος είναι δημόσια ανακοινωμένο) πριν λάβεις πρόσκληση για κάποιο κύκλο. 

Polyamory on the Couch

Polyamory on the Couch 1254 836 positive

Polyamory on the Couch

Sisyphus George*

—Για ελληνικά παρακάτω—

When I underwent personal analysis as a psychotherapy patient, the sessions were the closest thing to a safe space I could imagine. A place where I could express myself freely, reveal the many different, contradictory sides of myself without fear of criticism. That’s why I usually looked forward to the session. Now, as a trainee psychotherapist, this sense of safety has largely been shattered. Seeing from the inside the perceptions that not just individuals but entire schools of psychotherapy have on the issue of polyamory and open relationships, BDSM, gender roles, and sometimes even homosexuality, even though this debate is supposed to have been settled half a century ago, ignorance about the role of colonialism and institutions of power more broadly in shaping the dominant paradigms of psychology and psychiatry and other such issues the ideal image of unconditional acceptance of the patient has gone out the window.

Specifically, with regard to polyamory, the uncritical adoption of Bowlby’s attachment theory often leads psychotherapists to believe that individuals in consensual non-monogamous relationships have, by definition, an avoidant attachment style. This assumption is refuted by reality. Psychotherapist Jessica Fern’s book Polysecure analyzes the relevant data and adapts attachment theory to non-monogamous relationships. Not to mention that the attachment theory itself takes the nuclear family as a given form of socialization and presents it as a self-evident constant, ignoring both its historicity and other forms of kinship and child-rearing by indigenous peoples around the world and by ethnic and sexual minorities within the West.

There is a widespread view that it does not matter if the psychotherapist has knowledge of polyamory because they will listen to you with an open heart and a supportive attitude, so the only thing that matters is finding someone who suits you. This view is well-intentioned but dangerous. Not only will you have to educate your therapist, which you are not obliged to do since you are paying a lot of money for this particular service, but also a person who lacks knowledge, no matter how well-intentioned they may be, can be re-traumatizing for you.

If, for example, they mistakenly assume that you have an avoidant attachment style, they may indirectly steer you toward exclusive relationships as part of your therapy. They may assume that your relationships are not “serious” enough because they are open, they may advise you not to “label” them, which is disastrous advice for a non-monogamous person in a mononormative society, etc.

The same applies to the entire spectrum of sexuality. If they consider your kinks to be pathological symptoms, your intense sex life to be hysteria, gender to be binary, and LGBTQ individuals unfit to be parents, and a series of corresponding prejudices quite prevalent in such spaces, they are an unsuitable to dangerous person to take you in. Having someone listen to you with an open heart is certainly good, but it is by no means enough. Specialized training is needed on all these issues, and psychology and psychotherapy schools not only fail to provide it, but often teach everything from pseudoscientific prejudices to openly racist nonsense.

That is why we need long-term training programs taught by people from diverse backgrounds: polyamorous, kinksters, queer, sex workers, non-white, neurodivergent, etc., who have experienced oppression themselves, and ways for communities to hold our own psychotherapists accountable and in check.

Ideally, before choosing a therapist, check their relationship to all these issues. If they have any experiential contact with such spaces, if they have attended any specialized seminars, if there are enough people from these spaces who have already had positive experiences with them, etc. In the very first session, talk openly about your identities, your sexuality, etc., and carefully observe their reactions before deciding whether to continue with them.

And always remember that just as important (if not more so) than working individually with a specialist is having people around us who are there for us through thick and thin. A community of collective care beyond the couple and the nuclear family to listen to us, support us, and give us a hug, an emotional network of relationships waiting for us to create it.

—ελληνικά—-

Η Πολυσυντροφικότητα στο ντιβάνι

Όταν έκανα την προσωπική μου ανάλυση ως ψυχοθεραπευόμενος οι συνεδρίες ήταν για εμένα ότι πιο κοντά σε ένα ασφαλή χώρο μπορούσα να φανταστώ. Ένα μέρος που μπορούσα να εκφραστώ ελεύθερα, να αποκαλύψω τις πολλές, διαφορετικές, αντιφατικές πλευρές του εαυτού μου χωρίς το φόβο της κριτικής. Για αυτό και συνήθως ανυπομονούσα να έρθει η ώρα της συνεδρίας. Πλέον ως εκπαιδευόμενος ψυχοθεραπευτής αυτή η αίσθηση του ασφαλή χώρου έχει σε μεγάλο βαθμό ραγίσει. Βλέποντας από μέσα τις αντιλήψεις που όχι απλά μεμονωμένα άτομα αλλά ολόκληρες σχολές ψυχοθεραπείας έχουν πάνω στο ζήτημα της πολυσυντροφικότητας και των ανοιχτών σχέσεων, του bdsm, των έμφυλων ρόλων, κάποιες φορές ακόμα της ομοφυλοφιλίας παρότι υποτίθεται ότι αυτή η συζήτηση έχει λήξει οριστικά εδώ και μισό αιώνα, την άγνοια για το ρόλο της αποικιοκρατίας και των θεσμών εξουσίας ευρύτερα στη διαμόρφωση των κυρίαρχων θεσφάτων της ψυχολογίας και της ψυχιατρικής και άλλα τέτοια ζητήματα η ιδανική εικόνα της άνευ όρων αποδοχής του θεραπευόμενου έχει πάει περίπατο .

Συγκεκριμένα για την πολυσυντροφικότητα η άκριτη υιοθέτηση του συνόλου της θεωρίας δεσμού του Bowlby οδηγεί πολλές φορές τους ψυχοθεραπευτές να θεωρούν ότι τα άτομα σε συναινετικά μη μονογαμικές σχέσεις έχουν εξ ορισμού αποφευκτικό τύπο δεσμού. Μια τέτοια υπόθεση διαψεύδεται από την πραγματικότητα. Υπάρχει το βιβλίο polysecure της ψυχοθεραπεύτριας Jessica Fern που αναλύει τα σχετικά στοιχεία και προσαρμόζει τη θεωρία δεσμού στα μη-μονογαμικά άτομα. Για να μην πούμε ότι η ίδια η θεωρία δεσμού παίρνει ως δεδομένη μορφή κοινωνικοποίησης την πυρηνική οικογένεια και την παρουσιάζει ως αυτονόητη σταθερά αγνοώντας τόσο την ιστορικότητα της όσο και άλλες μορφές συγγένειας και ανατροφής παιδιών από ιθαγενείς λαούς σε όλο τον κόσμο και από έμφυλες και σεξουαλικές μειονότητες μέσα στη δύση.

Υπάρχει μια διαδεδομένη άποψη που λέει ότι δεν έχει σημασία αν ο Ψυχοθεραπευτής/τρια/ο έχει γνώσεις πάνω στην πολυσυντροφικότητα γιατί θα σε ακούσει με ανοικτή καρδιά και διάθεση υποστήριξης οπότε το μόνο που μετράει είναι να βρεις κάποιο άτομο που να σου ταιριάζει. Αυτή άποψη είναι καλοπροαίρετη αλλά επικίνδυνη. Δεν είναι μόνο ότι θα χρειαστεί να εκπαιδεύσεις το θεραπευτή σου κάτι που δεν είσαι υποχρεωμένο να κάνεις εφόσον πληρώνεις και μάλιστα πολλά για να λάβεις τη συγκεκριμένη υπηρεσία είναι και ότι ένα άτομο που δεν έχει γνώσεις όσο καλές προθέσεις κι αν έχει μπορεί να λειτουργήσει επανατραυματικά για εσένα.

Αν για παράδειγμα υποθέσει λανθασμένα ότι έχεις αποφευκτικό τύπο δεσμού μπορεί να σε κατευθύνει έμμεσα σε αποκλειστικές σχέσεις ως μέρος της θεραπείας. Μπορεί να υποθέσει ότι οι σχέσεις σου δεν είναι αρκετά «σοβαρές» επειδή είναι ανοιχτές, μπορεί να σε συμβουλέψει να «μη βάζεις τάμπέλες», συμβουλή καταστροφική για ένα μη-μονογαμικό άτομο σε μια μονοκανονική κοινωνία, κλπ.

Το ίδιο ισχύει και για όλο το φάσμα της σεξουαλικότητας. Αν θεωρεί τα κινκ σου παθολογικά συμπτώματα, την έντονη σεξουαλική ζωή υστερία, το φύλο δυαδικό ,τα λοατκι άτομα ακατάλληλα για να γίνουν γονείς και μια σειρά από αντίστοιχες προκαταλήψεις αρκετά διαδεδομένες σε τέτοιους χώρους είναι από ακατάλληλο έως επικίνδυνο άτομο για να σε αναλάβει. Το να σε ακούει κάποιος με ανοικτή καρδιά είναι σίγουρα καλό αλλά σε καμία περίπτωση αρκετό. Χρειάζεται εξειδικευμένη εκπαίδευση πάνω σε όλα αυτά τα θέματα και οι σχολές ψυχολογίας και ψυχοθεραπείας όχι απλά δεν την παρέχουν αλλά πολλές φορές διδάσκουν από ψευδοεπιστημονικές προκαταλήψεις μέχρι ανοικτά ρατσιστικές βλακείες.

Για αυτό χρείαζονται προγράμματα επιμόρφωσης με διάρκεια, διδάσκοντες άτομα από μειονότητες πολυσυντροφικά, κινκστερς, queer, σεξεργάτριες, μη-λευκά, νευροδιαφορετικά, κλπ. που να έχουν τα ίδια το βίωμα της καταπίεσης και τρόπους να κρατάμε ως κοινότητες και τα ίδια τα ψυχοθεραπευτά μας υπό λογοδοσία και έλεγχο.

Ιδανικά πριν επιλέξεις ψυχοθεραπευτή/τρια τσέκαρε ποια είναι η σχέση του με όλα αυτά τα ζητήματα. Αν έχεις κάποια βιωματική επαφή με τέτοιους χώρους, αν έχει παρακολουθήσει κάποια εξειδικευμένα σεμινάρια, αν υπάρχουν αρκετά άτομα από αυτούς τους χώρους που να έχουν ήδη θετικές εμπειρίες μαζί του, κλπ. Στην πρώτη κιόλας συνεδρία μίλα του ανοικτά για τις ταυτότητες σου, τη σεξουαλικότητα σου, κλπ. και δες προσεκτικά τις αντιδράσεις του πριν αποφασίσεις αν θα συνεχίσεις μαζί του. Και πάντα να θυμάσαι ότι εξίσου (και περισσότερο) σημαντικό με την ατομική δουλειά με κάποιον ειδικό είναι η ύπαρξη ανθρώπων γύρω μας που να είναι εκεί στα εύκολα και στα δύσκολα. Μια κοινότητα συλλογικής φροντίδας πέρα από το ζευγάρι και την πυρηνική οικογένεια για να μας ακούσει, να μας στηρίξει και να μας κάνει μια αγκαλιά, ένα αισθηματικό δίκτυο σχέσεων που μας περιμένει να το δημιουργήσουμε.

* Ακολουθήστε το Γιώργο Σίσυφο στο substack: @sisyphusgeorge

Σάββατο 17/1: Πολυσυντροφικός Κύκλος Μοιράσματος + Πάρτι!

Σάββατο 17/1: Πολυσυντροφικός Κύκλος Μοιράσματος + Πάρτι! 864 529 positive
Μετά από καιρό ξανασυναντιόμαστε το Σάββατο 17/1 στις 7μμ. για έναν πολυσυντροφικό κύκλο μοιράσματος με θέμα την επικοινωνία στις ανοιχτές σχέσεις και στη συνέχεια γιορτάζουμε την επανεκκίνηση μας με ένα πάρτι!
Δημιουργούμε όλα μαζί έναν (πιο) ασφαλή χώρο όπου η μη μονογαμία αντιμετωπίζεται ως πράξη ελευθερίας, φροντίδας και αντίστασης στα κανονιστικά μοντέλα σχέσεων.
Μοιραζόμαστε εμπειρίες γύρω από την επικοινωνία μεταξύ συντρόφων στις ανοιχτές σχέσεις. Πώς συζητάμε για ανάγκες, όρια, ζήλια, επιθυμίες, πώς διαχειριζόμαστε τη σύγκρουση κ.α.
Χωρίς ιεραρχίες, χωρίς συμβουλές και χωρίς κριτική. Εξασκούμαστε στη συνειδητή ακρόαση, στην ειλικρίνεια και στη μη-βίαιη επικοινωνία.
Ο κύκλος βασίζεται στην εμπιστευτικότητα και τον αμοιβαίο σεβασμό και δεν έχει θεραπευτικό χαρακτήρα.
Μετά το κλείσιμο θα ακολουθήσει πάρτι ως χώρος σύνδεσης χαλάρωσης και γιορτής της πολυσυντροφικής μας κοινότητας!
Για να δηλώσετε συμμετοχή και να ενημερωθείτε για την τοποθεσία της συνάντησης, στείλτε μήνυμα στην ολοκαίνουρια μας σελίδα στο fb:  Πολυσυντροφικός κύκλος
Επίσης ακολουθήστε και διαδώστε τη σελίδα μας για να ενημερώνεστε για τα επόμενα events αλλά και για να μας στηρίξετε απέναντι στη λογοκρισία της Meta.
Οι θέσεις είναι περιορισμένες.

Ψηφιακή λογοκρισία απέναντι στην πολυσυντροφική κοινότητα στην Ελλάδα

Ψηφιακή λογοκρισία απέναντι στην πολυσυντροφική κοινότητα στην Ελλάδα 1173 394 positive

Ανοιχτή επιστολή

 

Αγαπητές φίλες/οι/α και σύμμαχοι,

 

Σας γράφουμε για να μοιραστούμε ένα ανησυχητικό περιστατικό που συνέβη μετά τη διοργάνωση ενός αυτοδιαχειριζόμενου, εκπαιδευτικού φεστιβάλ γύρω από τη συναίνεση, τη σωματική επίγνωση και τη θετική στάση προς τη σεξουαλικότητα.

 

Αμέσως μετά το φεστιβάλ, η Meta (Facebook και Instagram) μπλόκαρε όλα τα προσωπικά προφίλ που είχαν ρόλο διαχειριστή στις σελίδες του φεστιβάλ— ακόμη και άσχετα προφίλ που συνδέονταν από τον ίδιο υπολογιστή ή δίκτυο (π.χ. συγγενείς).

Επίσης κατέβασε χωρίς κάποια ενημέρωση τη σελίδα της κοινότητας στο instagram: https://www.instagram.com/polyamgr/ και έριξε χαμηλά στη ροή την αντίστοιχη σελίδα στο Fb: Polyamorygr

Η αιτιολόγηση που δόθηκε ήταν “παραβίαση του κανόνα περί εκμετάλλευσης ανθρώπων” — μια απολύτως ψευδής, παράλογη και βαθιά άδικη κατηγορία.

 

 

 

Το φεστιβάλ μας δεν είχε εμπορικό χαρακτήρα, δεν περιείχε καμία μορφή εκμετάλλευσης ή παραβίασης, και είχε αποκλειστικό σκοπό τη διάδοση μιας κουλτούρας συνειδητής συναίνεσης, σωματικής αποδοχής και κοινοτικής μάθησης.

 

Από τότε:

 

Όλοι οι διαχειριστές έχουν αποκλειστεί μόνιμα.

Η σελίδα παραμένει ορατή αλλά κρυμμένη από νέους χρήστες.

Οι IP διευθύνσεις έχουν μπλοκαριστεί ώστε να μη δημιουργηθούν νέα προφίλ.

Η Meta δεν προσφέρει κανένα ουσιαστικό κανάλι επικοινωνίας ή ένστασης, παρά μόνο αυτοματοποιημένες διαδικασίες.

Πιθανολογούμε πως το μπλοκάρισμα οφείλεται σε συντονισμένες ψευδείς αναφορές από άτομα ή ομάδες που αντιτίθενται στο sex-positive και queer περιεχόμενο — φαινόμενο που έχει παρατηρηθεί διεθνώς.

 

Μερικοί από εμάς χάσαμε πάνω από μια δεκαετία συνομιλιών, τεκμηρίωσης και ακτιβιστικής δράσης. Πώς μπορούμε να συνεχίσουμε όταν όλα μπορούν να διαγραφούν σε μια στιγμή, χωρίς προειδοποίηση, χωρίς δυνατότητα προσφυγής;

 

Δεν ήταν απλώς μια απώλεια πρόσβασης — ήταν μια βαθιά συμβολική διαγραφή. Το μήνυμα ήταν σαφές και ξεκάθαρο: τα σώματά μας, οι φωνές μας, οι επιθυμίες μας δεν είναι ευπρόσδεκτα.

 

Πρόκειται για μια σαφή περίπτωση ψηφιακής λογοκρισίας απέναντι σε πολυσυντροφικά, queer και εκπαιδευτικά εγχειρήματα γύρω από τη συναίνεση και το σώμα — και για μια σοβαρή παραβίαση της ελευθερίας έκφρασης και αυτοοργάνωσης των κοινοτήτων.

 

Ζητάμε αλληλεγγύη και δημοσιοποίηση:

 

Διαδώστε αυτή την ιστορία στα δίκτυά σας.

Αν έχετε βιώσει παρόμοια περιστατικά, θα θέλαμε να συνδεθούμε για να ανταλλάξουμε εμπειρίες και πρακτικές ανθεκτικότητας.

Αν γνωρίζετε οργανώσεις για ψηφιακά δικαιώματα, ανθρώπινα δικαιώματα ή ελευθερία λόγου, παρακαλούμε προωθήστε τους το μήνυμά μας.

Και όμως, αρνούμαστε να σιωπήσουμε. Αν οι φωνές μας καταστέλλονται εδώ, θα τις υψώσουμε πιο δυνατά — αλλού, μαζί, και με ακόμα μεγαλύτερη αποφασιστικότητα!

 

Με αγάπη, θάρρος και αλληλεγγύη,

Η συλλογικότητα του S3x Positive Fest

 

E-mail: sexpositivefest@gmail.com

Website: https://sexpositive.gr/

Sisyphus George: Ένα προσωπικό μήνυμα για την ψηφιακή λογοκρισία

Sisyphus George: Ένα προσωπικό μήνυμα για την ψηφιακή λογοκρισία 720 1640 positive

–English below—

 

Πρόσφατα, η Meta (Facebook & Instagram) μπλόκαρε το προσωπικό μου προφίλ (Sisyphus George)και την IP μου, με την αιτιολογία “παραβίασης του κανόνα περί εκμετάλλευσης ανθρώπων”.

 

Δεν υπήρξε καμία τέτοια παραβίαση.

 

 

Δεν ανήρτησα ποτέ περιεχόμενο που να σχετίζεται με εκμετάλλευση, βία ή εμπορία ανθρώπων.

Το μόνο που έκανα ήταν να συμβάλλω στη διοργάνωση ενός αυτοδιαχειριζόμενου, εκπαιδευτικού φεστιβάλ για τη συναίνεση, τη σωματική επίγνωση και τη θετική στάση προς το σώμα.

 

Μετά το φεστιβάλ, η Meta μπλόκαρε όχι μόνο εμένα, αλλά και όλα τα άτομα που είχαν σχέση με τη διοργάνωση — ακόμη και φίλους ή συγγενείς που συνδέονταν από τον ίδιο υπολογιστή. Επίσης κατέβασε χωρίς κάποια ενημέρωση τη σελίδα της κοινότητας στο instagram: https://www.instagram.com/polyamgr/ και έριξε χαμηλά στη ροή την αντίστοιχη σελίδα στο Fb: https://www.facebook.com/profile.php?id=100068970219448

Δεν υπάρχει τρόπος επικοινωνίας με την εταιρεία πέρα από αυτοματοποιημένες φόρμες.

 

Αυτό που συνέβη δεν είναι τυχαίο.

Αποτελεί μορφή ψηφιακής λογοκρισίας που πλήττει πολυσυντροφικά, queer και sex-positive εγχειρήματα παγκοσμίως.

Όταν οι πλατφόρμες αντιμετωπίζουν την εκπαίδευση γύρω από τη συναίνεση και το σώμα ως “παραβίαση”, η κοινωνία χάνει πολύτιμους χώρους ελευθερίας και αυτοέκφρασης.

 

Απευθύνομαι σε φίλους, συλλογικότητες και οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στα ανθρώπινα δικαιώματα, την πολυσυντροφική και queer κοινότητα και την ψηφιακή ελευθερία, ζητώντας αλληλεγγύη και δημοσιοποίηση.

 

Αν μπορείτε, μοιραστείτε αυτό το μήνυμα ή επικοινωνήστε μαζί μου για να συντονίσουμε δράσεις.

Η σιωπή μπροστά στη λογοκρισία δεν είναι ουδετερότητα — είναι συνενοχή.

 

E-mail: sexpositivefest@gmail.com

Website: https://sexpositive.gr/

 

#FreedomOfExpression #ConsentCulture #QueerSolidarity #HumanRights #MetaCensorship

 

—English—

 

Sisyphus George: A personal message about digital censorship

 

Recently, Meta (Facebook & Instagram) blocked my personal profile(Sisyphus George) and even my IP address, claiming I had violated their rule on “human exploitation.”

 

This accusation is completely false.

I have never posted or shared anything that could relate to exploitation, violence, or trafficking.

My only “offense” was helping to organize a self-managed, educational festival in Greece, dedicated to consent, body awareness, and a positive, conscious approach to intimacy.

 

Shortly after the festival took place, Meta disabled all profiles connected to its organization — including unrelated accounts that happened to log in from the same device or network (such as family members). It also took down the community’s Instagram page without any notice: https://www.instagram.com/polyamgr/ and pushed the corresponding Facebook page down in the feed: https://www.facebook.com/profile.php?id=100068970219448

There is no meaningful way to contact the company; only automated, faceless procedures.

 

This is not an isolated incident.

It reflects a broader pattern of digital censorship targeting polyam, queer, and body-positive initiatives worldwide.

When automated systems mistake consent education and embodiment practices for exploitation,

we lose vital spaces of learning, connection, and freedom of expression.

 

I’m reaching out to friends, collectives, and organizations working in the fields of human rights, polyamory, queer liberation, and digital freedom, asking for solidarity and visibility.

 

If you can, please share this message, or contact me to coordinate further actions.

Silence in the face of censorship is not neutrality — it’s complicity.

 

E-mail: sexpositivefest@gmail.com

Website: https://sexpositive.gr/

 

#FreedomOfExpression #ConsentCulture #QueerSolidarity #HumanRights #MetaCensorship

Η ευτυχία μας είναι η εκδίκησή μας!

Η ευτυχία μας είναι η εκδίκησή μας! 1000 1000 positive

Η ευτυχία μας είναι η εκδίκησή μας!

(Για την απόπειρα φίμωσης του polyamorygr)


Τα καταφέραμε. Δημιουργήσαμε έναν αυτοδιαχειριζόμενο χώρο μέσα στο κέντρο της Αθήνας που συναντηθήκαμε, συζητήσαμε, αγγιχτήκαμε, πληγώσαμε και πληγωθήκαμε, αγαπηθήκαμε, τσακωθήκαμε, φιλιώσαμε, απολαύσαμε τα σώματα και τις μεταξύ μας σχέσεις έξω από πρότυπα ομορφιάς και στερεότυπα περί του σωστού τρόπου να σχετιζόμαστε και να υπάρχουμε. Ένα χώρο που έδωσε στα λάθος, σώματα, στα λάθος πλάσματα, στις λάθος σχέσεις, χρόνο και έδαφος για να αναπνεύσουν και να ανθίσουν μαζί. Ένα χώρο που γέννησε ανασφάλεια, ευαλωτότητα, λύπη, θυμό, αλλά και ευτυχία, άγρια χαρά, δάκρυα, έκπληξη, απόλαυση, εμπιστοσύνη. Ένα χώρο όχι ασφαλή αλλά ανοικτό στο διαφορετικό, στο πείραμα, στο λάθος και στην οργιαστική γιορτή, μια αγκαλιά όσων δεν χωρούν σε αγκαλιές φυλακές. Η ευτυχία είναι ένας ού-τόπος και έχει συνήθως μια γεύση χαρμολύπης. Κι εμείς έστω για λίγα δευτερόλεπτα αγγίξαμε αυτήν την ευτυχία μαζί.

Η εμπειρία αυτή έχει επίσης πολλές φορές κάτι το δυσβάστακτο, το συντριπτικό, λόγω της έντασης της αλλά και λόγω της επιστροφής μετά σε μια πραγματικότητα που συνεχίζει να βασίζεται εν πολλοίς στην ωμή επιβολή του ισχυρότερου. Το στοίχημα για εμάς τώρα είναι να διαφυλάξουμε αυτές τις στιγμές ευτυχίας, αυτά τα δευτερόλεπτα που καμιά φορά διαρκούν για πάντα, να διαφυλάξουμε τη συνάντηση, όχι κρύβοντας τις διαφορές και τις συγκρούσεις αλλά μαθαίνοντας να ζούμε μαζί με αυτές.

Σε μια επίδειξη αυταρχισμού το Meta αμέσως μετά το φεστιβάλ μπλόκαρε όλα τα προφίλ που σχετίζονταν με τη διαχείριση σελίδων του φεστιβάλ(polyamorygr στο fb και polyamgr στο insta) όπως και τις IP τους για να μη δημιουργήσουν νέα προφίλ. Επίσης κατέβασε τις σελίδες χαμηλά στη ροή.

Προς όσους τυχόν έκαναν αναφορές έχουμε απλά να πούμε: Αργήσατε! Έχουμε ήδη συναντηθεί. Οι σχέσεις μας δεν βασίζονται στον εικονικό κόσμο, έχουν ρίζες που απλώνονται στην ενσώματη ζωή. Η αυταρχική λογοκρισία όσων φαντασιώνεστε αλλά δεν τολμάτε να αγγίξετε, απέτυχε. Μια διεθνή καμπάνια ξεκινάει που θα δυναμώσει ακόμα περισσότερο τις φωνές μας. Σαν λερναία ύδρα για κάθε κεφάλι που κόβετε δεκάδες νέα ξεπετιούνται. Ταυτόχρονα κάτω από το έδαφος ένα υπόγειο δίκτυο εξαπλώνεται ένα δίκτυο πέρα από σύνορα, φύλα, πατρίδες, θρησκείες και οικογένειες που σχεδιάζει στιγμές από τη συλλογική ευτυχία της ανθρωπότητας. Για αυτό για μια ακόμα φορά δεν πρόκειται να συμμορφωθούμε προς τας υποδείξεις…

SPF2025: Γνωριμία με τα συντονιστά μας!

SPF2025: Γνωριμία με τα συντονιστά μας! 1222 738 positive

Ο Αλέξανδρος είναι απόφοιτος του Τμήματος Ιστορίας και Φιλοσοφίας της Επιστήμης του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, της Σχολής Τεχνολογικών Εφαρμογών του  ΤΕΙ Αθήνας, κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος Ειδίκευσης του ΕΚΠΑ στην Βιοπληροφορική και απόφοιτος της δραματικής σχολής του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κούν. Δραστηριοποιείται στο χώρο της Τεχνολογίας και της Τέχνης τα τελευταία 20 χρόνια και τα ενδιαφέροντά του εστιάζονται στο τομέα της αλληλεπίδρασης της Επιστήμης και της Τεχνολογίας με την Κοινωνίας και τον Άνθρωπο. Συγκεκριμένα έχει ασχοληθεί με το πεδίο του STS (Science, Technology and Society) και ιδιαιτέρως με τον τρόπο με τον οποίο οι νέες τεχνολογικές και επιστημονικές καινοτομίες  ενεργοποιούν ή απενεργοποιούν δυνατότητες τόσο στο πεδίο της κοινωνίας όσο και στα άτομα εν γένη.

Η Bettina είναι εικαστική καλλιτέχνιδα και facilitator από το Βερολίνο.

Έχει δημιουργήσει μια σειρά διαφορετικών εργαστηρίων, όπως tie&draw, consent with bondage και shadow play.

 

Το Emma da Luna, είναι σκηνογράφος ενδυματολόγος ,παιδαγωγός προσχολικής ηλικίας, σπουδάζει ψυχολογία και προσεγγίσει το ψυχαναλυτικό Λακανικό πεδίο. Ασχολείται με την Τάντρα, έχει πανσεξουαλική και πολυσυντροφική διάθεσή.

 

O Σωτήρης Λυκουργιώτης είναι Πολιτικός Μηχανικός με μεταπτυχιακό δίπλωμα και Διδάκτορας στους τομείς της γεωγραφίας και του περιβάλλοντος. Έχει διδάξει για αρκετά χρόνια στο ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδος και στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου. Παράλληλα, είναι απόφοιτος του παιδαγωγικού Τμήματος Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία. Έχει εκδώσει 4 ποιητικές συλλογές. Δοκίμια και ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε συλλογικούς τόμους, πρακτικά συνεδρίων, σε ελληνικά και διεθνή περιοδικά.

 

Xtina 

Η Χριστίνα Γ.Μ. (καλλιτεχνικό όνομα Xtina) είναι μια φεμινίστρια καλλιτέχνιδα και ψυχολόγος που δεν φοβάται να παίρνει χώρο, εκφράζει τον εαυτό της μέσω της τέχνης, φτιάχνοντας έργα μεγάλης κλίμακας εμπνευσμένα από την γυναικεία φύση όπως και κοσμήματα. Έχει ξεκινήσει το μεταπτυχιακό της πάνω στην σεξολογια και κάνει εργαστήρια που συνδυάζουν την γυναικεία σεξουαλικότητα και την τέχνη στην Αθήνα αλλά και στο εξωτερικό. 

 

    Η Σταματίνα Μπαρμπαγιάννη (BA, PgD, Master’s Graduand-MSc) είναι Ψυχολόγος και Σχεσιακή Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεύτρια. Είναι Δόκιμο Τακτικό Μέλος του Ινστιτούτο Σχεσιακής και Ομαδικής Ψυχοθεραπείας ΙΣΟΨ και Ειδικευόμενη Ομαδική Θεραπεύτρια κατά Irvin Yalom στο ΙΣΟΨ. Είναι συνιδρύτρια του Sirens of Relations και υπήρξε Ψυχολόγος (ΙΔΑΧ) στον ΕΟΠΑΕ (Μείωση Βλάβης). Συμμετέχει στον 2ο Συλλογικό Τόμο ΙΣΟΨ.

Η Ελένη Ορφανιώτη είναι Νηπιαγωγός (BA), υπό πιστοποίηση Παιγνιοθεραπεύτρια στο «Έρμα», και ιδρύτρια του Cor.a Ceramics. Δραστηριοποιείται στη Free hand κεραμική.

H Xριστίνα Σαρρή είναι ψυχολόγος, εκπαιδευμένη στη συμβουλευτική της χρόνιας νόσου και της αναπηρίας και στη συνθετική ψυχοθεραπεία,συγγραφέας, ομιλήτρια και δημιουργός περιεχομένου για θέματα τυφλότητας

 

Ο Γιώργος Σίσυφος είναι ένας πολυσυντροφικός ακτιβιστής της απόλαυσης και neo tantra practitioner. Είναι τελειόφοιτος σωματικής ψυχοθεραπείας στο Ινστιτούτο Wilhelm Reich και υποψήφιος διδάκτωρ Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Είναι ο άνθρωπος πίσω από το sex-positive.gr, μια σελίδα αφιερωμένη στο sex-positive κίνημα. Έχει συντονίσει σεμινάρια νεοτάντρα στην Αθήνα και την Κρήτη,  κύκλους ανδρών, κα.  Συμμετέχει στο συνεργατικό εγχείρημα για το συντονισμό σωματικών εργαστηριών, retreats,κλπ. “ Fireflies of Bliss”.

 

Η Αναστασία Στόκου είναι Ψυχολόγος – Σχεσιακή Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεύτρια και Ειδικευόμενη Ομαδική Ψυχοθεραπεία κατά Irvin Yalom στο ΙΣΟΨ. Έχει εκπαιδευτεί στην Σεξουαλική Θεραπεία στο Buehler Institute. Είναι συνιδρύτρια του Sirens of Relations και επιστημονική συνεργάτης του ΕΚΙΣΥΠ. Τέλος είναι Podcast Producer& host στο Cherry Psy Talks.

Η Μαρία Soorya Beant Τόμπρου, ασχολείται επαγγελματικά με την ηλεκτρονική σελιδοποίηση εντύπων. Το 2014 μετακόμισε απ’ το νησί των Φαιάκων στην Αθήνα και κάνοντας παύση για περίπου ενάμιση χρόνο από κάθε επαγγελματική – εργασιακή δραστηριότητα ξεκίνησε να περπατά το μονοπάτι της ένωσης του εαυτού και νέα της αγάπη έγινε το βίωμα και η μελέτη αυτογνωσιακών εργαλείων. «Σπουδάζοντας» ότι τη βοηθάει να βελτιώσει την ποιότητα της ζωής της.

Το 2016 εκπαιδεύτηκε στη μέθοδο «Silva life system” και το 2017 στη μέθοδο «Silva Intuition system» και ενεργειακής προστασίας.

Παράλληλα το 2017 ξεκίνησε να ασκείται στην Kundalini Yoga και το 2019-2020 παρακολούθησε εκπαιδευτικό δασκάλων Kundalini Yoga, 1ου επιπέδου (200 ωρών).

Από το 2020 μέχρι και σήμερα ασκείται στην tantra yoga  και το 2022 παρακολούθησε την εισαγωγή της σχολής The Alchemy of living που αφορά σε σπουδές στην ταντρική & θεραπευτική αλχημεία.

Το 2021 ολοκλήρωσε την μύησή της  στο 3ο – 4ο επίπεδο αγγελικού ρέικι και την μύησή –εκπαίδευση θεραπευτών. Το 2023 παρακολούθησε κατάρτιση για επαγγελματίες και φροντιστές ενημερωμένη σχετικά με το τραύμα και  ξεκίνησε τις σπουδές στο αρχαίο θεραπευτικό μασάζ (Thai massage) και στην αρχαία θεραπεία.

 

Άλλα συντονιστά

Greta and Jochen Περφόρμερς από το Βερολίνο

Samadhi dj  και συντονιστής τελετών κακάο

Beyla -tarot reader-photographer 

Ρόζα Οικονόμου-Σωματική θεραπεύτρια και εκπαιδευόμενη συντονίστρια του Wheel of Consent

Για το αναλυτικό πρόγραμμα κάντε κλικ εδώ: https://sexpositive.gr/?p=1042 

Φόρμα συμμετοχής: https://forms.gle/XCvBijcnSznHLUpU7