Κοκτέιλ Πάρτι για τη διοργάνωση του 2ου αυτο-οργανωμένου s.x positive fest στην Αθήνα!https://sexpositive.gr/wp-content/uploads/2025/06/pablo-heimplatz-ZODcBkEohk8-unsplash-scaled.jpg25601709positivepositivehttps://secure.gravatar.com/avatar/8089ce9a4719cd136668c6434dcae1c671ae9ca02a13d02eb394238bc722b438?s=96&d=mm&r=g
Κοκτέιλ Πάρτι οικονομικής ενίσχυσης στην ταράτσα του Αυτοδιαχειριζόμενου Κοινωνικού Χώρου TRISE για τη διοργάνωση του 2ου αυτο-οργανωμένου s.x positive fest στην Αθήνα!
Είσοδος ελεύθερη!
Θέλουμε να δημιουργήσουμε χώρους ελεύθερης έκφρασης και επικοινωνίας για τα φρικιά, τις τσούλες, τα ανώμαλα, τους ασεξουαλικούς, τις υπερσεξουαλικές, τους ετεροφυλόφιλους, τις λεσβίες, τα πανσεξουαλικά, τους νευροδιαφορετικούς, τα πολυσυντροφικά, τους παράξενους, τις ταντρικές, τους εσωστρεφείς, τις εξωστρεφείς, τα αλλόκοτα, τους εξεγερμένους των πόλεων. Xώρους συνάντησης, αλληλοκατανόησης και έκστασης για να ανθίσουμε μαζί.
Επιδιώκουμε να φτιάξουμε ένα S.x Positive Festival αυτό το φθινόπωρο στην Αθήνα γεμάτο διαλέξεις, συζητήσεις, προβολές και βιωματικά εργαστήρια γύρω από όλο το φάσμα της ανθρώπινης σ3ξουαλικότητας και των σχέσεων. Ένα φεστιβάλ χτισμένο με κοινοτικό πνεύμα και αγάπη, βασισμένο στη συλλογική εργασία όλων των συμμετεχόντων, χωρίς κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Θέλουμε η είσοδος να γίνεται με ελεύθερη συνεισφορά. Ωστόσο το φεστιβάλ έχει έξοδα για αυτό το λόγο διοργανώνουμε ένα πάρτι οικονομικής ενίσχυσης του φεστιβάλ! Ελάτε να γνωριστούμε, να διασκεδάσουμε και να στήριξουμε ένα αυτο-οργανωμένο εγχείρημα!
*Παραβιαστικές, σεξιστικές και εν γένει εξουσιαστικές συμπεριφορές δεν θα γίνουν ανεκτές
Καταργώντας την οικογένεια: η γνώμη ενός επιζώντοςhttps://sexpositive.gr/wp-content/uploads/2025/06/POLYAMOROUS-happy-group-of-children-playing-race-ok-1024x686-1.png1024686positivepositivehttps://secure.gravatar.com/avatar/8089ce9a4719cd136668c6434dcae1c671ae9ca02a13d02eb394238bc722b438?s=96&d=mm&r=g
Η οικογένεια προβάλλεται ως ασφαλές καταφύγιο, χώρος αγάπης και αμοιβαίας φροντίδας — κάτι που δεν επιβεβαιώνεται από τα δεδομένα. Υπάρχουν εναλλακτικές; Πώς φέρνουμε τις εμπειρίες μας από δίκτυα αλληλοϋποστήριξης στο επίκεντρο της κοινωνίας;
Κείμενο: Alana Queer, πρώτη έκδοση στα Ισπανικά: El Salto
Κάτι δεν πάει καλά. Ήδη δυσκολευόμαστε να φανταστούμε το τέλος του καπιταλισμού — αλλά την κατάργηση της οικογένειας; Ο φεμινισμός φαίνεται να έχει από καιρό εγκαταλείψει αυτό το παλιό φεμινιστικό αίτημα, και φέτος το ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα στο ισπανικό κράτος θα γιορτάσει είκοσι χρόνια του «γάμου για όλους»· δηλαδή την ένταξή του στον πατριαρχικό θεσμό του γάμου και της οικογένειας, που σηματοδοτεί μια νέα «ομοκανονικότητα» — κυρίως ως αντιγραφή της ετεροκανονικότητας. Η φαντασία μας νοσεί. Μας λείπουν οράματα για άλλες μορφές συνύπαρξης και ανατροφής.
Γράφω αυτό το άρθρο από την οπτική ενός ατόμου που επέζησε της οικογένειας. Επιζών σεξουαλικής κακοποίησης, ψυχολογικής και συναισθηματικής κακομεταχείρισης και παραμέλησης· βιώματα που μου άφησαν ένα σύνθετο τραύμα με το οποίο ακόμη μαθαίνω να ζω. Όχι μόνο να επιβιώνω — όπως έκανα για δεκαετίες — αλλά να ζω. Το να γράφεις από την οπτική γωνία του επιζώντος είναι, με έναν τρόπο, σαν να γράφεις από την οπτική του παιδιού· να εισάγεις έναν αντίλογο μέσα σε έναν διάλογο κυριαρχημένο από ενήλικες.
Όταν σκέφτομαι την οικογένεια, οι πρώτες λέξεις που μου έρχονται είναι: βία, (σεξουαλική) κακοποίηση, εγκατάλειψη, κακομεταχείριση, συναισθηματικός εκβιασμός… Ούτε για ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου στη ζωή μου δεν σκέφτηκα να φτιάξω οικογένεια.
Παρότι συμφωνώ απόλυτα με την ανάλυση για τον ρόλο της οικογένειας στην οικονομική και πολιτική τάξη πραγμάτων, όπως την διατυπώνουν για παράδειγμα η Nuria Alabao σε αυτό το άρθρο, ή η Sophie Lewis στο βιβλίο Να καταργήσουμε την οικογένεια, σε έναν βαθμό αυτή η διάγνωση μου είναι περιττή. Αρκεί να σκεφτώ τη δική μου εμπειρία, να κοιτάξω γύρω μου, τις φιλίες μου — και αυτό που βλέπω είναι βία, κακομεταχείριση, παραμέληση, συναισθηματική εγκατάλειψη, με όλα τα συνακόλουθα τραύματα. Είναι δυνατόν να ήμασταν απλώς θύματα της κακής μας τύχης; Ή μήπως το πρόβλημα είναι πιο δομικό — μήπως δεν φταίνε κάποιες (πολλές) οικογένειες αλλά ο ίδιος ο θεσμός της οικογένειας;
Η οικογένεια ως σύστημα κακομεταχείρισης και κακοποίησης
Η οικογένεια προβάλλεται ως ασφαλής χώρος, γεμάτος αγάπη και αμοιβαία φροντίδα. Πάνω απ’ όλα, λέγεται πως είναι το καλύτερο περιβάλλον για τα παιδιά. Αυτό όμως δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την πραγματικότητα.
Σύμφωνα με μια μετα-ανάλυση για τη σωματική βία που διαπράττεται ή γίνεται αντιληπτή εντός της οικογένειας σε παγκόσμιο επίπεδο, στην Ευρώπη το 12,7% των παιδιών υπήρξαν θύματα σωματικής κακοποίησης στην οικογένειά τους, με τα αγόρια να είναι πιο συχνά θύματα από τα κορίτσια (παιδιά με μη δυαδική ταυτότητα φύλου δεν περιλαμβάνονται στην ανάλυση), ενώ 10,5% υπήρξαν μάρτυρες σωματικής βίας. Άλλη παγκόσμια μετα-ανάλυση που εξετάζει περισσότερες μορφές κακοποίησης δείχνει ακόμη πιο υψηλά ποσοστά: 14,3% των κοριτσιών και 6,2% των αγοριών υπήρξαν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης, 27% των αγοριών και 12% των κοριτσιών σωματικής βίας, 6,2% των αγοριών και 12,9% των κοριτσιών συναισθηματικής βίας, και 14,8% των αγοριών και 13,9% των κοριτσιών υπήρξαν θύματα παραμέλησης κατά την παιδική τους ηλικία. Σε γενικές γραμμές, τα αγόρια υποφέρουν περισσότερο από σωματική κακοποίηση και παραμέληση, ενώ τα κορίτσια περισσότερο από συναισθηματική και σεξουαλική κακοποίηση. Οι πατεράδες είναι πιο συχνοί θύτες σωματικής και σεξουαλικής κακοποίησης· οι μητέρες συναισθηματικής βίας και παραμέλησης.
Έρευνα στο Ηνωμένο Βασίλειο κατέληξε στο ότι το 41,7% των παιδιών είχαν εκτεθεί σε κάποια μορφή κακοποίησης — σωματική, σεξουαλική ή συναισθηματική — ή ήταν θύματα παραμέλησης. Το 19,3% είχαν υπάρξει μάρτυρες ενδοοικογενειακής βίας μεταξύ των γονιών ή των κηδεμόνων τους. Η περίφημη Μελέτη για τις Δυσμενείς Εμπειρίες της Παιδικής Ηλικίας (ACE Study) του 1998 στις ΗΠΑ κατέγραψε ποσοστά 11,1% για ψυχολογική κακοποίηση, 10,8% για σωματική, 22% για σεξουαλική και 12,5% για έκθεση σε βία κατά της μητέρας. Τα παιδιά συχνά υφίστανται περισσότερες από μία μορφές κακοποίησης ταυτόχρονα.
Παρά τις σημαντικές αποκλίσεις μεταξύ των ερευνών, όλες καταδεικνύουν την οικογένεια ως τον βασικό χώρο κακοποίησης, κακομεταχείρισης και παραμέλησης. Έρευνες που εξετάζουν τον σεξουαλικό προσανατολισμό, όπως αυτή η έρευνα στις ΗΠΑ, δείχνουν πολύ υψηλότερα ποσοστά κακοποίησης σε όλες τις κατηγορίες για τα ΛΟΑΤΚΙΑ+ άτομα σε σχέση με τα ετεροφυλόφιλα. Και τα παιδιά που εκδηλώνουν συμπεριφορές που δεν συμβαδίζουν με το φύλο που τους αποδόθηκε κατά τη γέννηση, υφίστανται ακόμη περισσότερη κακοποίηση κάθε είδους.
Πέρα από την κακοποίηση, περίπου 40% των παιδιών δεν καταφέρνουν ποτέ να χτίσουν ασφαλή δεσμό με κάποιον από τους κηδεμόνες τους. Σύμφωνα με το Sutton Trust στο Ηνωμένο Βασίλειο, «πολλά παιδιά δεν έχουν ασφαλείς δεσμούς. Περίπου 1 στα 4 παιδιά αποφεύγουν τους γονείς τους όταν είναι στενοχωρημένα, επειδή οι γονείς αγνοούν τις ανάγκες τους. Άλλα 15% απομακρύνονται από τους γονείς τους επειδή αυτοί τους προκαλούν άγχος». Η ίδια έρευνα αναφέρει πως ο ασταθής δεσμός των γονιών είναι ο πιο κρίσιμος παράγοντας κινδύνου, καθώς αναπαράγεται από γενιά σε γενιά αν δεν υπάρξει επίγνωση και θεραπευτική εργασία.
Στα παραπάνω ποσοστά κακοποίησης και παραμέλησης παιδιών μπορούμε να προσθέσουμε και τη μεγάλη συχνότητα συντροφικής βίας, έμφυλης βίας και ενδοοικογενειακής βίας. Το να είναι κανείς μάρτυρας αυτών των μορφών βίας έχει επίσης αρνητικές συνέπειες για τα παιδιά.
Είναι λοιπόν η οικογένεια ένας ασφαλής τόπος αγάπης και φροντίδας; Τα δεδομένα διαψεύδουν αυτόν τον μύθο. Για τα παιδιά, το πιο επισφαλές και επικίνδυνο μέρος είναι συχνά το ίδιο τους το σπίτι.
Με τέτοια ποσοστά —μεταξύ 15% και 40%— πώς μπορούμε να συνεχίσουμε να λέμε ότι το πρόβλημα είναι ατομικό, και όχι δομικό;
Προτείνω ένα νοητικό πείραμα. Ας φανταστούμε ότι μια κοινωνία καλείται να επιλέξει ανάμεσα σε διάφορα μοντέλα συμβίωσης και ανατροφής: ανατροφή σε κοινότητα ή φυλή, άλλα μοντέλα που ούτε καν ξέρουμε ακόμη ποια μπορεί να είναι, και το μοντέλο της οικογένειας. Κάνοντας εκτίμηση για το ποσοστό κακοποίησης παιδιών για κάθε μοντέλο, μπορούμε να φανταστούμε ότι θα επιλεγόταν ένα μοντέλο με προβλεπόμενη κακοποίηση στο 25%; Δύσκολο.
Παιδική κακοποίηση: τραύμα εφ’ όρου ζωής
Η παιδική κακοποίηση αφήνει σημάδια που κρατούν μια ζωή — το ξέρω από προσωπική εμπειρία. Το σύνθετο τραύμα αναφέρεται σε πρώιμες αρνητικές εμπειρίες που περιλαμβάνουν παραμέληση και/ή κακοποίηση, και λαμβάνουν χώρα μέσα στη σχέση δεσμού με το πρόσωπο που προσφέρει πρωτογενή φροντίδα. Δηλαδή, το άτομο που υποτίθεται ότι θα προσφέρει στοργή, αγάπη και ασφάλεια, είναι ταυτόχρονα πηγή άγχους, απειλής, παραμέλησης και/ή κακοποίησης. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει λεκτική κακομεταχείριση, εγκατάλειψη, παρενόχληση, συναισθηματική απαξίωση κ.ά.
Εξαιτίας της επαναληπτικής φύσης αυτών των καταστάσεων, προκαλείται χρόνιο στρες που αφήνει αποτύπωμα στον εγκέφαλο. Επιπλέον, πρόκειται για καταστάσεις που σπανίως φαίνονται εξωτερικά και έχουν σωρευτικό χαρακτήρα. Το σύνθετο τραύμα συχνά αφορά «μη-γεγονότα» — πράγματα που (κατ’ εξακολούθηση) δεν συνέβαιναν όταν έπρεπε να συμβούν: ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, ένα άγγιγμα, μια αναγνώριση, μια αγκαλιά. Αυτές οι απουσίες έχουν βαθύτατο συναισθηματικό αντίκτυπο, έστω κι αν δεν διατηρούνται ως αναμνήσεις.
Όλα αυτά τα ξέρω πολύ καλά. Υπολογίζεται ότι έως 7,7% των ενηλίκων πάσχουν από σύνθετη διαταραχή μετατραυματικού στρες (C-PTSD), και έως 20% από διαταραχή μετατραυματικού στρες (PTSD). Κατά τη γνώμη μου, αυτά τα νούμερα είναι στην πραγματικότητα πιο ψηλά. Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι δεν πρόκειται για ένα απλό δίπολο ή έχεις PTSD σύμφωνα με αυστηρά διαγνωστικά κριτήρια ή είσαι καλά. Προβλήματα στη ρύθμιση συναισθημάτων, δυσκολία στη δημιουργία στενών σχέσεων, έλλειψη εμπιστοσύνης, αρνητική αυτοεικόνα — όλα αυτά μπορεί να υπάρχουν και να δημιουργούν σοβαρές δυσκολίες στη ζωή, χωρίς να πληρούνται τυπικά τα διαγνωστικά κριτήρια.
Το σύνθετο τραύμα, που ονομάζεται και αναπτυξιακό τραύμα, είναι στη μεγάλη του πλειοψηφία συνέπεια παρατεταμένης συναισθηματικής κακοποίησης και παραμέλησης κατά την παιδική ηλικία και την εφηβεία.
Σε αυτό το πλαίσιο εμπίπτουν και πολλά από τα παιδιά που αποφεύγουν τους γονείς τους επειδή τους προκαλούν άγχος, όπως επίσης τα επιζώντα άτομα σεξουαλικής κακοποίησης και άλλων μορφών μακροχρόνιας κακομεταχείρισης.
Υπάρχουν κι άλλες επιπτώσεις στη σωματική και ψυχική υγεία: διατροφικές διαταραχές, κατάθλιψη, εξαρτήσεις, άλλες ψυχικές ασθένειες. Από τη μελέτη ACE γνωρίζουμε ότι οι δυσμενείς εμπειρίες στην παιδική ηλικία έχουν βαθύ αντίκτυπο σε πολλούς τομείς της ενήλικης ζωής.
Προς άλλα μοντέλα
Οπότε, καταργούμε την οικογένεια. Εντάξει! Αλλά τι βάζουμε στη θέση της; Η Sophie Lewis απαντά: «Τίποτα». Ίσως μια απάντηση υπερβολικά απλοϊκή.
Είναι αλήθεια πως στο παρόν σύστημα η οικογένεια επιτελεί ορισμένες λειτουργίες για τις οποίες η καλύτερη απάντηση είναι όντως «τίποτα». Όπως λέει η Nuria Alabao, «η οικογένεια δεν είναι ένας ουδέτερος θεσμός: εξακολουθεί να στηρίζεται σε ιεραρχικές σχέσεις υποταγής βάσει φύλου, ηλικίας και φυλής/μεταναστευτικής προέλευσης. […] Ως θεσμός, η οικογένεια έχει κεντρική οικονομική λειτουργία· ήταν πάντοτε βασικός μηχανισμός για την αναπαραγωγή των τάξεων στον καπιταλισμό: για τη μεταβίβαση κληρονομιών, την κατοχύρωση της ιδιοκτησίας, την εγγύηση αποπληρωμής χρεών». Αυτές είναι λειτουργίες που δεν θέλουμε να τις αντικαταστήσουμε με κάποιον άλλο μηχανισμό επιβολής τους, θέλουμε να τις καταργήσουμε. Φτάνει πια με την «οικογένεια» ως αστυνομία φύλου και φορέα πατριαρχίας. Δεν χρειαζόμαστε ένα θεσμό που εκπαιδεύει τα παιδιά ώστε να λειτουργούν σωστά μέσα στον καπιταλισμό.
Ωστόσο, υπάρχουν κι άλλες λειτουργίες της οικογένειας στον παρόντα κόσμο — για παράδειγμα η ανατροφή και η φροντίδα — που η οικογένεια εκτελεί εξαιρετικά άσχημα, όπως φάνηκε προηγουμένως, αλλά που παραμένουν απαραίτητες. Χρειαζόμαστε άλλα μοντέλα συμβίωσης, σχέσεων, ανατροφής και οργάνωσης της φροντίδας.
Σήμερα, το κυρίαρχο φεμινιστικό ρεύμα δεν έχει να προσφέρει τίποτε πέρα από την ιδέα της «συνυπευθυνότητας» στην ανατροφή — δηλαδή την ίση συμμετοχή των πατεράδων στις ευθύνες και τις υποχρεώσεις της ανατροφής. Πού είναι τα πιο ριζοσπαστικά οράματα;
Δεν λέω ότι τα παιδιά χρειάζονται τη μητέρα, τον πατέρα ή τον βιολογικό τους κηδεμόνα — αλλά χρειάζονται ενήλικες που να επιτρέπουν και να επιμελούνται την ανάπτυξη ασφαλών και σταθερών δεσμών.
Όπως υπενθυμίζει η Nuria Alabao, «στον σοσιαλισμό του 19ου αιώνα που συνδεόταν με το εργατικό κίνημα, και αργότερα στη δεκαετία του ’70, ο ταξικός φεμινισμός απαιτούσε κοινωνικοποίηση της κοινωνικής αναπαραγωγής: λαϊκά συσσίτια, παιδικοί σταθμοί 24 ωρών, ή πειραματικές δομές φροντίδας και ανατροφής έξω και πέρα από τις δομές του κράτους». Ωστόσο, ακόμη και αυτές οι προτάσεις δεν αμφισβητούν σε βάθος τον ίδιο τον θεσμό της οικογένειας. Είναι προτάσεις επικεντρωμένες κυρίως στο να επιτρέψουν στις γυναίκες να μπουν στην αγορά εργασίας. Στην ουσία, παραμένουν ενήλικο-κεντρικές. Και με βάση τα απογοητευτικά στοιχεία για τις ικανότητες των γονέων σήμερα να δημιουργούν ασφαλείς και σταθερούς δεσμούς, φοβάμαι ότι αυτές οι προτάσεις θα μπορούσαν ακόμη και να χειροτερέψουν την κατάσταση των παιδιών, εάν διατηρηθεί το μοντέλο της πυρηνικής οικογένειας. Με αυτό, δε θέλω να πω πως τα παιδιά χρειάζονται τους βιολογικούς τους γονείς, αλλά ότι χρειάζονται ενήλικες που να μπορούν να προσφέρουν σταθερό και ασφαλή δεσμό.
Ίσως, λοιπόν, να βοηθήσει αν «αποκεντρώσουμε» τους βιολογικούς γονείς, αν σκεφτούμε τη φροντίδα και την ανατροφή σε πλαίσιο κοινότητας, φυλής, ή δικτύου· μια κοινότητα ενηλίκων που είναι παρούσα και ενεργή στη ζωή των παιδιών. Το αφρικανικό ρητό «χρειάζεται ένα χωριό για να μεγαλώσει ένα παιδί», μας δείχνει ακριβώς αυτή την κατεύθυνση. Τα παιδιά χρειάζονται πολλαπλές σταθερές και ασφαλείς σχέσεις με ενήλικες — πέρα από τους γονείς. Ένα «χωριό».
Υπάρχουν κάποιες έρευνες σχετικά με τις εμπειρίες παιδιών που μεγαλώνουν σε συναινετικά μη μονογαμικά οικογενειακά πλαίσια. Σύμφωνα με την Elisabeth Sheff, «η παρουσία περισσότερων των δύο ενηλίκων στον οικογενειακό περίγυρο προσφέρει στα παιδιά πολλά πλεονεκτήματα, όπως περισσότερη προσοχή, φροντίδα και χρόνο από σημαντικά ενήλικα πρόσωπα, περισσότερα δώρα σε ειδικές περιστάσεις, και έκθεση σε μεγαλύτερο αριθμό θετικών προτύπων. Επιπλέον, τους δίνει τη δυνατότητα να διαμορφώσουν οικογενειακούς δεσμούς με άλλα παιδιά πέρα από τη βιογενετική συγγένεια και να αποκτήσουν περισσότερα αδέρφια».
Το δίκτυο φροντίδας δεν χρειάζεται να περιορίζεται στους ερωτικούς δεσμούς των γονιών· σκεφτόμαστε δίκτυα σχεσιακής αναρχίας, δίκτυα που αποκεντρώνουν την αγάπη και το ζευγάρι.
Μια άλλη πρόσφατη έρευνα με παιδιά αναφέρει: «Τα παιδιά που ζουν με πολυγονεϊκές οικογένειες συνήθως βλέπουν τους ερωτικούς συντρόφους των γονιών τους ως πρόσωπα αναφοράς και στήριξης, κάτι που ενισχύει την ανάπτυξη μιας θετικής εικόνας αυτών των ενηλίκων στο παιδί. Πολλά παιδιά εξέφρασαν την αγάπη τους για τους/τις συντρόφους των γονιών τους τονίζοντας πώς αυτά τα ενήλικα πρόσωπα τα φρόντιζαν και τα υποστήριζαν, συναισθηματικά και υλικά. Αυτό συνδέεται με μελέτες που έχουν γίνει σε γονείς που ασκούν συναινετική μη μονογαμία, οι οποίοι περιέγραψαν τους εξωσυζυγικούς ερωτικούς τους συντρόφους ως υποστηρικτικούς, στοργικούς και κατανοητικούς — όχι μόνο για τους ίδιους, αλλά και για τα παιδιά τους». Αν το σκεφτούμε πέρα από αυτό, στο πλαίσιο της έννοιας του «χωριού» ή της κοινότητας, το δίκτυο ανατροφής δεν χρειάζεται να περιορίζεται στους ερωτικούς-συναισθηματικούς δεσμούς των γονιών. Σκέφτομαι δίκτυα σχεσιακής αναρχίας, δίκτυα που αποκεντρώνουν την αγάπη και το ζευγάρι (ή τα ζευγάρια).
Φυσικά, τίποτα από όλα αυτά δεν είναι απλή υπόθεση. Όπως λένε οι Myriam Rodríguez del Real και Javier Correa Román σε ένα άρθρο τους στο El Salto, «το βασικό ζήτημα είναι να κατανοήσουμε ότι για να μπει το ζευγάρι στο κέντρο, η φιλία έχει αδειάσει από υλικό περιεχόμενο. Οι κοινωνίες συγκροτούν συστήματα συγγένειας και εγγύτητας που καθορίζουν ποιοι δεσμοί αναγνωρίζονται και ποιοι μένουν στο περιθώριο. Το ετεροφυλοφιλικό μονογαμικό ζευγάρι συγκροτεί το κέντρο αυτών των συστημάτων, και οι υπόλοιπες σχέσεις (συμπεριλαμβανομένης και της φιλίας) ανασχηματίζονται σε σχέση με αυτό». Και προσθέτουν: «Επομένως, δεν έχει τόσο να κάνει με το να “δώσουμε περισσότερη σημασία στους φίλους”, όσο με το να απορρίψουμε τις τρέχουσες δομές τόσο του ζευγαριού όσο και της φιλίας ώστε να δημιουργήσουμε νέες μορφές σχέσεων. Χρειαζόμαστε έναν “αποπροσανατολισμό” (desorientar)… των κανονιστικών εννοιών της αγάπης για να μπορέσουμε να φανταστούμε άλλες μορφές σχεσιακής συνύπαρξης και συγκατοίκησης. Μόνο στον βαθμό που σκεφτόμαστε νέες μορφές φιλίας, παύει το ζευγάρι να έχει νόημα ως το απόλυτο οργανωτικό κέντρο της ζωής μας».
Σε μια ομιλία για την κατάργηση της οικογένειας στη Σεβίλλη πριν δύο χρόνια, μιλώντας για εναλλακτικές μορφές οικογένειας, η Nuria Alabao έκανε λόγο για τη δημιουργία σχέσεων με αμοιβαία δέσμευση (ώστε να μπορεί να αναληφθεί η φροντίδα), και ότι αυτού του τύπου οι σχέσεις χρειάζονται χρόνο για να χτιστούν. Αυτή η δέσμευση ήδη υπάρχει στην οικογένεια σήμερα, και αμφιβάλλω αν οδηγεί σε ουσιαστική φροντίδα — ούτε για τα παιδιά, ούτε για τους ενήλικες ή τους ηλικιωμένους. Για μένα, η φροντίδα από υποχρέωση δεν είναι φροντίδα· είναι θυσία. Και σήμερα, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, είναι οι γυναίκες που κάνουν αυτή τη θυσία για να φροντίσουν τους γονείς ή άλλους συγγενείς τους.
Προσωπικά, σκέφτομαι περισσότερο τη δέσμευση: δηλαδή, να δεσμεύομαι εθελοντικά σε μια σχέση (οποιουδήποτε είδους), χωρίς να απαιτείται ανταποδοτικότητα. Είναι περισσότερο ζήτημα εμπιστοσύνης στο δίκτυο (της σχεσιακής αναρχίας, της κοινότητάς μου), ότι όταν χρειαστώ φροντίδα ή στήριξη, θα υπάρχει κάποιο πρόσωπο —ή και περισσότερα— που θα μπορεί να την προσφέρει· και δεν χρειάζεται να είναι το ίδιο ή τα ίδια άτομα που είχαν υποστηριχθεί προηγουμένως από εμένα. Αισθάνομαι πως αυτό είναι κάτι που ήδη προσπαθούμε να εφαρμόσουμε στο δίκτυό μου.
Το Hil Malatino, στο βιβλίο του Cuidados trans (Bellaterra, 2021), δίνει έναν μινιμαλιστικό ορισμό της κοινότητας: άνθρωποι που ξαναπλέκουν. Και όταν ανατρέχω στην εμπειρία των τελευταίων εννέα χρόνων μου, στην προσπάθεια να αντιμετωπίσω τα οικογενειακά μου τραύματα, ήταν πράγματι ένα συνεχές ξαναπλέξιμο των δικτύων μου. Κάποιοι άνθρωποι αποχώρησαν, άλλοι ήρθαν. Ίσως πρέπει να εγκαταλείψουμε την ιδέα ενός σταθερού και παντοτινού δικτύου αμοιβαίας υποστήριξης, που αναλαμβάνει τη φροντίδα — συναισθηματική, οικονομική, ανατροφής, όταν είμαστε άρρωστοι — λειτουργίες που σήμερα (συχνά ανεπαρκώς) αναλαμβάνει η οικογένεια.
Και αντί για αυτό, να εμπιστευτούμε τα δίκτυά μας: εύθραυστα, ρευστά, πάντα σε επανασύνθεση — αλλά ικανά να μας συμπαρασταθούν όταν τα χρειαζόμαστε. Δεν ξέρω. Εγώ ακόμα φοβάμαι. Αλλά, ταυτόχρονα, τα δίκτυά μου με έχουν στηρίξει τα τελευταία χρόνια και συνεχίζουν να το κάνουν.
Πώς φέρνουμε τις εμπειρίες μας από τα δίκτυα αμοιβαίας υποστήριξης στο επίκεντρο της κοινωνίας;
Πώς αλλάζουμε τις φαντασιακές μας εικόνες, ώστε να μπορούμε να εμπιστευτούμε αυτά τα δίκτυα; Πώς μπορούμε να τα ενδυναμώσουμε;
Δεν έχω τις απαντήσεις. Πιστεύω ότι πρόκειται για μια διαδικασία που χτίζεται περπατώντας και δοκιμάζοντας. Αυτό είναι μόνο η αρχή. Και για μένα, το να χτίζουμε εναλλακτικές απέναντι στην οικογένεια — νέες δομές αμοιβαίας υποστήριξης και φροντίδας — είναι ζήτημα επιβίωσης.
Έχω επιβιώσει από την οικογένειά μου και έχω φτάσει ως εδώ χάρη σε αυτά τα προσωπικά μου δίκτυα.
Συνέλευση Σεξεργαζομένων στην Ελλάδα, ανοιχτή συζήτηση για την σεξεργασίαhttps://sexpositive.gr/wp-content/uploads/2025/06/501841575_18086615956722977_6658428532305183645_n.jpg10801080positivepositivehttps://secure.gravatar.com/avatar/8089ce9a4719cd136668c6434dcae1c671ae9ca02a13d02eb394238bc722b438?s=96&d=mm&r=g
Είμαστε πουτάνες, είμαστε εδώ! Παίρνουμε πίσω τους χώρους μας και τις φωνές μας!
Τα σεξεργαζόμενα άτομα τοποθετούμαστε στο επίκεντρο του Κεφαλαίου, της πατριαρχίας και του κράτους. Οι προκλήσεις που βιώνουμε είναι ριζικά ίδιες με αυτές των υπόλοιπων εργαζομένων, αλλά εμείς αντιμετωπίζουμε στίγμα με το οποίο τα περισσότερα εργαζόμενα δεν βρίσκονται αντιμέτωπα. Τα σεξεργαζόμενα είμαστε στην πρώτη γραμμή που βιώνει καταστολή, λειτουργούμε ως παράδειγμα της ευρύτερης κοινωνίας. Μας εργαλειοποιούν ως αποδιαπομπιαίους τράγους και μας φετιχοποιούν, μας αποθεώνουν και μας περιφρονούν. Τα ζητήματα της εργασίας στο σεξ συμπεριλαμβάνουν όχι μόνο εργασιακά και φεμινιστικά ζητήματα, αλλά και θέματα φυλής, μετανάστευσης, κουηρ και τρανς ταυτοτήτων και πολλά άλλα. Είναι κομβικής σημασίας εμείς ως αναρχικά να υποστηρίξουμε τους αγώνες όλων των εργατών, ανεξαρτήτως των “ηθικών” εικασιών που μπορεί να προκύψουν.
Η διεθνής κατάσταση των πραγμάτων είναι ιδιαίτερα βίαιη, στιγματιστική και καταπιεστική προς τα άτομα που προσφέρουν σεξουαλικές υπηρεσίες. Η Ελλάδα δεν είναι εξαίρεση. Παρόλο που τα σεξεργαζόμενα αποτελούν ένα πολύ ενεργό κομμάτι της εργατικής τάξης, σπρώχνονται συνεχώς στο περιθώριο και τιμωρούνται μόνο επειδή κάνουν την δουλειά τους. Το νομικό πλαίσιο της χώρας επιβάλλει πολλαπλούς περιορισμούς μέσω γραφειοκρατικών, έντονα επιλεκτικών διαδικασιών ώστε να μπορούν να βγάλουν άδεια εργασίας η οποία όμως δεν εξασφαλίζει καμία ασφάλεια ή οικονομικό δικαίωμα. Το κράτος μετατρέπει τις ιατρικές εξετάσεις για ΣΜΝ σε εργαλεία ελέγχου των σωμάτων των σεξεργαζομένων και τα αντιμετωπίζει ως επικίνδυνες υπάρξεις για την γενική συλλογική υγεία. Ταυτόχρονα, καθίσταται αδύνατο να οργανωθούν ομαδικά εγχειρήματα σεξεργασίας ή/και να δημιουργούνται χώροι/δομές για την προσφορά σεξουαλικών υπηρεσιών διότι ο νόμος υπαγορεύει ότι οι χώροι αυτοί πρέπει να βρίσκονται μακριά από μια σειρά δημοσίων κτηρίων (σχολεία, εκκλησίες, πάρκα, δημαρχεία, νοσοκομεία, πολιτισμικά κέντρα). Η καταστολή και οι παρενοχλήσεις των μπάτσων είναι κανονικοποιημένα συμβάντα, ενώ δεν υπάρχει καμία αναφορά ή ορατότητα σχετικά με τις πραγματικότητες των σεξεργαζομένων σε ψηφιακούς χώρους. Σε περιπτώσεις που τα σεξεργαζόμενα βρεθούν σε κίνδυνο ή τους κάνουν επίθεση πελάτες ή άλλοι δράστες – που συνήθως αυτές οι επιθέσεις εμπεριέχουν σεξιστικά, τρανσφοβικά και/ή ρατσιστικά χαρακτηριστικά – δεν υπάρχει κάπου που μπορούν να στραφούν για βοήθεια. Επιπρόσθετα, οι συστημικές και καθημερινές πορνοφοβικές ρητορικές είναι αρκετά συχνές. Η δαιμονοποίηση, η γελοιοποίηση, η μετατροπή σε αποδιαπομπιαίους τράγους από πολιτικούς με σκοπό να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο από την βαθιά κρίση που διανύουμε ως κοινωνία, η μεταχείριση των σωμάτων των εργαζομένων στο σεξ ως αναλώσιμα, ο ηθικός πανικός (μέχρι και σε πολιτικούς – αγωνιστικούς χώρους) είναι μερικά παραδείγματα της συνεχώς αυξανόμενης πορνοφοβίας.
Σε αυτό το κλίμα, καλούμαστε να συνδημιουργήσουμε εργαλεία, συλλογικά σώματα, απελευθερωτικό λόγο και πρακτικές, κοινότητες αλληλοβοήθειας, αλληλοπροστασίας και στήριξης για να αντισταθούμε σε αυτόν τον πόλεμο πάνω στα σώματά μας. Το 1975, πάνω από 100 σεξεργάτριες έκαναν κατάληψη σε μια ιστορική εκκλησία ως μορφή διαμαρτυρίας ενάντια σε τιμωρητικούς νόμους και στην αστυνομική βία. Αυτό πυροδότησε ολόκληρες δράσεις και κινήματα στα οποία τα σεξεργαζόμενα διεκδικούσαν το δικαίωμά τους στην δημόσια σφαίρα και την ασφάλεια. 50 χρόνια μετά, εμείς θέλουμε να συνεχίσουμε τον αγώνα αυτό για την απελευθέρωση και την αυτονομία μας. Ας χτίσουμε όλα μαζί τους καινούριους μας τρόπους αντίστασης και ένα δίκτυο ενδυνάμωσης.
Ως μια νέα πρωτοβουλία, η Συνέλευση Σεξεργαζομένων στην Ελλάδα, σας προσκαλούμε σε ένα απόγευμα μαζέματος με συζητήσεις, ζινάκια και πολλά άλλα, για να μιλήσουμε για τις σκέψεις και τις ιδέες μας σχετικά με τις ανάγκες και την απελευθέρωση των σεξεργαζομένων και πολλές άλλες αλληλοδιαπλεκόμενες θεματολογίες. Σας περιμένουμε αυτήν την Δευτέρα, 2 Ιουνίου, Διεθνής Ημέρα των Σεξεργαζομένων, στο ΦΑΚ (Φεμινιστικό Αυτόνομο Κέντρο για την έρευνα, Αγίου Παντελεήμονος 7Β) στις 19:00.
Η ΣΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑ!!
ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, ΣΤΑ ΜΠΟΥΡΔΕΛΑ, Σ’ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ,
ΓΥΝΑΙΚΕΣ, ΚΟΥΗΡΙΑ, ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ, ΣΕΞΕΡΓΑΖΟΜΕΝΑ ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΜΟΝΑΧΕΣ/ΜΟΝΑΧΑ!!
ΣΣΕ
Συνέλευση Σεξεργαζομένων στην Ελλάδα
—-English—-
We are whores, we are here! We reclaim our spaces and voices!
Sex workers live at the locus of Capital, patriarchy and the state. Our struggles are fundamentally that of all workers, but we face stigma that most others do not. Sex workers are at the frontlines of repression, we act as an indicator species for society at large. We are scapegoated and fetishized, worshipped and denigrated. Issues of “sex work” overlap not only with labor and feminism but with race, immigration status, queer and trans identities, and more. It is critical that we as anarchists support all worker struggles, regardless of the moral assumptions made The international scene of things is quite violent, stigmatizing and oppressive to workers who offer sexual services. Greece is not an exception. Despite sex workers being a really active part of the working class, they are constantly pushed to the margins and punished for doing their work. The legal framework of the country imposes multiple restrictions on them through bureaucratic, intensely selective procedures just to be able to have a work permit that doesn’t guarantee any kind of safety or benefits. The state turns medical examinations for STDs into a weapon of controlling their bodies and treats their existences as dangers to the general collective health. At the same time, it is impossible to organize collective initiatives of sex work and/or have a space/infrastructure to offer sexual services since the law dictates that it must be far away from multiple public spaces (schools, churches, parks, municipalities, hospitals, recreational centres). Cop brutality and harassment towards street sex workers is a normalized occurrence, while there is no mention or visibility of the realities of digital sex workers. In cases where sex workers are facing dangers or attacks from clients or other aggressors – which most of the time have sexist, transphobic and/or racist characteristics – there is nowhere they can turn to for help. On top of that, systemic and casual whorephobic rhetorics are quite common. Demonization, caricaturization, scapegoating from politicians to disorient people from the deep crisis the we are facing as a society, sex workers’ bodies being treated as disposable, moral panic (even in political spaces) are all just examples of the whorephobia that’s constantly increased. n σthis climate, we need to create our tools, collective bodies, libertarian speech and practices, communities of help, protection and support to resist this ongoing war on our bodies. In 1975, over 100 sex workers in France occupied a historic church in a protest against punitive laws and police violence. That sparked an entire series of actions where sex workers demanded their right to public space and safety. 50 years later we wanna continue this fight for our liberation and autonomy. Let’s build our new ways of resistance and a network of empowerment.
As a new initiative, Sex Workers’ Assembly in Greece, we invite you to an evening of gathering, conversation, zines and so much more to discuss about our thoughts and ideas on the needs and liberation of sex workers and so many more interconnected topics. We are waiting for you this Monday, June 2nd, International Sex Workers’ Day, at FAC (Feminist Autonomous Center for research, Agiou Panteleimonos 7B) at 19:00.
Sex work is work!!
On the streets, in the brothels, in all the neighborhoods,
women, queers, refugees, sex workers you are not alone!!”
Ακαδημία Πορνό 2025-2026 (scroll down for English)
Όταν οι άνθρωποι λένε ότι «δεν τους ενδιαφέρει τι κάνουν οι άλλοι στο κρεβάτι τους», συχνά υπονοούν ότι οι μη-κανονικές εκφράσεις της ύπαρξης δεν επιτρέπεται να υπάρχουν παρά μόνο πίσω από κλειδωμένες πόρτες. Αν το σεξ αποτελεί τόσο μεγάλη απειλή για το status quo, η Ακαδημία Πορνό σας προσκαλεί θερμά να γίνετε αυτή η απειλή. Σας προσκαλούμε να βγάλετε το σεξ από την κρεβατοκάμαρα, να διεκδικήσετε χώρο, να κάνετε φασαρία! Φέρτε το καλλιτεχνικό σας όραμα, το ενδιαφέρον σας για τη δημιουργία ταινιών και τον ενθουσιασμό σας και ετοιμαστείτε να αντιμετωπίσετε προκλήσεις και να δημιουργήσετε λίγη μαγεία!
Η περίοδος υποβολής αιτήσεων λήγει στις 31 Ιουλίου. *The application period ends on the 31th of July.*
Γενικό Περίγραμμα:
Παρουσίαση, ανασκόπηση και περαιτέρω επεξεργασία των αρχικών ιδεών.
Σχεδιασμός προ-παραγωγής, παραγωγής και μετα-παραγωγής.
Καθοδήγηση των παραγωγών, συμβουλές και κόλπα για μια αποτελεσματική ροή εργασίας.
Ηθική της επικοινωνίας, συναίνεσης και συνεργασίας.
Λίγα λόγια για την Ακαδημία
Το Φεστιβάλ Πορνό της Αθήνας, Σάτυροι και Μαινάδες παρουσιάζει με υπερηφάνεια την Ακαδημία Πορνό για δεύτερη συνεχή χρονιά. Στόχος της Ακαδημίας είναι να δώσει συμβουλές και καθοδήγηση προς τη δημιουργία μιας μικρού μήκους, χαμηλού προϋπολογισμού ταινίας πορνό που ανταποκρίνεται στην κουλτούρα των σημερινών διεθνών φεστιβάλ πορνό. Οι συνεδρίες θα γίνονται στα αγγλικά, καθώς δεν μιλούν και τα δύο καθηγητά ελληνικά. Αιτήσεις με έδρα την Αθήνα και την Ελλάδα θα έχουν προτεραιότητα. Στοχεύουμε σε μια μικρή ομάδα 6 συμμετεχόντων/6 έργων, προκειμένου να παρέχουμε ατομικό feedback.
Η Ακαδημία Πορνό αποτελείται από 10 διαδικτυακές συναντήσεις (διάρκειας περίπου 3 ωρών) από τον Αύγουστο του 2025 έως τον Απρίλιο του 2026. Η πρώτη μας συνάντηση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 30 Αυγούστου στις 6 μμ (τοπική ώρα Ελλάδας).
Μετά από αυτό, κάθε επόμενη συνάντηση θα αποφασίζεται μέσω ψηφοφορίας κάθε μήνα, ώστε να μπορούν όλ@ να παρευρίσκονται. Θα συναντιόμαστε μία φορά κάθε μήνα εκτός από το Σεπτέμβριο όπου θα συναντηθούμε δύο φορές για να πάρουν τα πράγματα μπρος!
Η συμμετοχή στην Ακαδημία Πορνό κοστίζει 10-20 € ανά συνεδρία. Αποφασίσαμε να προσφέρουμε μια κινητή κλίμακα, προκειμένου να διατηρήσουμε τις συνεδρίες προσιτές. Εάν η αίτησή σας γίνει δεκτή, θα σας ζητηθεί να πληρώσετε το συνολικό ποσό των 100-200€ πριν από τις 13 Αυγούστου, προκειμένου να ολοκληρωθεί η εγγραφή σας. Θα ενημερωθείτε στις 4 Αυγούστου αν η αίτησή σας ήταν επιτυχής ή όχι.
Η Ακαδημία δεν μπορεί να σας παρέχει μαθήματα σχετικά με το χειρισμό κάμερας, το μοντάζ και πολλές άλλες τεχνικές δεξιότητες που απαιτούνται στην παραγωγή ταινιών. Θα πρέπει να μοντάρετε την ταινία σας μόν@ σας! Θα σας παρέχουμε μικρές ενότητες πληροφοριών για διάφορα θέματα, αλλά για περαιτέρω εμβάθυνση, σας προτείνουμε να αναζητήσετε επιπλέον μαθήματα, σεμινάρια καθώς και χρόνο για να δοκιμάσετε και να εξασκήσετε τις δεξιότητές σας.
Σεξιστικές, ρατσιστικές, αρτιμελιστικές, κουηρ-/τρανς-/πουτανοφοβικές και άλλες συμπεριφορές διακρίσεων δεν θα γίνονται ανεκτές. Θέλουμε να συνδιαμορφώσουμε έναν ασφαλέστερο χώρο για να μάθουμε, να μοιραστούμε και να δημιουργήσουμε μαζί.
ΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΑ ΣΑΣ
Τα Fucking Conflicts ξεκίνησαν το ταξίδι τους το 2020. Ένα αυθόρμητο γύρισμα ταινίας εκκίνησε τη σταθερή συνεργασία μεταξύ του Officer Flower (το/του) και του Iris Glitzer (το/του), οδηγώντας στην παραγωγή περαιτέρω ζουμερών ταινιών, με ιδιαίτερη αγάπη για την αφήγηση, μια προσέγγιση DIY και σινεφίλ εργαλεία. Οι δουλειές των Fucking Conflicts έχουν παρουσιαστεί σε φεστιβάλ πορνό σε όλο τον κόσμο καθώς και σε φεστιβάλ ευρύτερης εμβέλειας, ενώ έχουν προταθεί πολλαπλά κερδίζοντας το Βραβείο Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας Μικρού Μήκους στο Φεστιβάλ Πορνό της Αθήνας, Σάτυροι και Μαινάδες 2023 (με το «Stalking Athens»), το Βραβείο Best Ass-a-liciousness στο Φεστιβάλ Πορνό της Βιέννης 2024 και το Βραβείο Καλύτερης Sex-Positive Ταινίας στο Φεστιβάλ Secs Fest του Σιάτλ 2024 (αμφότερα με το «June in Warsaw»), καθώς και το Βραβείο Εξαιρετικής Καλλιτεχνικής Συνεισφοράς στο Φεστιβάλ Χάκερ της Ρώμης 2024 (με το «Input Error II»). Από το 2024 είναι επίσημα καθηγητά της Ακαδημίας Πορνό του Φεστιβάλ Σάτυροι και Μαινάδες. Τα Fucking Conflicts επιθυμούν να εξερευνήσουν περαιτέρω τοπία λαγνείας, αντιπροσωπεύοντας και σκηνοθετώντας ποικίλες σεξουαλικότητες μέσα από έναν κουήρ φεμινιστικό φακό.
Μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο f.conflicts@gmail.com για οποιεσδήποτε ερωτήσεις ή τεχνικά προβλήματα.
Τα καθηγητά σας,
Iris Glitzer and Officer Flower
Porn Academy 2025-2026
When people say they “don’t care what others do in their bed” they often imply that non-normative expressions of being are only allowed to exist behind locked doors. If sex poses such a huge threat to the status quo, the Porn Academy cordially invites you to be that threat. We invite you to take sex out of the bedroom, to reclaim spaces, to get loud! Bring your artistic vision, your interest in film-making and your enthusiasm and get ready to tackle challenging tasks and make some magic!
Η περίοδος υποβολής αιτήσεων λήγει στις 31 Ιουλίου.*The application period ends on the 31th of July.*
A rough outline:
Presentation, review and fine-tuning of the pitched projects.
Planning the pre-production, production and post-production.
Mentoring the productions, tips and tricks for an effective workflow.
Communication, consent and collaboration ethics.
About the Academy:
The Athens Porn Film Festival, Satyrs and Maenads proudly presents the Porn Academy for a second year. The Academy’s goal is to give advice and mentorship towards the creation of a short, low budget porn film that meets the culture of current PFFs. The sessions will be held in English, as not both tutors speak Greek. Athens and Greece based applicants will be prioritized. We are aiming for a small group of 6 participants/6 projects in order to provide individual feedback.
The Porn Academy consists of 10 (approx. 3 hours long) online meetings from August 2025 to April 2026. Our first meeting will be held on Saturday the 30th August at 18:00 UTC+02:00 aka 6 o’clock in the evening (Greek local time).
After this, every following meeting will be decided through a poll each month, so that everybody can attend. We will meet once every month except for September where we will meet twice to get things rolling!
The participation in the Porn Academy costs a fee of 10-20 € per session. We decided to offer a sliding scale, in order to keep the sessions accessible. If your application gets accepted, you will be asked to pay the total amount of 100 -200€ before the 13th of August in order to complete your enrollment. You will be notified on the 4th of August if your application was successful or not.
The Academy can’t provide you with courses on camera, editing and many other technical skills needed in film production. You will have to edit your film by yourself! We will provide you with small info blocks on different topics but for an in depth dive, we suggest that you find extra courses, tutorials as well as time to test and practice your skills.
Sexist, racist, ableist, queer-/trans-/whorephobic and other discriminatory behaviors will not be tolerated. We want to create a safer space to learn, share and create together.
About the tutors:
Fucking Conflicts started their journey in 2020. A spontaneous film shooting initiated a solid collaboration between Officer Flower and Iris Glitzer (pronouns of both: they/them), resulting in the production of further juicy films, with a soft spot for storytelling, a DIY approach and a cinephile tool-set. Fucking Conflicts’ work has been presented at porn film festivals around the globe as well as in broader themed festivals, being multiply nominated and winning the International Short Factual Film Award at the Athens PFF 2023 (for “Stalking Athens”), the Best Ass-a-liciousness Award at the PFF Vienna 2024 and the Best Sex-Positive Film Award at the SECS Fest 2024 in Seattle (both for “June in Warsaw”), as well as the Outstanding Artistic Contribution Award at the Hacker PFF Rome 2024 (for “Input Error II”). Since 2024 they are officially tutors of the Porn Academy of the Athens PFF. Fucking Conflicts wish to further explore landscapes of lust, representing and staging sexualities through a queer feminist lens.
Don’t hesitate to contact us at f.conflicts@gmail.com for any questions or technical problems.
Σεξεργάτριες κατά της εργασίαςhttps://sexpositive.gr/wp-content/uploads/2025/05/sex_workers_against_work_cover.png9781438positivepositivehttps://secure.gravatar.com/avatar/8089ce9a4719cd136668c6434dcae1c671ae9ca02a13d02eb394238bc722b438?s=96&d=mm&r=g
Το ακόλουθο κείμενο είναι μια νέα μετάφραση από συντρόφους στην Αθήνα ενός zine της Other Weapons distro με τίτλο Σεξεργάτριες κατά της εργασίας (“Sex Workers against Work“). Μπορείτε να βρείτε το PDF του zine για εκτύπωση εδώ: https://athens.indymedia.org/post/1635445/
Σεξεργάτριες κατά της εργασίας
Αυτή τη στιγμή είμαστε μία χούφτα πουτάνες που προσπαθούν να βάλουν τις σκέψεις τους σε λόγια και τα λόγια τους σε πράξεις. Κατά την διάρκεια της ενασχόλησης μας με το εμπόριο του σεξ έχουμε δει και μάθει πολλά. Είδαμε μια σημαντική αλλαγή, την αλλαγή της ταυτότητας μας από πόρνες σε σεξεργάτριες. Είδαμε υπερηφάνια στην σεξεργασία. Είδαμε να αναπτύσσονται εφαρμογές που βοηθούν τις σεξεργάτριες να βρουν δουλειά ή να βρουν η μία την άλλη και να χτίσουν ισχυρές κοινότητες. Νιώσαμε λιγότερη ντροπή και λιγότερο φόβο για το αν θα μας κρίνουν στους ριζοσπαστικούς κύκλους, είδαμε να αυξάνεται η αποδοχή της σεξεργασίας και μάλιστα να αντιμετωπίζεται από λίγα άτομα ως μία επιλογή εργασίας περισσότερο επιθυμητή από κάποιες άλλες.
Αν και αυτές οι αλλαγές είναι θετικές, σίγουρα επιδέχονται κριτική. Η πορνοφοβία είναι ακόμα υπαρκτή στην κοινωνία, ειδικά αν είσαι φτωχή, ανήκεις στην εργατική τάξη, είσαι μαύρη, ή τρανς. Η ιεραρχία ανάμεσα στις εργάτριες του σεξ εντείνει αυτό το πρόβλημα καθώς strippers και άλλες εργάτριες στον ευρύτερο χώρο της ερωτικής διασκέδασης που δεν προσφέρουν σεξ, βλέπουν τις εαυτές τους ανώτερες από αυτές που γαμιούνται για τα λεφτά. Βλέπουμε λευκές cis γυναίκες να δημιουργούν περσόνες ως συνοδοί πολυτελείας ή sugar babies να τραβάνε δημοσιότητα καθώς υποδύονται τις φωνές για το κίνημα της σεξεργασίας, ενώ παραδέχονται ανοιχτά ότι είναι σεξεργάτριες την ίδια στιγμή που άλλες κρύβονται παίζοντας ένα διπλό ρόλο με μεγάλο ρίσκο. Είδαμε μια online κοινότητα να αποζητά αναγνώριση και προστασία από το κράτος, ώστε η πολιτική να ανοίξει τον δρόμο για την απελευθέρωση.
Δεν πιστεύουμε ότι η απελευθέρωση μας θα επέλθει μέσα από την ενσωμάτωσή μας στον καπιταλισμό που θα μπορεί να μας εκμεταλλευτεί με πιο οικονομικά αποτελεσματικούς τρόπους. Δεν θέλουμε να νομιμοποιηθούμε. Ο ρυθμιστικός ρόλος του κράτους πάντα θα περιλαμβάνει την παρακολούθηση και τον έλεγχο των εργατριών τόσο κατά τη διάρκεια της εργασίας τους όσο και στην προσωπική τους ζωή, και την καταστολή σε όλες τις πτυχές της ζωής τους. Η εργασία δεν είναι κάτι που μας περιορίζει μόνο καθώς δουλεύουμε σε ένα κτίριο ή δωμάτιο. Η δουλειά καθορίζει κάθε πτυχή της ζωής μας, τα πρωινά μας, τις διακοπές μας, τις αγορές μας, το τι διαβάζουμε, την φροντίδα για την εαυτή μας και τ@ άλλ@, το σεξ και την ευχαρίστησή μας, το σπίτι μας, τις νύχτες μας. Όσο η εργασία μας νομιμοποιείται από το κράτος και το κεφάλαιο, τόσο περισσότερο αναγκαζόμαστε να δουλεύουμε. Επιθυμούμε ένα τέλος στην ποινικοποίηση, ένα τέλος στην δουλειά και ένα τέλος στον καπιταλισμό γενικώς.
Δεν μπορούμε να βασιστούμε στην αποδοχή της σεξεργασίας από την κοινωνία ή στους διάφορους “σωτήρες” μας για να αλλάξουμε την καθημερινότητά μας. Το κίνημα κατά του trafficking, μια βιομηχανία εκατομμυρίων, είναι μιας μεγάλης κλίμακας επίθεση που διεξάγεται από κρατικούς θεσμούς και τους συνεργάτες τους: MKO, θρησκευτικές οργανώσεις, ρατσίστριες και αυταρχικές φεμινίστριες, διάφορα αδαή άτομα ή οπορτουνιστές. Το κίνημα αυτό τρέφεται από την επιθυμία του σύγχρονου ανθρώπου να “σώσει” τα νέα και ευάλωτα άτομα.
Σκεφτόμαστε την προηγούμενη θανάσιμη εκστρατεία, τον «πόλεμο κατά των ναρκωτικών». Σε αυτούς τους θεαματικούς πολέμους, βλέπουμε την συμμαχία αριστερών και δεξιών συνιστωσών του καπιταλιστικού κράτους που μαζί σχεδιάζουν να πάρουν χρήματα από ευάλωτους πληθυσμούς που με το ζόρι τα βγάζουν πέρα. Αυτοί οι “σωτήρες”, όπως το Drug Enforcement Agency ή ολόκληρο το σωφρονιστικό σύστημα, ανατρέπουν την πιθανότητα να ξεφύγουμε από την εξαχρείωση και την φτώχεια μέσα σε ανεπίσημες οικονομίες.
Η περίπλοκη αντιπαράθεση της σεξεργασίας και του trafficking χρησιμοποιείται σε μία ευρύτερη agenda διακυβέρνησης και ελέγχου που εκμεταλλεύεται την άποψη που έχει η κοινωνία για την σεξεργασία ώστε να διευρύνει τις πολιτικές για τον “σωφρονισμό”, την φύλαξη των συνόρων και την ανάπλαση. Δραματικοί τίτλοι ειδήσεων τονίζουν προκαταλήψεις μέσα από επιφανειακές περιγραφές όπως για παράδειγμα “Οχτώ αλλοδαπές ελευθερώθηκαν από παράνομους οίκους ανοχής που λειτουργούσαν ως θεραπευτήρια μασάζ στο Berkeley”. Μία τέτοια περιγραφή δεν μας δίνει κάποια καινούργια πληροφορία για το τι συμβαίνει σε αυτά τα μέρη ή το πως βιώνουν αυτά τα άτομα την κατάσταση, μόνο ενισχύει τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις.
Το μεταναστευτικό, ο ρατσισμός και ο μισογυνισμός είναι ξεκάθαροι παράγοντες στις λεγόμενες νίκες της κυβέρνησης έναντι στο trafficking. Strip clubs και χώροι massage τα οποία έχει κλείσει η αστυνομία μετατρέπονται σε AirBnBs. Σε κάθε strip club που βλέπεις το σήμα “Αν δεις κάτι, κάνε κάτι”, τα σήματα που σε προτρέπουν να καλέσεις το αλλοδαπών, δεν είναι ηρωικές προσπάθειες να σώσουν ευάλωτες γυναίκες αλλά υποχθόνιοι τρόποι για να φέρουν την ανάπλαση, την καπιταλιστική ανάπτυξη και σε τελική ανάλυση την βία έναντι των σεξεργατριών και των δικών τους ανθρώπων.
Αν το θέμα ήταν να αναγκάσουμε τους κυβερνώντες να αναγνωρίσουν το ότι είμαστε άνθρωποι, τότε θα ήμασταν πρώτη σειρά στα δημοτικά συμβούλια. Ωστόσο, ξέρουμε ότι ο πλούτος τους εξαρτάται από τον έλεγχό μας. Ο ρόλος τους είναι να μας επαναφέρουν στον κόσμο τους, όταν έχουμε προσπαθήσει όλη την ζωή μας να δημιουργήσουμε τον δικό μας με νύχια και με δόντια. Το να περιμένουμε να αναγνωριστούν τα βάσανά μας μέσω της δημιουργίας εύπεπτων αφηγημάτων για κατανάλωση από τον εχθρό μας, υπονομεύει την δύναμη που υπάρχει στην ιστορία των αγώνων μας.
Είμαστε κατά της οικονομικής εκμετάλλευσης και της κρατικής ρύθμισης της οικονομικής εκμετάλλευσης, ως εκ τούτου πρέπει να υποστηρίξουμε την αυτονομία μας. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να κάνουμε όλες μαζί. Θα θέλαμε να ξεκινήσουμε μια συζήτηση, για το πως οι σεξεργάτριες, οι οποίες αν και περιθωριοποιημένες δεν είναι καθόλου περιθωριακές, μπορούν να οργανώσουν υλική βοήθεια και δίκτυα φροντίδας που ενισχύουν το αίσθημα της κοινότητας και περιορίζουν την δυνατότητα του κράτους να μας κρατάει αιχμάλωτες. Θέλουμε να εξετάσουμε τα όρια της μεταρρύθμισης και της αφομοίωσης, προχωρώντας πέρα από τον θεσμοποιημένο ακτιβισμό των σεξεργατριών, αλλά τιμώντας τους αγώνες τους. Πιστεύουμε ότι το να είναι κανένα σεξεργάτρια είναι μια ισχυρή κοινή εμπειρία, όπου το ένστικτό μας να επιβιώσουμε ανεξάρτητες μπορεί να δημιουργήσει ισχυρά δίκτυα φροντίδας και να οδηγήσει σε αντίσταση εναντίον εκείνων που μας βλάπτουν.
Είναι σημαντικό να κριτικάρουμε την υποκειμενικότητα μας ως σεξεργάτριες και να αναγνωρίσουμε ότι όσα πουλάνε σεξ δεν ταυτίζονται με τον ίδιο τρόπο. Υποστηρίζουμε ότι οι μοναδικές εμπειρίες μας ως άτομα που έχουν εμπλακεί στην σεξεργασία για την επιβίωση τους, μας καθιστούν τα μόνα ικανά να αναγνωρίσουμε τους περιορισμούς μας, τα τραύματά μας, τις τάσεις και τις ευαισθησίες για απελευθερωτικές σχέσεις. Πέρα από την παραποίηση, την εξιδανίκευση και τις προκαταλήψεις, οι ιδέες και οι εμπειρίες των ατόμων που πουλάνε σεξ για να επιβιώσουν προσφέρουν μία σημαντική προοπτική για άλλα που αγωνίζονται για την απελευθέρωση από την εργασία και το κράτος.
Αναγνωρίζουμε και τιμούμε την σκληρή δουλειά, τους κινδύνους, τις θυσίες και τους θανάτους του περασμένου αιώνα για να οικοδομήσουμε το πλαίσιο για την οργάνωση και την πολιτική ανάλυση της σεξεργασίας που χρησιμοποιούμε σήμερα. Ο διαρκής αγώνας των σεξεργατριών εξαρτάται από την συνέχιση των αγώνων της Μαύρης ριζοσπαστικής παράδοσης και την αλληλεγγύη με τις ιθαγενείς κοινότητες που υπερασπίζονται την γη τους από την αποικιακή επέκταση. Θυμόμαστε ότι η ελπίδα για την queer απελευθέρωση ξεκίνησε από την εξέγερση του Stonewall με επικεφαλής τις μαύρες τρανς γυναίκες, πόρνες, queens, λεσβίες και άλλες προδότριες του φύλου τους. Αρνούμαστε να αφήσουμε αυτές τις θαρραλέες και μαχητικές πράξεις που αποτελούν την κληρονομιά μας να διαστρεβλωθούν και να ξαναγραφτούν σε βιβλία που προάγουν την παθητική αντίσταση. Σήμερα, η αλληλεγγύη σημαίνει: Αντεπίθεση.
Πολυσυντροφικός κύκλος Απριλίου: Κάλεσμα για τη συνδημιουργία του S3x Positive Festival 2025https://sexpositive.gr/wp-content/uploads/2024/08/6-1.jpg500500positivepositivehttps://secure.gravatar.com/avatar/8089ce9a4719cd136668c6434dcae1c671ae9ca02a13d02eb394238bc722b438?s=96&d=mm&r=g
Η ομάδα Ανοιχτές Σχέσεις και το Polyamorygr σας προσκαλούν σε έναν ακόμα πολυσυντροφικό κύκλο μοιράσματος:
Sex positivity για εμάς σημαίνει να αποδέχεσαι κάθε συναινετική έκφανση της σεξουαλικότητας, και όχι μόνο όσες συμβαδίζουν με τη δική σου. Σημαίνει να αναγνωρίζεις τη σημασία της σεξουαλικής εκπαίδευσης και του ασφαλούς σεξ. Σημαίνει να δέχεσαι ότι κάποιο άτομο απολαμβάνει το σεξ συνέχεια και για κάποιο το σεξ είναι αδιάφορο και να τα υποστηρίζεις και τα δύο εξίσου. Να μην περιθωριοποιείς τα εργαζόμενα στο σεξ και να υποστηρίζεις τα εργασιακά τους δικαιώματα.
Η ελληνική κοινωνία στην πλειοψηφία της παραμένει αρκετά φοβική απέναντι στο διαφορετικό και οποιαδήποτε απόπειρα να μπει η σεξουαλική αγωγή στα σχολεία αποδοκιμάζεται. Οι γυναίκες στιγματίζονται επειδή κάνουν πολύ σεξ ή επειδή δεν έχουν κάνει σεξ ακόμα, ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα δέχονται λεκτικές και σωματικές επιθέσεις στον δρόμο απλώς επειδή υπάρχουν. O νόμος κάνει διακρίσεις με βάση τον σεξουαλικό ή σχεσιακό μας προσανατολισμό, κλπ.
Από την άλλη, τα τελευταία χρόνια κάτι φαίνεται να αλλάζει. Οι σεξουαλικές μειονότητες γίνονται όλο και πιο ορατές. Το φεμινιστικό κίνημα αναγεννιέται σε όλον τον κόσμο. Έννοιες όπως πολυσυντροφικότητα, τάντρα, κινκ, queer, κ.α., μπαίνουν στο λεξιλόγιο περισσότερων ανθρώπων. Οι νέες σειρές και ταινίες φαίνονται πιο συμπεριληπτικές, όπως και πολλά από τα καινούρια τραγούδια. Μία άλλη κουλτούρα αρχίζει να διαδίδεται, αυτή του sex positivity.
Sex Positive Festival
Τμήμα αυτής της προσπάθειας για αλλαγή θέλουμε να αποτελεί και αυτό το φεστιβάλ, όπως επίσης και έναν όσο το δυνατόν πιο ασφαλή χώρο για να απολαύσουμε τη ζωή και τον ερωτισμό όλα μαζί! Για να εκπαιδευτούμε στη συναίνεση, τα όρια, το συνειδητό άγγιγμα, την αναπνοή, την επικοινωνία των σωμάτων, τη συλλογική χαρά!
Πέρυσι οργανώσαμε ένα τέτοιο φεστιβάλ στο κέντρο της Αθήνας, με ελεύθερη συνεισφορά και χωρίς καμιά χρηματοδότηση βασισμένο στη δική μας εργασία και μόνο. Γιατί θέλουμε η κοινοτική λογική να διαπνέει όχι μόνο το φεστιβάλ αλλά και το δρόμο για να φτάσουμε σε αυτό. Επειδή λοιπόν θέλουμε η ίδια η διαδικασία του φεστιβάλ να αποτελεί μέρος της κοινότητας που επιθυμούμε να δημιουργήσουμε, σας καλούμε το Σάββατο 26/4 στις 19:30 για να οργανώσουμε όλοι/ες/α μαζί τα βήματά μας προς αυτήν την κατεύθυνση. Και βέβαια για να συναντηθούμε ξανά, να περάσουμε όμορφα μαζί με πολλές αγκαλιές στο νέο μας στέκι!
Για να δηλώσετε συμμετοχή και να ενημερωθείτε για την τοποθεσία της συνάντησης, στείλτε μήνυμα στη σελίδα «Ανοιχτές σχέσεις» ή “Polyamory gr”. Οι θέσεις είναι περιορισμένες.
Τάντρα: Η Εξέγερση της Αγάπηςhttps://sexpositive.gr/wp-content/uploads/2025/01/6272_imagetntr.jpg600434positivepositivehttps://secure.gravatar.com/avatar/8089ce9a4719cd136668c6434dcae1c671ae9ca02a13d02eb394238bc722b438?s=96&d=mm&r=g
Τάντρα και Συνειδητή Σεξουαλικότητα: Η Εξέγερση της Αγάπης
ή τί είναι τάντρα για εμένα
Γιώργος Σίσυφος*
Από μικρός συνήθιζα να καταφεύγω στις σκέψεις μου για να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα. Οι δυσκολίες στην κοινωνικοποίηση με βοήθησαν να μη θεωρώ τίποτα αυτονόητο και να αμφισβητώ τη λεγόμενη κοινή λογική. Να ψάχνω πάντα τι κρύβεται πίσω από κάθε διδασκόμενη γνώση, κάθε στερεότυπο, κλπ. Έτσι το πανεπιστήμιο μου πρόσφερε ένα περιβάλλον που ενθάρρυνε και αναγνώριζε την κριτική σκέψη και την αμφισβήτηση. Μου έδωσε εργαλεία ώστε αυτή να γίνει πιο συστηματική και μεθοδική. Παράλληλα όμως όλη η επικέντρωση στη σκέψη και τη λογική με είχε κάνει να μην ακούω το συναίσθημα και το σώμα μου. Η ψυχοθεραπεία και η (νέο) τάντρα ήταν αυτές που με βοήθησαν να ενώσω το νου μου με το σώμα και τα συναισθήματά μου. Σε έναν κόσμο όπου η σεξουαλικότητα συχνά περιβάλλεται από ντροπή, ενοχές ή εκμετάλλευση, η συνειδητή σεξουαλικότητα μου πρόσφερε έναν επαναστατικό τρόπο να προσεγγίσω το σώμα, τις επιθυμίες και τις αισθήσεις.
Οι πρακτικές της τάντρα μάς καλούν να ξεφύγουμε από τα στενά κοινωνικά πρότυπα και να ξαναβρούμε την ιερότητα της ανθρώπινης εμπειρίας, αναγνωρίζοντας τη σεξουαλικότητα ως μια πηγή χαράς, σύνδεσης και αυτογνωσίας. Είναι ένας τρόπος να συνεχίσουμε να παίζουμε όντας ενήλικες.
Ντροπή και Εκμετάλλευση: Η Κληρονομιά ενός Sex-Negative Κόσμου
Η σύγχρονη κοινωνία έχει εκπαιδεύσει τους περισσότερους/ες/α από εμάς να βλέπουμε τη σεξουαλικότητα μέσα από έναν φακό ντροπής και ενοχών. Η εμπορευματοποίηση του σώματος και η έλλειψη ειλικρινούς συζήτησης γύρω από την οικειότητα έχουν δημιουργήσει αποσύνδεση – όχι μόνο από τους άλλους, αλλά και από τον ίδιο μας τον εαυτό.
Η τάντρα μάς καλεί να αποδομήσουμε αυτή την αρνητική κληρονομιά. Μας προσφέρει έναν δρόμο για να τιμήσουμε το σώμα μας ως πηγή σοφίας και τη σεξουαλικότητά μας ως ζωτική δύναμη που μπορεί να μας οδηγήσει σε βαθύτερη σύνδεση με την εσωτερική και εξωτερική μας πραγματικότητα.
Επαναστατική Αγάπη: Η Σχέση με το Σώμα
Μια από τις πιο δυνατές πτυχές της τάντρα είναι η δυνατότητά της να μας συμφιλιώσει με το σώμα μας. Μέσα από πρακτικές όπως η συνειδητή αναπνοή, η κίνηση, ο χορός και η εργασία με το σώμα, έμαθα να εξερευνώ τις αισθήσεις μου με όλο και λιγότερο φόβο ή κριτική.
Αυτή η προσέγγιση δεν είναι μόνο θεραπευτική αλλά και βαθιά επαναστατική. Σε έναν κόσμο που συχνά βλέπει το σώμα ως αντικείμενο η τάντρα μας προσκαλεί να το δούμε ως κάτι ιερό. Μέσα από αυτή την επανασύνδεση, μπορούμε να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας με τη χαρά, την ευαλωτότητα και την αμοιβαία αγάπη. Στην τάντρα οι κοινωνικοί ρόλοι, τα φύλα, οι φυλές και οι τάξεις καταργούνται σε μια ένωση καρδιών πέρα από τις λέξεις, σε μια εκστατική συνύπαρξη.
Μου είναι δύσκολο να περιγράψω με λόγια τι είναι τάντρα σε κάποιο άτομο που δεν την έχει βιώσει. Η ενασχόληση με την τάντρα σε βάθος χρόνου μεταμορφώνει κάθε πτυχής της ζωής. Μαθαίνεις να είσαι παρών συνειδητά σε ό,τι συμβαίνει και αυτό οδηγεί σε μια σταδιακή αλλαγή της καθημερινότητας σου και τον τρόπο που σχετίζεσαι με τη φύση με το χρόνο, με τις καθημερινές ασχολίες. Όταν είσαι στο “εδώ και τώρα” στη ζωή σου με ένα μαγικό τρόπο όλα γίνονται πιο έντονα και πιο απολαυστικά.
Η τάντρα για εμένα δεν είναι μια τεχνική· είναι μια επαναστατική πράξη αγάπης και ελευθερίας. Μια παιχνιδιάρικη πρόσκληση να ζήσουμε πέρα από τη ντροπή και την εκμετάλλευση – σε έναν κόσμο όπου ο έρωτας δεν είναι φόβος, αλλά μια γιορτή της ανθρώπινης ύπαρξης.
*Ο Γιώργος Σίσυφος είναι κοινωνιολόγος, sex positive facilitator και neo tantra practitioner. Την Παρασκευή 31/1 ξεκινάει η ταντρική ομάδα ανδρών που συντονίζει ο ίδιος στο Αnanda unity στα Πετράλωνα: https://sexpositive.gr/?p=954
Join the sexolution: Για συμμετοχή στο sexpositive.gr κάνε κλικ εδώ
Πολυσυντροφικότητα και «απιστία»: Σπάζοντας τα ταμπούhttps://sexpositive.gr/wp-content/uploads/2025/01/Polyamory.png1020574positivepositivehttps://secure.gravatar.com/avatar/8089ce9a4719cd136668c6434dcae1c671ae9ca02a13d02eb394238bc722b438?s=96&d=mm&r=g
Πέρασαν τέσσερα και πλέον χρόνια από την τελευταία φορά που ανανέωσα το παρόν ιστολόγιο. Η αιτία; Τα προβλήματα υγείας που έχουν εγκατασταθεί για τα καλά στη ζωή μου. Παρ’ όλα αυτά, παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον τις εξελίξεις των τελευταίων ετών. Κάποτε η πολυσυντροφικότητα ήταν άγνωστη λέξη. Σήμερα, έχει πλέον δημιουργηθεί μια sex positive κοινότητα στην Αθήνα, η οποία τολμάει να θίγει θέματα ταμπού. Δεν ασχολείται μόνο με την πολυσυντροφικότητα αλλά και με μια σειρά από άλλα θέματα: τη σχεσιακή αναρχία, το BDSM, την ιερή σεξουαλικότητα, το queer και άλλα πολλά.1
Μια άλλη σημαντική εξέλιξη είναι ότι πλέον βλέπουν το φως της δημοσιότητας αρκετά άρθρα που παρουσιάζουν την πολυσυντροφικότητα με θετικό τρόπο, συμβάλλοντας ώστε να σπάσουν κάπως τα στερεότυπα που επικρατούν.2 Πολύ ευχάριστη έκπληξη ήταν και η κυκλοφορία του βιβλίου Μονογαμική σκέψη, πολυσυντροφική πρόκληση της Brigitte Vasallo από τις εκδόσεις Oposito – ένα βιβλίο που εξαντλήθηκε μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα και ελπίζουμε να ξαναεκδοθεί γρήγορα.
Όλη η δουλειά που έχει γίνει στα θέματα των σχέσεων επί σειρά ετών έχει αποδώσει καρπούς. Η νέα γενιά είναι πιο ανοιχτή στη δημιουργία συναινετικά μη μονογαμικών σχέσεων. Ακόμη και κάποια ζευγάρια που βρίσκονται στη μέση ηλικία τολμούν να ανοίξουν τη σχέση τους.
Παρ’ όλα αυτά, η μονοκανονικότητα εξακολουθεί να αποτελεί την κυρίαρχη νόρμα – στηρίζεται με κάθε τρόπο από το κράτος, την Εκκλησία, το εκπαιδευτικό σύστημα, τα ΜΜΕ κ.τ.λ. Έτσι, τα άτομα που επιλέγουν τις κρυφές σχέσεις είναι πολύ περισσότερα από αυτά που βρίσκουν το θάρρος να μιλήσουν ανοιχτά στον/στην σύντροφό τους για τις επιθυμίες και τις ανάγκες τους. Για τον λόγο αυτό, θεώρησα καλό να μοιραστώ μαζί σας ένα κείμενό μου γύρω απ’ αυτό το θέμα – στην αρχική του μορφή γράφτηκε πριν από αρκετά χρόνια αλλά το έχω επικαιροποιήσει.
Η πολυφοβία και οι σχέσεις-φυλακές
Πολυφοβία είναι οι διακρίσεις τις οποίες υφίστανται τα πολυγαμικά και πολυσυντροφικά άτομα – ο όρος πλάστηκε κατ’ αναλογία με την ομοφοβία, την αμφιφοβία και την τρανσφοβία. Βλέπετε, η κοινωνία όπου ζούμε μας έχει μάθει να πιστεύουμε ότι κάθε είδος σχέσης πέρα από το πολυδιαφημισμένο ετεροφυλόφιλο μονογαμικό ζευγάρι πάει κόντρα στην «ανθρώπινη φύση». Μας λέει ότι οι ανοιχτές σχέσεις δεν μπορούν να λειτουργήσουν γιατί οι άνθρωποι από τη φύση τους είναι κτητικοί, ζηλιάρηδες, εγωιστές, ανασφαλείς, καταπιεστικοί. Θεωρούν τον/τη σύντροφό τους ιδιοκτησία τους, όπως ακριβώς το κινητό τους, την οδοντόβουρτσά τους και … το βρακί τους!
Μέσα σ’ ένα καπιταλιστικό σύστημα που δοξάζει την έννοια της ιδιοκτησίας και την κατοχή όσο το δυνατόν περισσότερο πραγμάτων, θεωρείται «φυσικό» να αντιμετωπίζουμε τον/τη σύντροφό μας σαν ένα ακόμη αντικείμενο που βρίσκεται στην κατοχή μας. Κι όπως τα πράγματά μας οφείλουμε να τα περιφρουρούμε μην τυχόν και μας τα κλέψει κανείς, το ίδιο κάνουμε με τους ανθρώπους. Έτσι, μας φαίνεται «φυσιολογικό» να ασκούμε έλεγχο πάνω σ’ ένα άλλο πρόσωπο, λες και το κορμί του, η καρδιά του και ο χρόνος του ανήκει σε μας κι όχι σ’ εκείνο. Αντί για σχέσεις αγάπης, δημιουργούμε σχέσεις αστυνόμευσης, συναισθηματικών εκβιασμών και ψυχολογικής βίας.
Ωστόσο, όταν χάνεται η ελευθερία, χάνονται και πολλά άλλα πράγματα – ίσως γιατί αποτελεί βαθιά ανθρώπινη ανάγκη. Πόσες φορές έχουμε ακούσει ανθρώπους να παραπονιούνται για την πλήξη και τη ρουτίνα μέσα στη σχέση τους; Άραγε, τι είναι αυτό που δημιουργεί αυτά τα φαινόμενα; Πλήττει κανείς όταν κάνει πράγματα που δεν τον ενδιαφέρουν – ή όταν εμποδίζεται από το να κάνει αυτά που θα ’θελε. Φαντάζομαι πως η πιο τρομαχτικά βαρετή εμπειρία είναι να βρεθεί κανείς κλεισμένος για χρόνια στο κελί μιας φυλακής.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στην προσωπική μας ζωή. Θυσιάζουμε την ελευθερία για χάρη της αγάπης και τελικά χάνουμε και τη μία και την άλλη. Γιατί, κακά τα ψέματα, όταν η σχέση μετατρέπεται σε φυλακή, το άλλο πρόσωπο παύει να ’ναι σύντροφος. Γίνεται δεσμοφύλακας.
Ζούμε σε μια κοινωνία όπου κυριαρχεί η μονοκανονικότητα (αγγλ. mononormativity), όρος που πλάστηκε κατά το ετεροκανονικότητα (αγγλ. heteronormativity). Βομβαρδιζόμαστε από μια αδιάκοπη προπαγάνδα που υποστηρίζει ότι μόνο οι μονογαμικές και ετερόφυλες σχέσεις είναι αποδεκτές.3 Όλες οι υπόλοιπες στιγματίζονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Φυσικά, υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να ζουν μονογαμικά επειδή έτσι έχουν επιλέξει ή νιώθουν ότι αυτή είναι η φύση τους. Έχουν κάθε τέτοιο δικαίωμα. Η κριτική που ασκούμε δεν στρέφεται ενάντια στη μονογαμία ως επιλογή αλλά ενάντια στη μονοκανονικότητα.
Το πρότυπο αυτό αφήνει απ’ έξω έναν πολύ μεγάλο αριθμό ανθρώπων, οι οποίοι υφίστανται τεράστιες πιέσεις να ακολουθήσουν έναν τρόπο ζωής που δεν τους ταιριάζει. Αν δεν υποκύψουν, κινδυνεύουν να καταλήξουν «μοναχικές ψυχές», οι οποίες δεν μπορούν να κάνουν παρά μόνο ευκαιριακές κι επιφανειακές σχέσεις, αφού αυτά τα άτομα θεωρούνται ακατάλληλα για «σοβαρό δεσμό». Κι αν ήδη έχουν κάνει οικογένεια, κινδυνεύουν να τη χάσουν εφόσον τολμήσουν να μιλήσουν ανοιχτά για τις ανάγκες τους. Η περιθωριοποίηση και ο στιγματισμός είναι υπαρκτοί κίνδυνοι μέσα σε μια πολυφοβική κοινωνία, ειδικά αν μένει κανείς σε κάποιο μικρό μέρος – η ελληνική επαρχία δεν φημίζεται για το ανοιχτό μυαλό της.
Η επιδημία της «απιστίας» και οι πολυσυντροφικές διεκδικήσεις
Έτσι, πάρα πολλοί άνθρωποι επιλέγουν την «εύκολη λύση», δηλαδή την υποκρισία. Εξάλλου, στην εποχή του Διαδικτύου είναι πολύ εύκολο να κάνει κανείς «διακριτικές γνωριμίες», πράγμα που χιλιάδες παντρεμένοι/ες αξιοποιούν κατά κόρον. Στη χώρα μας η «απιστία» μπορεί να θεωρείται μεν ηθικά απαράδεκτη, ωστόσο στην πράξη αποτελεί πάγια τακτική. Συνήθως θεωρούμε ότι οι άνδρες επιδίδονται στο … σπορ, όμως και οι γυναίκες ακολουθούν κατά πόδας. Έχω συζητήσει αρκετές φορές το θέμα των ανοιχτών σχέσεων με φίλες. Η απάντηση που παίρνω συχνά είναι «και γιατί να του το πεις; Κάν’ το στα κρυφά. Εγώ αυτό κάνω τόσα χρόνια!». Φαίνεται πως το ρητό «ο απατημένος σύζυγος το μαθαίνει τελευταίος» έχει μεγάλη δόση αλήθειας…
Το ψέμα είναι πιο εύπεπτο από την αλήθεια. Δεν θίγει τα ταμπού, δεν απειλεί τα ιερά και τα όσια. Δεν μας υποχρεώνει να δούμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη. Απλώς κρύβει τα προβλήματα κάτω απ’ το χαλί και επιτρέπει στο status quo να παραμείνει όπως έχει. Κι έτσι, ως κοινωνία διατηρούμε μια επίφαση μονογαμίας την ίδια στιγμή που η συζυγική «απιστία» έχει χτυπήσει κόκκινο.
Χρειάζεται μεγάλο θάρρος για να πεις την αλήθεια στον/στην σύντροφο σου, ειδικά όταν υπάρχουν δεσμεύσεις οικονομικές και παιδιά. Αν προσέσθουμε την πίεση της κοινωνίας και τον στιγματισμό που υφίστανται τα πολυσυντροφικά άτομα, τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα. Είναι εύκολο να καταγγέλλουμε τις «υποκρίτριες» και τους «υποκριτές» που κάνουν κρυφές σχέσεις. Ωστόσο, τέτοιου είδους καταγγελίες δεν βοηθούν γιατί αντιμετωπίζουν την «απιστία» σαν ατομικό αντί για κοινωνικό πρόβλημα.
Χρειάζονται συλλογικοί αγώνες για να σπάσουν τα ταμπού και να ξεφύγουμε από την πολυφοβία. Τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα κατάφεραν, έπειτα από μάχες δεκαετιών, να κατακτήσουν σημαντικά δικαιώματα και να περιορίσουν την ομοφοβία και την τρανσφοβία. Ως πολυσυντροφικά άτομα έχουμε να δώσουν τους δικούς μας αγώνες, μαζί με τις/τους συμμάχους μας. Προς το παρόν, οι πολυσυντροφικοί γάμοι είναι κατοχυρωμένοι σε μια μόνο χώρα – την Κολομβία – κι αυτό έγινε έπειτα από διεκδικήσεις σε δικαστικό επίπεδο.
Ίσως το θέμα του γάμου να μη σας ενδιαφέρει σε προσωπικό επίπεδο, όπως δεν ενδιαφέρει κι εμένα. Ίσως ακόμη και να είστε κατά του γάμου – στο κάτω κάτω πρόκειται για έναν θεσμό του καπιταλιστικού συστήματος. Ωστόσο, η διεύρυνση του δικαιώματος στο γάμο θα μειώσει τις διακρίσεις εις βάρος των πολυσυντροφικών και θα βοηθήσει να γίνουν πιο αποδεκτές οι συναινετικά μη μονογαμικές σχέσεις στη συνείδηση του κόσμου. Θα δώσει ένα σημαντικό χτύπημα στην πολυφοβία και θα βοηθήσει περισσότερους άνθρωπους «να βγουν από την ντουλάπα» των κρυφών σχέσεων και να ζήσουν μια πιο αυθεντική ζωή.
Αν βρήκατε το παραπάνω κείμενο ενδιαφέρον, μπορείτε επίσης να διαβάσετε το άρθρο «Τρεις αλήθειες που πιθανόν δεν ξέρετε για την πολυσυντροφικότητα». Κάθε καλοπροαίρετο σχόλιο είναι καλοδεχούμενο. Διατηρώ το δικαίωμα να σβήνω σχόλια αγενή, ειρωνικά και γενικώς τοξικά.
Σημειώσεις
Μπορείτε να ενημερώνεστε σχετικά από την ιστοσελίδα Sex Positive και τη σελίδα Polyamorygr στο Facebook. ↩︎
Για την έννοια της μονοκανονικότητας και την επιρροή της πάνω στην ψυχολογία των σχέσεων, βλ. Robert van Tol, Non-monogamous Relationships in Relationship Counselling:Building an Understanding of the Plurality of Relationship Structures in a Monogamy-normative Society and Relating it to Ideas within Transactional Analysis, MSc in Transactional Analysis Counselling Queen Margaret University, January 2015, http://goo.gl/6a8VKm. ↩︎
*Η Λίζα Αστερίου σπούδασε ψυχολογία και φιλολογία. Δραστηριοποιείται στον χώρο των κοινωνικών κινημάτων. Αρθρογραφεί και συντονίζει την ομάδα «Ανοιχτές Σχέσεις». Είναι επίσης μια από τις συγγραφείς του συλλογικού βιβλίου Δώδεκα Ερωτικές Διαδρομές (εκδ. Πηγή).
Join the sexolution: Για συμμετοχή στο sexpositive.gr κάνε κλικ εδώ
Τάντρα: Το μονοπάτι της συνειδητής έκστασης-Ομάδα ανδρώνhttps://sexpositive.gr/wp-content/uploads/2024/12/470165385_2275593319476019_3842608644133248629_n.jpg640238positivepositivehttps://secure.gravatar.com/avatar/8089ce9a4719cd136668c6434dcae1c671ae9ca02a13d02eb394238bc722b438?s=96&d=mm&r=g
Θέλεις να δημιουργήσεις μια πιο υγιή σχέση με τον εαυτό σου και τη σεξουαλικότητά σου;
Θέλεις να απολαμβάνεις τον έρωτα χωρίς ενοχές; Να γνωρίσεις και να βιώσεις πολλαπλούς τύπους οργασμού και έκστασης;
Θέλεις να ανήκεις σε μια κοινότητα ανθρώπων που συμβάλλουν σε έναν καλύτερο κόσμο;
Σε αυτόν τον κύκλο βιωματικών εργαστηρίων μέσα από κινητικούς και καθοδηγούμενους διαλογισμούς, σωματικές ασκήσεις και αναπνευστικές τεχνικές αλλά και συζητήσεις και εξομολογήσεις από καρδιάς θα μάθουμε πώς να συνδεόμαστε αυθεντικά μεταξύ μας, να μοιραζόμαστε με ειλικρίνεια τα συναισθήματά μας, να αποκαλύπτουμε την ευαλωτότητά μας. Θα έρθουμε σε επαφή με τις σκοτεινές πλευρές του εαυτού μας (τη σκιά μας) και θα δούμε πώς μπορούμε να τις μετατρέψουμε σε ανθεκτικότητα, χαρά, δημιουργικότητα και έκσταση. Θα μάθουμε να αγαπάμε και να να ευχαριστούμε το σώμα μας μέσα από ταντρικές τεχνικές που θα μας κάνουν να έχουμε μεγαλύτερη διάρκεια και να απολαμβάνουμε περισσότερο το σεξ.
Θα εξετάσουμε θεωρητικά και πρακτικά τους διαφορετικούς τύπους ανδρικού οργασμού (full body οργασμός, ενεργειακός οργασμός, πολλαπλοί οργασμοί) και τους τρόπους για να τους βιώσουμε.
Θα μάθουμε τρόπους για να απολαμβάνουμε την ζωή κάθε στιγμή μέσα από το εκστατικό μονοπάτι της (νέο) τάντρα και της συνειδητής σεξουαλικότητας!
1η Συνάντηση
📅 Παρασκευή 31/1, 20:20 -23:20
📍 Ananda Unity, Σφηττίων 10, Κάτω Πετράλωνα
Συμμετοχή 25 ευρώ
Τον κύκλο συντονίζει ο Γιώργος Σίσυφος
Επικοινώνησε μαζί του για να κλείσεις τη θέση σου στον κύκλο @Sisyphus George
–English—
Tantra: The Path of Conscious Ecstasy – Men’s Group
Do you want to create a healthier relationship with yourself and your sexuality?
Do you want to enjoy lovemaking without guilt? To be introduced to and experience multiple types of orgasm and ecstasy?
Do you want to belong to a community of people who contribute to a better world?
In this cycle of hands-on workshops through movement and guided meditations, physical exercises and breathing techniques as well as heartfelt discussions and confessions, we will learn how to connect authentically with each other, share our feelings honestly, and reveal our vulnerability. We will get in touch with the dark sides of ourselves (our shadow) and see how we can transform them into resilience, joy, creativity and ecstasy. We will learn to love and pleasure our bodies through tantric techniques that will make us have longer lasting and more enjoyable sex.
We will look theoretically and practically at the different types of male orgasm (full body orgasm, energy orgasm, multiple orgasms) and ways to experience them.
We will learn ways to enjoy life every moment through the ecstatic path of (neo) tantra and conscious sexuality!
1st meeting
📅 Friday 31/1, 20:20 -23:20
📍 Ananda Unity, 10 Sfittion Street, Petralona,
Participation 25 euros
Contact to book your place in the circle @Sisyphus George
Join the sexolution: Για συμμετοχή στο sexpositive.gr κάνε κλικ εδώ
Κύκλος ανδρών_ Ανθίζοντας μέσω της ευαλωτότητας/Men’s Circle_ Flourishing through vulnerabilityhttps://sexpositive.gr/wp-content/uploads/2024/12/469707346_979754247376429_3578343646217402540_n.jpg19201920positivepositivehttps://secure.gravatar.com/avatar/8089ce9a4719cd136668c6434dcae1c671ae9ca02a13d02eb394238bc722b438?s=96&d=mm&r=g
Οι κοινωνικοί ρόλοι των φύλων είναι κάτι πολύ κεντρικό στην κοινωνία μας. Οι κοινωνικοποιημένοι ως άνδρες μαθαίνουμε να είμαστε σκληροί και να μην εκδηλώνουμε τα συναισθήματά μας. Το άγγιγμα μεταξύ ανδρών επιτρέπεται μόνο στα αθλήματα και τις πολεμικές τέχνες. Η ευαλωτότητα θεωρείται αδυναμία. Η επίδειξη δύναμης και ο ανταγωνισμός αρετές. Γυναίκες δολοφονούνται από τους συντρόφους τους επειδή δεν ήταν «πιστές», ομοφυλόφιλοι και τρανς γυναίκες ξυλοκοπούνται από τυχαίους άνδρες επειδή δεν είναι αρκετά αρρενωποί, κ.λπ. Περιορίζουμε τη σεξουαλικότητα στην ιδιωτική σφαίρα σαν να είναι κάτι βρώμικο και αρνητικό και αυτό γεννά καθημερινά από ψυχολογικά προβλήματα μέχρι δολοφονίες. Αυτή η κατάσταση πρέπει να αλλάξει!
Οι άνδρες χρειάζεται να αμφισβητήσουμε τα πρότυπα με τα οποία μεγαλώσαμε, πρότυπα καταπιεστικά για εμάς τους ίδιους και επιζήμια για την κοινωνία. Σε αυτόν τον κύκλο ανδρών, μέσα σε ένα περιβάλλον αποδοχής και ενσυναίσθησης θα ανακαλύψουμε νέους τρόπους να συνδεόμαστε μεταξύ μας, να μοιραζόμαστε τις χαρές και τις δυσκολίες μας και να ανθίζουμε μαζί.
Μέσα από μια σειρά βιωματικών εργαστηρίων θα αφήσουμε πίσω μας τα τοξικά στερεότυπα περί του ανδρισμού και θα δημιουργήσουμε μια κοινότητα. Με κινητικούς και καθοδηγούμενους διαλογισμούς, σωματικές ασκήσεις αλλά και συζητήσεις και εξομολογήσεις από καρδιάς θα μάθουμε πώς να συνδεόμαστε αυθεντικά μεταξύ μας, να μοιραζόμαστε με ειλικρίνεια τα συναισθήματά μας, να αποκαλύπτουμε την ευαλωτότητά μας. Θα έρθουμε σε επαφή με τις σκοτεινές πλευρές του εαυτού μας (τη σκιά μας) και θα δούμε πώς μπορούμε να τις μετατρέψουμε σε ανθεκτικότητα, χαρά και δημιουργικότητα.
Θα μάθουμε για την αξία της συναίνεσης και των ορίων προς τον εαυτό μας και τους άλλους και πώς να έχουμε φιλικές και ερωτικές σχέσεις χωρίς καταχρηστικές και τοξικές συμπεριφορές. Θα μάθουμε να αγαπάμε και να να ευχαριστούμε το σώμα μας όπως είναι.
Θα δημιουργήσουμε μια κοινότητα αλληλοβοήθειας μεταξύ των ανδρών χωρίς ανταγωνισμό και μάτσο συμπεριφορές.
Ας προσπαθήσουμε να γίνουμε μαζί μέρος της λύσης. Αλλάζοντας την αρρενωπότητα, να αλλάξουμε την κοινωνία
Τον κύκλο συντονίζει ο Γιώργος Σίσυφος
Επικοινώνησε μαζί του για να κλείσεις τη θέση σου στον κύκλο @Sisyphus George
*Λόγω της φύσης του, αυτό το εργαστήριο απευθύνεται κυρίως σε άτομα που έχουν κοινωνικοποιηθεί ως Cis ετεροφυλόφιλοι άνδρες. Αν δεν εμπίπτεις σε αυτήν την κατηγορία αλλά ενδιαφέρεσαι να συμμετέχεις επικοινώνησε με το συντονιστή
Men’s Circle
Flourishing through vulnerability
Social gender roles are something very central to our society. Socialized as men we learn to be cruel and not to show our emotions. Touching between men is only allowed in sports and martial arts. Vulnerability is considered a weakness. Showing strength and competition are virtues. Women are murdered by their partners for not being “faithful”, gay and trans women are beaten up by random men for not being masculine enough, etc. We confine sexuality to the private sphere as if it’s something dirty and negative and it breeds everything from psychological problems to murder on a daily basis. This situation must change!
Men need to challenge the norms we have grown up with, norms that are oppressive to ourselves and harmful to society. In this circle of men, in an environment of acceptance and empathy, we will discover new ways to connect with each other, share our joys and difficulties and flourish together.
Through a series of experiential workshops we will leave behind toxic stereotypes about masculinity and create community.
Through kinetic and guided meditations, physical exercises, as well as heartfelt discussions and confessions, we will learn how to connect authentically with each other, to share our feelings honestly, to reveal our vulnerability. We will get in touch with the dark sides of ourselves (our shadow) and see how we can transform them into resilience, joy and creativity.
We will learn about the value of consent and boundaries towards ourselves and others and how to have friendly and loving relationships without abusive and toxic behaviours. We will learn to love and enjoy our bodies as they are.
We will create a community of mutual support among men without competition and macho behaviors.
Let’s try to be part of the solution together. Changing masculinity, changing society
Contact to book your place in the circle @Sisyphus George
*Because of its nature, this workshop is mainly for people who have socialized as Cis heterosexual men. If you do not fall into this category but are interested in participating contact the facilitator
