Παρασκευή 11/7, 21:00 pic-nic στο πάρκο Θησείου για τη μέρα όρατότητας της μη-μονογαμίαςhttps://sexpositive.gr/wp-content/uploads/2025/07/1-1.png21602160positivepositivehttps://secure.gravatar.com/avatar/8089ce9a4719cd136668c6434dcae1c671ae9ca02a13d02eb394238bc722b438?s=96&d=mm&r=g
Αυτή είναι η τρίτη χρονιά που γιορτάζεται διεθνώς η βδομάδα Ορατότητας για τη Μη Μονογαμία!
Στα πλαίσια της διεθνούς βδομάδας για την ορατότητα της μή-μονογαμίας λοιπόν(7-13/7)ας μαζευτούμε και πάλι για ένα πικ νικ κάτω από τον ουρανό του θησείου να μοιραστούμε στιγμές, φαγητά, αγκαλιές, αγωνίες και γέλια!
Φέρε μαζί σου κάποιο σεντόνι για να στρώσεις στα γρασίδια, και αν θες κάποιο αναψυκτικό, σνακ, επιτραπέζιο παιχνίδι ή απλά την καλή σου διάθεση!
Ζητάμε την ενεργό συμμετοχή σου– εάν θέλεις να προσφέρεις εθελοντικά στη διοργάνωση της εκδήλωσης, να οργανώσεις μια καλλιτεχνική performance ή ό,τι άλλο, επικοινώνησε με το polyamorygr@yahoo.gr ή με μήνυμα στη σελίδα.
Σημαντικό:
Οι άνθρωποι έχουν πολύ διαφορετικά προσωπικά όρια, ζήτα πάντα τη συναίνεση τους και τσέκαρε το επίπεδο άνεσης τους γύρω από την αγκαλιά, το άγγιγμα και τον προσωπικό χώρο.
Θα βρεθούμε με τη Δύση του Ηλίου στο πάρκο κοντά στο σταθμό Θησείο του Ησαπ.
This is the third year that Non-Monogamy Visibility Week is celebrated internationally.
In the occasion of the international week for the visibility of non-monogamy (7-13/7) let’s gather again for a picnic under the sky of Thisio park to share moments, food, hugs, worries and laughter!
Bring a sheet to lay on the grass, and if you want some refreshments, snacks, a board game or just your good mood!!
If you want to volunteer in organising the event, offer an artistic performance, or help out on the day, please reach out to polyamorygr@yahoo.gr
Important:
People will have very different personal boundaries
Check-in with their comfort level around hugging, touch and personal space.
We will meet with the Sunset in the park near the Thiseio train station.
“H Λήδα δεν είναι ο τύπος που ζητάει καθοδήγηση. Δημιουργεί το δικό της μονοπάτι για τον εαυτό της, και παρόλο που αυτό έχει πολλές στροφές, δεν μπορεί παρά να είναι το δικό της μονοπάτι”. Leda Rafanelli, περιθωριακό σημείωμα.
Συγγραφέας, αναρχική, εκδότρια και προσηλυτισμένη στο Ισλάμ, η Leda Rafanelli έζησε την άνοδο του φασισμού στην Ιταλία. Ήταν συγγραφέας περισσότερων από δώδεκα μυθιστορημάτων και ιδρύτρια ενός από τους σημαντικότερους ελευθεριακούς εκδοτικούς οίκους του 19ου αιώνα. Γεννημένη σε μια ταπεινή οικογένεια στην Τοσκάνη, η Λήδα ήταν ταλαντούχα συγγραφέας από την εφηβεία της. Σε ηλικία 20 ετών, μετά από κάποιο σκάνδαλο, μετακόμισε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, η οποία είχε μεγάλη κοινότητα Ιταλών ομογενών. Ήρθε σε επαφή με το αναρχικό κίνημα της περιοχής, συμπεριλαμβανομένου του συγγραφέα και ποιητή Giuseppe Ungaretti. Γρήγορα απέκτησε φήμη «προπαγανδίστριας» για τις ικανότητές της ως συγγραφέα, καθώς και για την εκμάθηση της χρήσιμης εκδοτικής δεξιότητας της στοιχειοθεσίας.
Εκείνη την εποχή, ο όρος προπαγάνδα αναφερόταν σε κάθε είδους πειστική γραφή και όχι σε μεροληπτικά ή παραπλανητικά κείμενα που αναπτύχθηκαν για να υποστηρίξουν μια συγκεκριμένη πολιτική άποψη. Πολλά από τα πρώιμα γραπτά της Λήδας διανεμήθηκαν ως μπροσούρες και άρθρα, με σκοπό να φτάσουν στο ευρύτερο δυνατό κοινό, προκειμένου να διαδώσουν το πολιτικό της μήνυμα. Τα γραπτά της θα μπορούσαν να εκληφθούν καλύτερα ως κοινωνικές κριτικές, υποκινούμενες από την ενσυναίσθηση για τα βάσανα των απλών ανθρώπων που ζούσαν υπό καταπιεστική κυριαρχία, εστιάζοντας στη ζωή χαρακτήρων που διαφορετικά αγνοούνταν – αδικημένων και απόκληρων, τοποθετημένων σε άσυλα, οίκους ανοχής και φυλακές, κατά το πρότυπο του Γάλλου συγγραφέα Εμίλ Ζολά. Έγραψε επίσης για θέματα αναρχικής φιλοσοφίας και τρέχουσας πολιτικής.
Αν και επικριτική απέναντι στους ρόλους των φύλων και τους περιορισμούς της γυναικείας σεξουαλικότητας, η Λήδα περιφρονούσε το σύγχρονο φεμινιστικό κίνημα, προσχωρώντας στην πίστη στις διαφορές των φύλων σε βαθμό που θεωρούσε ότι οι άνδρες ήταν «φύσει» ανώτεροι των γυναικών.
Στην Αίγυπτο, σε ηλικία 20 ετών, η Λήδα ασπάστηκε το Ισλάμ. Έκρινε θετικά τους αραβικούς πολιτισμούς με τους οποίους ήρθε σε επαφή, οι οποίοι ερχόταν σε αντίθεση με τις εμπειρίες της από την Ευρώπη που εκείνη την εποχή βρισκόταν σε ραγδαία εκβιομηχάνιση. Με μια κατανόηση του Ισλάμ που είχε επιρροές από τους Σούφι, θεωρούσε ότι η πίστη υποστήριζε τη φυσική αξιοπρέπεια όλων των ανθρώπων, πίστευε στη «φυσική» τάξη των ισλαμικών κοινωνιών (την οποία θεωρούσε ανώτερη από τους ευρωπαϊκούς πολιτικούς θεσμούς) και ένιωθε την αίσθηση του «θελήματος του Θεού» – μια φράση που επανέρχεται συχνά στα γραπτά της για τις αραβικές κοινωνίες. Έγραψε αρκετά διηγήματα, κυρίως για παιδιά, που διαδραματίζονται στη Βόρεια Αφρική, προκειμένου να μοιραστεί τις αντιλήψεις της για τον αραβικό πολιτισμό και το Ισλάμ.
Η βιογράφος Andrea Pakieser περιγράφει τη σχέση της Λήδας με το Ισλάμ ως μια ιδιωτική πνευματική πηγή που τροφοδοτούσε την εσώτερη ζωή της, σε αντίθεση με τη δημόσια και κοσμική ζωή της ως εκδότριας και πολιτικής ακτιβίστριας. Ελλείψει ανεπτυγμένης μουσουλμανικής κοινότητας στην Ιταλία, η εκδοχή της Λήδας για το Ισλάμ αναπτύχθηκε κυρίως σύμφωνα με τις δικές της αναγνώσεις της ισλαμικής και αραβικής λογοτεχνίας. Σπούδασε την αραβική γλώσσα προκειμένου να διαβάσει το Κοράνι και να εξερευνήσει σε βάθος τη θρησκεία. Αν και κατά μία έννοια η πίστη της ήταν ιδιωτική, επιδεικνυόταν επίσης μέσω της υιοθέτησης εξωτικού ψευδο-«ανατολίτικου» στυλ ντυσίματος, που περιελάμβανε μακριά καφτάνια, καλύμματα κεφαλής και πολλαπλά κοσμήματα, καθώς και μέσω της πιστής τήρησης της νηστείας του Ραμαζανιού. Σε συνάρτηση με το σεβασμό της προς τον ισλαμικό πολιτισμό, ήταν σθεναρά αντίθετη προς την αποικιοκρατία, άποψη που εκφράστηκε ιδιαίτερα στο μυθιστόρημά της Η όαση, το οποίο δημοσιεύτηκε με το ψευδώνυμο Etienne Gamalier.
Το πρώτο της μυθιστόρημα εκδόθηκε το 1904 και περιλαμβάνει τις περιπέτειες δύο αδελφών, ενώ εισάγει το θέμα του ελεύθερου έρωτα. Ως υπέρμαχος του «ελεύθερου έρωτα», έζησε μια περιπετειώδη ρομαντική ζωή, ενώ κάποια στιγμή κυνηγήθηκε ακόμη και από τον Μπενίτο Μουσολίνι στις προφασιστικές του μέρες. Είχε πολλούς εραστές κατά τη διάρκεια της ζωής της. Αν και παντρεύτηκε τον Luigio Polli το 1902, είχε 23 χρόνια σχέσης με τον Guiseppe Monanni. Είχε επίσης σχέσεις με τον φουτουριστή ζωγράφο Carlo Carrà, τον ραβίνο Emanuel Taamrat και τον στρατιώτη/διερμηνέα Adem Surur, μεταξύ πολλών άλλων.
Μαζί με τον μακροχρόνιο εραστή της Monanni, ίδρυσε έναν ελευθεριακό εκδοτικό οίκο, ο οποίος θα περνούσε από διάφορες εκδοτικές μορφές λόγω της πίεσης των φασιστών που είχαν καταλάβει την εξουσία το 1922. Εξέδιδε βιβλία, περιοδικά και μπροσούρες που εκδίδονταν σποραδικά μέχρι την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Leda και Monnani διαπίστωσαν ότι μέσα στο κατασταλτικό κλίμα της Ιταλίας του Μουσολίνι, η ανατρεπτική μυθοπλασία διέφευγε της λογοκρισίας πιο εύκολα από τα πιο κραυγαλέα πολιτικά κείμενα. Ο οίκος παρήγαγε επίσης μεταφράσεις άλλων έργων στα ιταλικά, μεταξύ των οποίων το έργο των Maxim Gorky, Upton Sinclair, George Bernard Shaw, Aldous Huxley και Friedrich Nietzsche.
Το 1944, η Λήδα μετακόμισε στη Γένοβα για να ζήσει με την οικογένεια του γιου της. Παρέμεινε στη Γένοβα μετά τον θάνατό του το ίδιο έτος για το υπόλοιπο της ζωής της. Έβγαζε χρήματα από τη χαρτομαντεία και εξερεύνησε τα ενδιαφέροντά της για τις ανατολικές φιλοσοφίες, ενώ παράλληλα επεξεργαζόταν μια ημι-αυτοβιογραφική ιστορία του ιταλικού αναρχικού κινήματος του 20ού αιώνα, η οποία δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Το έργο της έχει συγκεντρωθεί στο αρχείο Camillo Berneri στο Reggio Emilia. Εξαιρετική, συναρπαστική και ενίοτε παράδοξη, η Λήδα Ραφανέλι ήταν μια γυναίκα που είχε το θάρρος να αψηφήσει τις προσδοκίες της εποχής της.
Το σύντομο καλοκαίρι της σεξουαλικότητας: Πώς οργανώσαμε ένα s.x positive fest μέσα στα Πατήσια!https://sexpositive.gr/wp-content/uploads/2024/08/89-1.jpg500500positivepositivehttps://secure.gravatar.com/avatar/8089ce9a4719cd136668c6434dcae1c671ae9ca02a13d02eb394238bc722b438?s=96&d=mm&r=g
Το 1ο αυτο-οργανωμένο S.x Positive Festival που έλαβε χώρα τον περσινό Ιούνιο στη γειτονιά των Πατησίων ήταν μια γιορτή ελευθερίας, απόλαυσης και κοινοτικής ζωής!
Σε έναν κόσμο όπου η σεξουαλική εκπαίδευση, η κυριαρχία στο σώμα μας και η αυθεντική σύνδεση συχνά κοστίζουν ακριβά, το περσινό, 1ο αυτο-οργανωμένο S.x-Positive Φεστιβάλ αποτέλεσε μια δυναμική πράξη κοινοτικής αντίστασης και συλλογικής χαράς. Εντελώς δωρεάν (με προαιρετική, ελεύθερη συνεισφορά) και ανοιχτό σε όλες τις εκφάνσεις της σ3ξουαλικότητας, το φεστιβάλ έφερε κοντά ένα πολύχρωμο πλήθος ανθρώπων που επιθυμούσαν να εξερευνήσουν, να εκφράσουν και να γιορτάσουν τη σεξουαλικότητα με συναίνεση, παιχνίδι και αλληλεγγύη.
Εργαστήρια για τη συναίνεση και τα όρια, την πολυσυντροφικότητα, την κουνταλίνι γιόγκα, το BDSM, το ασφαλέστερο σ3ξ, την αυτοάμυνα, αλλά και για queer φεμινιστική πορνογραφία, ecstatic dance, hug party, κα. συνέθεσαν το πρόγραμμα. Όλες οι δράσεις πραγματοποιήθηκαν από έμπειρες/ους συντονιστές/τριες και ακτιβίστριες/ες που πρόσφεραν χρόνο και γνώση για να δημιουργήσουν έναν ασφαλέστερο, συμπεριληπτικό χώρο για μάθηση και εξερεύνηση. Ήταν ένα ζωντανό παράδειγμα του τι μπορούμε να δημιουργήσουμε όταν βρισκόμαστε μαζί—όχι για το κέρδος, αλλά για κοινές αξίες ελευθερίας, φροντίδας και ισότητας.
Χωρίς εισιτήρια. Χωρίς χορηγούς. Χωρίς λογότυπα εταιρειών. Μόνο η δύναμη της κοινότητας.
Το να οργανωθεί ένα φεστιβάλ τέτοιας κλίμακας χωρίς εισιτήριο και χωρίς χρηματοδότηση από θεσμούς ήταν ένα τεράστιο κατόρθωμα. Κι όμως, το καταφέραμε. Όλα οργανώθηκαν μέσα από συλλογικότητα, διαφάνεια και τη βαθιά επιθυμία να συμβεί κάτι όμορφο και αναγκαίο. Αυτό που προσφέρουν συνήθως επαγγελματικά s3x-positive events—καλά επιμελημένα εργαστήρια, κλίμα αποδοχής και χώρο για προσωπική ανάπτυξη—το προσφέραμε εμείς, βασισμένοι/ες αποκλειστικά στην αλληλεγγύη και την αγάπη της κοινότητας.
Φέτος, το επαναλαμβάνουμε.
Και θέλουμε να το κάνουμε ακόμα πιο μεγάλο, πιο βαθύ, πιο συμπεριληπτικό—χωρίς να εγκαταλείψουμε τις αξίες μας.
Γι’ αυτό χρειαζόμαστε εσένα.
Διοργανώνουμε ένα Cocktail Party για οικονομική ενίσχυση! Τα χρήματα θα καλύψουν βασικές ανάγκες: χώρους, υλικά, έντυπα, εξοπλισμό, μέτρα ασφάλειας και προσβασιμότητας—ώστε το φεστιβάλ να παραμείνει δωρεάν και ανοιχτό για όλες,όλους, όλα.
Θα έχει μουσική, ερωτική διάθεση, spojito cocktails και φυσικά το μοναδικό άρωμα ελευθερίας και χαράς που χαρακτηρίζει το φεστιβάλ μας.
Αν ήσουν μαζί μας πέρσι ή αν θέλεις να συμμετέχεις φέτος, έλα να στηρίξεις αυτό το ριζοσπαστικό πείραμα.
Σε έναν κόσμο που εμπορευματοποιεί τη σεξουαλικότητα και περιθωριοποιεί ό,τι δεν χωράει στα καλούπια, το φεστιβάλ μας είναι μια γιορτή αντίστασης και απόλαυσης.
Κοκτέιλ Πάρτι για τη διοργάνωση του 2ου αυτο-οργανωμένου s.x positive fest στην Αθήνα!https://sexpositive.gr/wp-content/uploads/2025/06/pablo-heimplatz-ZODcBkEohk8-unsplash-scaled.jpg25601709positivepositivehttps://secure.gravatar.com/avatar/8089ce9a4719cd136668c6434dcae1c671ae9ca02a13d02eb394238bc722b438?s=96&d=mm&r=g
Κοκτέιλ Πάρτι οικονομικής ενίσχυσης στην ταράτσα του Αυτοδιαχειριζόμενου Κοινωνικού Χώρου TRISE για τη διοργάνωση του 2ου αυτο-οργανωμένου s.x positive fest στην Αθήνα!
Είσοδος ελεύθερη!
Θέλουμε να δημιουργήσουμε χώρους ελεύθερης έκφρασης και επικοινωνίας για τα φρικιά, τις τσούλες, τα ανώμαλα, τους ασεξουαλικούς, τις υπερσεξουαλικές, τους ετεροφυλόφιλους, τις λεσβίες, τα πανσεξουαλικά, τους νευροδιαφορετικούς, τα πολυσυντροφικά, τους παράξενους, τις ταντρικές, τους εσωστρεφείς, τις εξωστρεφείς, τα αλλόκοτα, τους εξεγερμένους των πόλεων. Xώρους συνάντησης, αλληλοκατανόησης και έκστασης για να ανθίσουμε μαζί.
Επιδιώκουμε να φτιάξουμε ένα S.x Positive Festival αυτό το φθινόπωρο στην Αθήνα γεμάτο διαλέξεις, συζητήσεις, προβολές και βιωματικά εργαστήρια γύρω από όλο το φάσμα της ανθρώπινης σ3ξουαλικότητας και των σχέσεων. Ένα φεστιβάλ χτισμένο με κοινοτικό πνεύμα και αγάπη, βασισμένο στη συλλογική εργασία όλων των συμμετεχόντων, χωρίς κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Θέλουμε η είσοδος να γίνεται με ελεύθερη συνεισφορά. Ωστόσο το φεστιβάλ έχει έξοδα για αυτό το λόγο διοργανώνουμε ένα πάρτι οικονομικής ενίσχυσης του φεστιβάλ! Ελάτε να γνωριστούμε, να διασκεδάσουμε και να στήριξουμε ένα αυτο-οργανωμένο εγχείρημα!
*Παραβιαστικές, σεξιστικές και εν γένει εξουσιαστικές συμπεριφορές δεν θα γίνουν ανεκτές
Καταργώντας την οικογένεια: η γνώμη ενός επιζώντοςhttps://sexpositive.gr/wp-content/uploads/2025/06/POLYAMOROUS-happy-group-of-children-playing-race-ok-1024x686-1.png1024686positivepositivehttps://secure.gravatar.com/avatar/8089ce9a4719cd136668c6434dcae1c671ae9ca02a13d02eb394238bc722b438?s=96&d=mm&r=g
Η οικογένεια προβάλλεται ως ασφαλές καταφύγιο, χώρος αγάπης και αμοιβαίας φροντίδας — κάτι που δεν επιβεβαιώνεται από τα δεδομένα. Υπάρχουν εναλλακτικές; Πώς φέρνουμε τις εμπειρίες μας από δίκτυα αλληλοϋποστήριξης στο επίκεντρο της κοινωνίας;
Κείμενο: Alana Queer, πρώτη έκδοση στα Ισπανικά: El Salto
Κάτι δεν πάει καλά. Ήδη δυσκολευόμαστε να φανταστούμε το τέλος του καπιταλισμού — αλλά την κατάργηση της οικογένειας; Ο φεμινισμός φαίνεται να έχει από καιρό εγκαταλείψει αυτό το παλιό φεμινιστικό αίτημα, και φέτος το ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα στο ισπανικό κράτος θα γιορτάσει είκοσι χρόνια του «γάμου για όλους»· δηλαδή την ένταξή του στον πατριαρχικό θεσμό του γάμου και της οικογένειας, που σηματοδοτεί μια νέα «ομοκανονικότητα» — κυρίως ως αντιγραφή της ετεροκανονικότητας. Η φαντασία μας νοσεί. Μας λείπουν οράματα για άλλες μορφές συνύπαρξης και ανατροφής.
Γράφω αυτό το άρθρο από την οπτική ενός ατόμου που επέζησε της οικογένειας. Επιζών σεξουαλικής κακοποίησης, ψυχολογικής και συναισθηματικής κακομεταχείρισης και παραμέλησης· βιώματα που μου άφησαν ένα σύνθετο τραύμα με το οποίο ακόμη μαθαίνω να ζω. Όχι μόνο να επιβιώνω — όπως έκανα για δεκαετίες — αλλά να ζω. Το να γράφεις από την οπτική γωνία του επιζώντος είναι, με έναν τρόπο, σαν να γράφεις από την οπτική του παιδιού· να εισάγεις έναν αντίλογο μέσα σε έναν διάλογο κυριαρχημένο από ενήλικες.
Όταν σκέφτομαι την οικογένεια, οι πρώτες λέξεις που μου έρχονται είναι: βία, (σεξουαλική) κακοποίηση, εγκατάλειψη, κακομεταχείριση, συναισθηματικός εκβιασμός… Ούτε για ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου στη ζωή μου δεν σκέφτηκα να φτιάξω οικογένεια.
Παρότι συμφωνώ απόλυτα με την ανάλυση για τον ρόλο της οικογένειας στην οικονομική και πολιτική τάξη πραγμάτων, όπως την διατυπώνουν για παράδειγμα η Nuria Alabao σε αυτό το άρθρο, ή η Sophie Lewis στο βιβλίο Να καταργήσουμε την οικογένεια, σε έναν βαθμό αυτή η διάγνωση μου είναι περιττή. Αρκεί να σκεφτώ τη δική μου εμπειρία, να κοιτάξω γύρω μου, τις φιλίες μου — και αυτό που βλέπω είναι βία, κακομεταχείριση, παραμέληση, συναισθηματική εγκατάλειψη, με όλα τα συνακόλουθα τραύματα. Είναι δυνατόν να ήμασταν απλώς θύματα της κακής μας τύχης; Ή μήπως το πρόβλημα είναι πιο δομικό — μήπως δεν φταίνε κάποιες (πολλές) οικογένειες αλλά ο ίδιος ο θεσμός της οικογένειας;
Η οικογένεια ως σύστημα κακομεταχείρισης και κακοποίησης
Η οικογένεια προβάλλεται ως ασφαλής χώρος, γεμάτος αγάπη και αμοιβαία φροντίδα. Πάνω απ’ όλα, λέγεται πως είναι το καλύτερο περιβάλλον για τα παιδιά. Αυτό όμως δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την πραγματικότητα.
Σύμφωνα με μια μετα-ανάλυση για τη σωματική βία που διαπράττεται ή γίνεται αντιληπτή εντός της οικογένειας σε παγκόσμιο επίπεδο, στην Ευρώπη το 12,7% των παιδιών υπήρξαν θύματα σωματικής κακοποίησης στην οικογένειά τους, με τα αγόρια να είναι πιο συχνά θύματα από τα κορίτσια (παιδιά με μη δυαδική ταυτότητα φύλου δεν περιλαμβάνονται στην ανάλυση), ενώ 10,5% υπήρξαν μάρτυρες σωματικής βίας. Άλλη παγκόσμια μετα-ανάλυση που εξετάζει περισσότερες μορφές κακοποίησης δείχνει ακόμη πιο υψηλά ποσοστά: 14,3% των κοριτσιών και 6,2% των αγοριών υπήρξαν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης, 27% των αγοριών και 12% των κοριτσιών σωματικής βίας, 6,2% των αγοριών και 12,9% των κοριτσιών συναισθηματικής βίας, και 14,8% των αγοριών και 13,9% των κοριτσιών υπήρξαν θύματα παραμέλησης κατά την παιδική τους ηλικία. Σε γενικές γραμμές, τα αγόρια υποφέρουν περισσότερο από σωματική κακοποίηση και παραμέληση, ενώ τα κορίτσια περισσότερο από συναισθηματική και σεξουαλική κακοποίηση. Οι πατεράδες είναι πιο συχνοί θύτες σωματικής και σεξουαλικής κακοποίησης· οι μητέρες συναισθηματικής βίας και παραμέλησης.
Έρευνα στο Ηνωμένο Βασίλειο κατέληξε στο ότι το 41,7% των παιδιών είχαν εκτεθεί σε κάποια μορφή κακοποίησης — σωματική, σεξουαλική ή συναισθηματική — ή ήταν θύματα παραμέλησης. Το 19,3% είχαν υπάρξει μάρτυρες ενδοοικογενειακής βίας μεταξύ των γονιών ή των κηδεμόνων τους. Η περίφημη Μελέτη για τις Δυσμενείς Εμπειρίες της Παιδικής Ηλικίας (ACE Study) του 1998 στις ΗΠΑ κατέγραψε ποσοστά 11,1% για ψυχολογική κακοποίηση, 10,8% για σωματική, 22% για σεξουαλική και 12,5% για έκθεση σε βία κατά της μητέρας. Τα παιδιά συχνά υφίστανται περισσότερες από μία μορφές κακοποίησης ταυτόχρονα.
Παρά τις σημαντικές αποκλίσεις μεταξύ των ερευνών, όλες καταδεικνύουν την οικογένεια ως τον βασικό χώρο κακοποίησης, κακομεταχείρισης και παραμέλησης. Έρευνες που εξετάζουν τον σεξουαλικό προσανατολισμό, όπως αυτή η έρευνα στις ΗΠΑ, δείχνουν πολύ υψηλότερα ποσοστά κακοποίησης σε όλες τις κατηγορίες για τα ΛΟΑΤΚΙΑ+ άτομα σε σχέση με τα ετεροφυλόφιλα. Και τα παιδιά που εκδηλώνουν συμπεριφορές που δεν συμβαδίζουν με το φύλο που τους αποδόθηκε κατά τη γέννηση, υφίστανται ακόμη περισσότερη κακοποίηση κάθε είδους.
Πέρα από την κακοποίηση, περίπου 40% των παιδιών δεν καταφέρνουν ποτέ να χτίσουν ασφαλή δεσμό με κάποιον από τους κηδεμόνες τους. Σύμφωνα με το Sutton Trust στο Ηνωμένο Βασίλειο, «πολλά παιδιά δεν έχουν ασφαλείς δεσμούς. Περίπου 1 στα 4 παιδιά αποφεύγουν τους γονείς τους όταν είναι στενοχωρημένα, επειδή οι γονείς αγνοούν τις ανάγκες τους. Άλλα 15% απομακρύνονται από τους γονείς τους επειδή αυτοί τους προκαλούν άγχος». Η ίδια έρευνα αναφέρει πως ο ασταθής δεσμός των γονιών είναι ο πιο κρίσιμος παράγοντας κινδύνου, καθώς αναπαράγεται από γενιά σε γενιά αν δεν υπάρξει επίγνωση και θεραπευτική εργασία.
Στα παραπάνω ποσοστά κακοποίησης και παραμέλησης παιδιών μπορούμε να προσθέσουμε και τη μεγάλη συχνότητα συντροφικής βίας, έμφυλης βίας και ενδοοικογενειακής βίας. Το να είναι κανείς μάρτυρας αυτών των μορφών βίας έχει επίσης αρνητικές συνέπειες για τα παιδιά.
Είναι λοιπόν η οικογένεια ένας ασφαλής τόπος αγάπης και φροντίδας; Τα δεδομένα διαψεύδουν αυτόν τον μύθο. Για τα παιδιά, το πιο επισφαλές και επικίνδυνο μέρος είναι συχνά το ίδιο τους το σπίτι.
Με τέτοια ποσοστά —μεταξύ 15% και 40%— πώς μπορούμε να συνεχίσουμε να λέμε ότι το πρόβλημα είναι ατομικό, και όχι δομικό;
Προτείνω ένα νοητικό πείραμα. Ας φανταστούμε ότι μια κοινωνία καλείται να επιλέξει ανάμεσα σε διάφορα μοντέλα συμβίωσης και ανατροφής: ανατροφή σε κοινότητα ή φυλή, άλλα μοντέλα που ούτε καν ξέρουμε ακόμη ποια μπορεί να είναι, και το μοντέλο της οικογένειας. Κάνοντας εκτίμηση για το ποσοστό κακοποίησης παιδιών για κάθε μοντέλο, μπορούμε να φανταστούμε ότι θα επιλεγόταν ένα μοντέλο με προβλεπόμενη κακοποίηση στο 25%; Δύσκολο.
Παιδική κακοποίηση: τραύμα εφ’ όρου ζωής
Η παιδική κακοποίηση αφήνει σημάδια που κρατούν μια ζωή — το ξέρω από προσωπική εμπειρία. Το σύνθετο τραύμα αναφέρεται σε πρώιμες αρνητικές εμπειρίες που περιλαμβάνουν παραμέληση και/ή κακοποίηση, και λαμβάνουν χώρα μέσα στη σχέση δεσμού με το πρόσωπο που προσφέρει πρωτογενή φροντίδα. Δηλαδή, το άτομο που υποτίθεται ότι θα προσφέρει στοργή, αγάπη και ασφάλεια, είναι ταυτόχρονα πηγή άγχους, απειλής, παραμέλησης και/ή κακοποίησης. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει λεκτική κακομεταχείριση, εγκατάλειψη, παρενόχληση, συναισθηματική απαξίωση κ.ά.
Εξαιτίας της επαναληπτικής φύσης αυτών των καταστάσεων, προκαλείται χρόνιο στρες που αφήνει αποτύπωμα στον εγκέφαλο. Επιπλέον, πρόκειται για καταστάσεις που σπανίως φαίνονται εξωτερικά και έχουν σωρευτικό χαρακτήρα. Το σύνθετο τραύμα συχνά αφορά «μη-γεγονότα» — πράγματα που (κατ’ εξακολούθηση) δεν συνέβαιναν όταν έπρεπε να συμβούν: ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, ένα άγγιγμα, μια αναγνώριση, μια αγκαλιά. Αυτές οι απουσίες έχουν βαθύτατο συναισθηματικό αντίκτυπο, έστω κι αν δεν διατηρούνται ως αναμνήσεις.
Όλα αυτά τα ξέρω πολύ καλά. Υπολογίζεται ότι έως 7,7% των ενηλίκων πάσχουν από σύνθετη διαταραχή μετατραυματικού στρες (C-PTSD), και έως 20% από διαταραχή μετατραυματικού στρες (PTSD). Κατά τη γνώμη μου, αυτά τα νούμερα είναι στην πραγματικότητα πιο ψηλά. Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι δεν πρόκειται για ένα απλό δίπολο ή έχεις PTSD σύμφωνα με αυστηρά διαγνωστικά κριτήρια ή είσαι καλά. Προβλήματα στη ρύθμιση συναισθημάτων, δυσκολία στη δημιουργία στενών σχέσεων, έλλειψη εμπιστοσύνης, αρνητική αυτοεικόνα — όλα αυτά μπορεί να υπάρχουν και να δημιουργούν σοβαρές δυσκολίες στη ζωή, χωρίς να πληρούνται τυπικά τα διαγνωστικά κριτήρια.
Το σύνθετο τραύμα, που ονομάζεται και αναπτυξιακό τραύμα, είναι στη μεγάλη του πλειοψηφία συνέπεια παρατεταμένης συναισθηματικής κακοποίησης και παραμέλησης κατά την παιδική ηλικία και την εφηβεία.
Σε αυτό το πλαίσιο εμπίπτουν και πολλά από τα παιδιά που αποφεύγουν τους γονείς τους επειδή τους προκαλούν άγχος, όπως επίσης τα επιζώντα άτομα σεξουαλικής κακοποίησης και άλλων μορφών μακροχρόνιας κακομεταχείρισης.
Υπάρχουν κι άλλες επιπτώσεις στη σωματική και ψυχική υγεία: διατροφικές διαταραχές, κατάθλιψη, εξαρτήσεις, άλλες ψυχικές ασθένειες. Από τη μελέτη ACE γνωρίζουμε ότι οι δυσμενείς εμπειρίες στην παιδική ηλικία έχουν βαθύ αντίκτυπο σε πολλούς τομείς της ενήλικης ζωής.
Προς άλλα μοντέλα
Οπότε, καταργούμε την οικογένεια. Εντάξει! Αλλά τι βάζουμε στη θέση της; Η Sophie Lewis απαντά: «Τίποτα». Ίσως μια απάντηση υπερβολικά απλοϊκή.
Είναι αλήθεια πως στο παρόν σύστημα η οικογένεια επιτελεί ορισμένες λειτουργίες για τις οποίες η καλύτερη απάντηση είναι όντως «τίποτα». Όπως λέει η Nuria Alabao, «η οικογένεια δεν είναι ένας ουδέτερος θεσμός: εξακολουθεί να στηρίζεται σε ιεραρχικές σχέσεις υποταγής βάσει φύλου, ηλικίας και φυλής/μεταναστευτικής προέλευσης. […] Ως θεσμός, η οικογένεια έχει κεντρική οικονομική λειτουργία· ήταν πάντοτε βασικός μηχανισμός για την αναπαραγωγή των τάξεων στον καπιταλισμό: για τη μεταβίβαση κληρονομιών, την κατοχύρωση της ιδιοκτησίας, την εγγύηση αποπληρωμής χρεών». Αυτές είναι λειτουργίες που δεν θέλουμε να τις αντικαταστήσουμε με κάποιον άλλο μηχανισμό επιβολής τους, θέλουμε να τις καταργήσουμε. Φτάνει πια με την «οικογένεια» ως αστυνομία φύλου και φορέα πατριαρχίας. Δεν χρειαζόμαστε ένα θεσμό που εκπαιδεύει τα παιδιά ώστε να λειτουργούν σωστά μέσα στον καπιταλισμό.
Ωστόσο, υπάρχουν κι άλλες λειτουργίες της οικογένειας στον παρόντα κόσμο — για παράδειγμα η ανατροφή και η φροντίδα — που η οικογένεια εκτελεί εξαιρετικά άσχημα, όπως φάνηκε προηγουμένως, αλλά που παραμένουν απαραίτητες. Χρειαζόμαστε άλλα μοντέλα συμβίωσης, σχέσεων, ανατροφής και οργάνωσης της φροντίδας.
Σήμερα, το κυρίαρχο φεμινιστικό ρεύμα δεν έχει να προσφέρει τίποτε πέρα από την ιδέα της «συνυπευθυνότητας» στην ανατροφή — δηλαδή την ίση συμμετοχή των πατεράδων στις ευθύνες και τις υποχρεώσεις της ανατροφής. Πού είναι τα πιο ριζοσπαστικά οράματα;
Δεν λέω ότι τα παιδιά χρειάζονται τη μητέρα, τον πατέρα ή τον βιολογικό τους κηδεμόνα — αλλά χρειάζονται ενήλικες που να επιτρέπουν και να επιμελούνται την ανάπτυξη ασφαλών και σταθερών δεσμών.
Όπως υπενθυμίζει η Nuria Alabao, «στον σοσιαλισμό του 19ου αιώνα που συνδεόταν με το εργατικό κίνημα, και αργότερα στη δεκαετία του ’70, ο ταξικός φεμινισμός απαιτούσε κοινωνικοποίηση της κοινωνικής αναπαραγωγής: λαϊκά συσσίτια, παιδικοί σταθμοί 24 ωρών, ή πειραματικές δομές φροντίδας και ανατροφής έξω και πέρα από τις δομές του κράτους». Ωστόσο, ακόμη και αυτές οι προτάσεις δεν αμφισβητούν σε βάθος τον ίδιο τον θεσμό της οικογένειας. Είναι προτάσεις επικεντρωμένες κυρίως στο να επιτρέψουν στις γυναίκες να μπουν στην αγορά εργασίας. Στην ουσία, παραμένουν ενήλικο-κεντρικές. Και με βάση τα απογοητευτικά στοιχεία για τις ικανότητες των γονέων σήμερα να δημιουργούν ασφαλείς και σταθερούς δεσμούς, φοβάμαι ότι αυτές οι προτάσεις θα μπορούσαν ακόμη και να χειροτερέψουν την κατάσταση των παιδιών, εάν διατηρηθεί το μοντέλο της πυρηνικής οικογένειας. Με αυτό, δε θέλω να πω πως τα παιδιά χρειάζονται τους βιολογικούς τους γονείς, αλλά ότι χρειάζονται ενήλικες που να μπορούν να προσφέρουν σταθερό και ασφαλή δεσμό.
Ίσως, λοιπόν, να βοηθήσει αν «αποκεντρώσουμε» τους βιολογικούς γονείς, αν σκεφτούμε τη φροντίδα και την ανατροφή σε πλαίσιο κοινότητας, φυλής, ή δικτύου· μια κοινότητα ενηλίκων που είναι παρούσα και ενεργή στη ζωή των παιδιών. Το αφρικανικό ρητό «χρειάζεται ένα χωριό για να μεγαλώσει ένα παιδί», μας δείχνει ακριβώς αυτή την κατεύθυνση. Τα παιδιά χρειάζονται πολλαπλές σταθερές και ασφαλείς σχέσεις με ενήλικες — πέρα από τους γονείς. Ένα «χωριό».
Υπάρχουν κάποιες έρευνες σχετικά με τις εμπειρίες παιδιών που μεγαλώνουν σε συναινετικά μη μονογαμικά οικογενειακά πλαίσια. Σύμφωνα με την Elisabeth Sheff, «η παρουσία περισσότερων των δύο ενηλίκων στον οικογενειακό περίγυρο προσφέρει στα παιδιά πολλά πλεονεκτήματα, όπως περισσότερη προσοχή, φροντίδα και χρόνο από σημαντικά ενήλικα πρόσωπα, περισσότερα δώρα σε ειδικές περιστάσεις, και έκθεση σε μεγαλύτερο αριθμό θετικών προτύπων. Επιπλέον, τους δίνει τη δυνατότητα να διαμορφώσουν οικογενειακούς δεσμούς με άλλα παιδιά πέρα από τη βιογενετική συγγένεια και να αποκτήσουν περισσότερα αδέρφια».
Το δίκτυο φροντίδας δεν χρειάζεται να περιορίζεται στους ερωτικούς δεσμούς των γονιών· σκεφτόμαστε δίκτυα σχεσιακής αναρχίας, δίκτυα που αποκεντρώνουν την αγάπη και το ζευγάρι.
Μια άλλη πρόσφατη έρευνα με παιδιά αναφέρει: «Τα παιδιά που ζουν με πολυγονεϊκές οικογένειες συνήθως βλέπουν τους ερωτικούς συντρόφους των γονιών τους ως πρόσωπα αναφοράς και στήριξης, κάτι που ενισχύει την ανάπτυξη μιας θετικής εικόνας αυτών των ενηλίκων στο παιδί. Πολλά παιδιά εξέφρασαν την αγάπη τους για τους/τις συντρόφους των γονιών τους τονίζοντας πώς αυτά τα ενήλικα πρόσωπα τα φρόντιζαν και τα υποστήριζαν, συναισθηματικά και υλικά. Αυτό συνδέεται με μελέτες που έχουν γίνει σε γονείς που ασκούν συναινετική μη μονογαμία, οι οποίοι περιέγραψαν τους εξωσυζυγικούς ερωτικούς τους συντρόφους ως υποστηρικτικούς, στοργικούς και κατανοητικούς — όχι μόνο για τους ίδιους, αλλά και για τα παιδιά τους». Αν το σκεφτούμε πέρα από αυτό, στο πλαίσιο της έννοιας του «χωριού» ή της κοινότητας, το δίκτυο ανατροφής δεν χρειάζεται να περιορίζεται στους ερωτικούς-συναισθηματικούς δεσμούς των γονιών. Σκέφτομαι δίκτυα σχεσιακής αναρχίας, δίκτυα που αποκεντρώνουν την αγάπη και το ζευγάρι (ή τα ζευγάρια).
Φυσικά, τίποτα από όλα αυτά δεν είναι απλή υπόθεση. Όπως λένε οι Myriam Rodríguez del Real και Javier Correa Román σε ένα άρθρο τους στο El Salto, «το βασικό ζήτημα είναι να κατανοήσουμε ότι για να μπει το ζευγάρι στο κέντρο, η φιλία έχει αδειάσει από υλικό περιεχόμενο. Οι κοινωνίες συγκροτούν συστήματα συγγένειας και εγγύτητας που καθορίζουν ποιοι δεσμοί αναγνωρίζονται και ποιοι μένουν στο περιθώριο. Το ετεροφυλοφιλικό μονογαμικό ζευγάρι συγκροτεί το κέντρο αυτών των συστημάτων, και οι υπόλοιπες σχέσεις (συμπεριλαμβανομένης και της φιλίας) ανασχηματίζονται σε σχέση με αυτό». Και προσθέτουν: «Επομένως, δεν έχει τόσο να κάνει με το να “δώσουμε περισσότερη σημασία στους φίλους”, όσο με το να απορρίψουμε τις τρέχουσες δομές τόσο του ζευγαριού όσο και της φιλίας ώστε να δημιουργήσουμε νέες μορφές σχέσεων. Χρειαζόμαστε έναν “αποπροσανατολισμό” (desorientar)… των κανονιστικών εννοιών της αγάπης για να μπορέσουμε να φανταστούμε άλλες μορφές σχεσιακής συνύπαρξης και συγκατοίκησης. Μόνο στον βαθμό που σκεφτόμαστε νέες μορφές φιλίας, παύει το ζευγάρι να έχει νόημα ως το απόλυτο οργανωτικό κέντρο της ζωής μας».
Σε μια ομιλία για την κατάργηση της οικογένειας στη Σεβίλλη πριν δύο χρόνια, μιλώντας για εναλλακτικές μορφές οικογένειας, η Nuria Alabao έκανε λόγο για τη δημιουργία σχέσεων με αμοιβαία δέσμευση (ώστε να μπορεί να αναληφθεί η φροντίδα), και ότι αυτού του τύπου οι σχέσεις χρειάζονται χρόνο για να χτιστούν. Αυτή η δέσμευση ήδη υπάρχει στην οικογένεια σήμερα, και αμφιβάλλω αν οδηγεί σε ουσιαστική φροντίδα — ούτε για τα παιδιά, ούτε για τους ενήλικες ή τους ηλικιωμένους. Για μένα, η φροντίδα από υποχρέωση δεν είναι φροντίδα· είναι θυσία. Και σήμερα, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, είναι οι γυναίκες που κάνουν αυτή τη θυσία για να φροντίσουν τους γονείς ή άλλους συγγενείς τους.
Προσωπικά, σκέφτομαι περισσότερο τη δέσμευση: δηλαδή, να δεσμεύομαι εθελοντικά σε μια σχέση (οποιουδήποτε είδους), χωρίς να απαιτείται ανταποδοτικότητα. Είναι περισσότερο ζήτημα εμπιστοσύνης στο δίκτυο (της σχεσιακής αναρχίας, της κοινότητάς μου), ότι όταν χρειαστώ φροντίδα ή στήριξη, θα υπάρχει κάποιο πρόσωπο —ή και περισσότερα— που θα μπορεί να την προσφέρει· και δεν χρειάζεται να είναι το ίδιο ή τα ίδια άτομα που είχαν υποστηριχθεί προηγουμένως από εμένα. Αισθάνομαι πως αυτό είναι κάτι που ήδη προσπαθούμε να εφαρμόσουμε στο δίκτυό μου.
Το Hil Malatino, στο βιβλίο του Cuidados trans (Bellaterra, 2021), δίνει έναν μινιμαλιστικό ορισμό της κοινότητας: άνθρωποι που ξαναπλέκουν. Και όταν ανατρέχω στην εμπειρία των τελευταίων εννέα χρόνων μου, στην προσπάθεια να αντιμετωπίσω τα οικογενειακά μου τραύματα, ήταν πράγματι ένα συνεχές ξαναπλέξιμο των δικτύων μου. Κάποιοι άνθρωποι αποχώρησαν, άλλοι ήρθαν. Ίσως πρέπει να εγκαταλείψουμε την ιδέα ενός σταθερού και παντοτινού δικτύου αμοιβαίας υποστήριξης, που αναλαμβάνει τη φροντίδα — συναισθηματική, οικονομική, ανατροφής, όταν είμαστε άρρωστοι — λειτουργίες που σήμερα (συχνά ανεπαρκώς) αναλαμβάνει η οικογένεια.
Και αντί για αυτό, να εμπιστευτούμε τα δίκτυά μας: εύθραυστα, ρευστά, πάντα σε επανασύνθεση — αλλά ικανά να μας συμπαρασταθούν όταν τα χρειαζόμαστε. Δεν ξέρω. Εγώ ακόμα φοβάμαι. Αλλά, ταυτόχρονα, τα δίκτυά μου με έχουν στηρίξει τα τελευταία χρόνια και συνεχίζουν να το κάνουν.
Πώς φέρνουμε τις εμπειρίες μας από τα δίκτυα αμοιβαίας υποστήριξης στο επίκεντρο της κοινωνίας;
Πώς αλλάζουμε τις φαντασιακές μας εικόνες, ώστε να μπορούμε να εμπιστευτούμε αυτά τα δίκτυα; Πώς μπορούμε να τα ενδυναμώσουμε;
Δεν έχω τις απαντήσεις. Πιστεύω ότι πρόκειται για μια διαδικασία που χτίζεται περπατώντας και δοκιμάζοντας. Αυτό είναι μόνο η αρχή. Και για μένα, το να χτίζουμε εναλλακτικές απέναντι στην οικογένεια — νέες δομές αμοιβαίας υποστήριξης και φροντίδας — είναι ζήτημα επιβίωσης.
Έχω επιβιώσει από την οικογένειά μου και έχω φτάσει ως εδώ χάρη σε αυτά τα προσωπικά μου δίκτυα.
Συνέλευση Σεξεργαζομένων στην Ελλάδα, ανοιχτή συζήτηση για την σεξεργασίαhttps://sexpositive.gr/wp-content/uploads/2025/06/501841575_18086615956722977_6658428532305183645_n.jpg10801080positivepositivehttps://secure.gravatar.com/avatar/8089ce9a4719cd136668c6434dcae1c671ae9ca02a13d02eb394238bc722b438?s=96&d=mm&r=g
Είμαστε πουτάνες, είμαστε εδώ! Παίρνουμε πίσω τους χώρους μας και τις φωνές μας!
Τα σεξεργαζόμενα άτομα τοποθετούμαστε στο επίκεντρο του Κεφαλαίου, της πατριαρχίας και του κράτους. Οι προκλήσεις που βιώνουμε είναι ριζικά ίδιες με αυτές των υπόλοιπων εργαζομένων, αλλά εμείς αντιμετωπίζουμε στίγμα με το οποίο τα περισσότερα εργαζόμενα δεν βρίσκονται αντιμέτωπα. Τα σεξεργαζόμενα είμαστε στην πρώτη γραμμή που βιώνει καταστολή, λειτουργούμε ως παράδειγμα της ευρύτερης κοινωνίας. Μας εργαλειοποιούν ως αποδιαπομπιαίους τράγους και μας φετιχοποιούν, μας αποθεώνουν και μας περιφρονούν. Τα ζητήματα της εργασίας στο σεξ συμπεριλαμβάνουν όχι μόνο εργασιακά και φεμινιστικά ζητήματα, αλλά και θέματα φυλής, μετανάστευσης, κουηρ και τρανς ταυτοτήτων και πολλά άλλα. Είναι κομβικής σημασίας εμείς ως αναρχικά να υποστηρίξουμε τους αγώνες όλων των εργατών, ανεξαρτήτως των “ηθικών” εικασιών που μπορεί να προκύψουν.
Η διεθνής κατάσταση των πραγμάτων είναι ιδιαίτερα βίαιη, στιγματιστική και καταπιεστική προς τα άτομα που προσφέρουν σεξουαλικές υπηρεσίες. Η Ελλάδα δεν είναι εξαίρεση. Παρόλο που τα σεξεργαζόμενα αποτελούν ένα πολύ ενεργό κομμάτι της εργατικής τάξης, σπρώχνονται συνεχώς στο περιθώριο και τιμωρούνται μόνο επειδή κάνουν την δουλειά τους. Το νομικό πλαίσιο της χώρας επιβάλλει πολλαπλούς περιορισμούς μέσω γραφειοκρατικών, έντονα επιλεκτικών διαδικασιών ώστε να μπορούν να βγάλουν άδεια εργασίας η οποία όμως δεν εξασφαλίζει καμία ασφάλεια ή οικονομικό δικαίωμα. Το κράτος μετατρέπει τις ιατρικές εξετάσεις για ΣΜΝ σε εργαλεία ελέγχου των σωμάτων των σεξεργαζομένων και τα αντιμετωπίζει ως επικίνδυνες υπάρξεις για την γενική συλλογική υγεία. Ταυτόχρονα, καθίσταται αδύνατο να οργανωθούν ομαδικά εγχειρήματα σεξεργασίας ή/και να δημιουργούνται χώροι/δομές για την προσφορά σεξουαλικών υπηρεσιών διότι ο νόμος υπαγορεύει ότι οι χώροι αυτοί πρέπει να βρίσκονται μακριά από μια σειρά δημοσίων κτηρίων (σχολεία, εκκλησίες, πάρκα, δημαρχεία, νοσοκομεία, πολιτισμικά κέντρα). Η καταστολή και οι παρενοχλήσεις των μπάτσων είναι κανονικοποιημένα συμβάντα, ενώ δεν υπάρχει καμία αναφορά ή ορατότητα σχετικά με τις πραγματικότητες των σεξεργαζομένων σε ψηφιακούς χώρους. Σε περιπτώσεις που τα σεξεργαζόμενα βρεθούν σε κίνδυνο ή τους κάνουν επίθεση πελάτες ή άλλοι δράστες – που συνήθως αυτές οι επιθέσεις εμπεριέχουν σεξιστικά, τρανσφοβικά και/ή ρατσιστικά χαρακτηριστικά – δεν υπάρχει κάπου που μπορούν να στραφούν για βοήθεια. Επιπρόσθετα, οι συστημικές και καθημερινές πορνοφοβικές ρητορικές είναι αρκετά συχνές. Η δαιμονοποίηση, η γελοιοποίηση, η μετατροπή σε αποδιαπομπιαίους τράγους από πολιτικούς με σκοπό να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο από την βαθιά κρίση που διανύουμε ως κοινωνία, η μεταχείριση των σωμάτων των εργαζομένων στο σεξ ως αναλώσιμα, ο ηθικός πανικός (μέχρι και σε πολιτικούς – αγωνιστικούς χώρους) είναι μερικά παραδείγματα της συνεχώς αυξανόμενης πορνοφοβίας.
Σε αυτό το κλίμα, καλούμαστε να συνδημιουργήσουμε εργαλεία, συλλογικά σώματα, απελευθερωτικό λόγο και πρακτικές, κοινότητες αλληλοβοήθειας, αλληλοπροστασίας και στήριξης για να αντισταθούμε σε αυτόν τον πόλεμο πάνω στα σώματά μας. Το 1975, πάνω από 100 σεξεργάτριες έκαναν κατάληψη σε μια ιστορική εκκλησία ως μορφή διαμαρτυρίας ενάντια σε τιμωρητικούς νόμους και στην αστυνομική βία. Αυτό πυροδότησε ολόκληρες δράσεις και κινήματα στα οποία τα σεξεργαζόμενα διεκδικούσαν το δικαίωμά τους στην δημόσια σφαίρα και την ασφάλεια. 50 χρόνια μετά, εμείς θέλουμε να συνεχίσουμε τον αγώνα αυτό για την απελευθέρωση και την αυτονομία μας. Ας χτίσουμε όλα μαζί τους καινούριους μας τρόπους αντίστασης και ένα δίκτυο ενδυνάμωσης.
Ως μια νέα πρωτοβουλία, η Συνέλευση Σεξεργαζομένων στην Ελλάδα, σας προσκαλούμε σε ένα απόγευμα μαζέματος με συζητήσεις, ζινάκια και πολλά άλλα, για να μιλήσουμε για τις σκέψεις και τις ιδέες μας σχετικά με τις ανάγκες και την απελευθέρωση των σεξεργαζομένων και πολλές άλλες αλληλοδιαπλεκόμενες θεματολογίες. Σας περιμένουμε αυτήν την Δευτέρα, 2 Ιουνίου, Διεθνής Ημέρα των Σεξεργαζομένων, στο ΦΑΚ (Φεμινιστικό Αυτόνομο Κέντρο για την έρευνα, Αγίου Παντελεήμονος 7Β) στις 19:00.
Η ΣΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑ!!
ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, ΣΤΑ ΜΠΟΥΡΔΕΛΑ, Σ’ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ,
ΓΥΝΑΙΚΕΣ, ΚΟΥΗΡΙΑ, ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ, ΣΕΞΕΡΓΑΖΟΜΕΝΑ ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΜΟΝΑΧΕΣ/ΜΟΝΑΧΑ!!
ΣΣΕ
Συνέλευση Σεξεργαζομένων στην Ελλάδα
—-English—-
We are whores, we are here! We reclaim our spaces and voices!
Sex workers live at the locus of Capital, patriarchy and the state. Our struggles are fundamentally that of all workers, but we face stigma that most others do not. Sex workers are at the frontlines of repression, we act as an indicator species for society at large. We are scapegoated and fetishized, worshipped and denigrated. Issues of “sex work” overlap not only with labor and feminism but with race, immigration status, queer and trans identities, and more. It is critical that we as anarchists support all worker struggles, regardless of the moral assumptions made The international scene of things is quite violent, stigmatizing and oppressive to workers who offer sexual services. Greece is not an exception. Despite sex workers being a really active part of the working class, they are constantly pushed to the margins and punished for doing their work. The legal framework of the country imposes multiple restrictions on them through bureaucratic, intensely selective procedures just to be able to have a work permit that doesn’t guarantee any kind of safety or benefits. The state turns medical examinations for STDs into a weapon of controlling their bodies and treats their existences as dangers to the general collective health. At the same time, it is impossible to organize collective initiatives of sex work and/or have a space/infrastructure to offer sexual services since the law dictates that it must be far away from multiple public spaces (schools, churches, parks, municipalities, hospitals, recreational centres). Cop brutality and harassment towards street sex workers is a normalized occurrence, while there is no mention or visibility of the realities of digital sex workers. In cases where sex workers are facing dangers or attacks from clients or other aggressors – which most of the time have sexist, transphobic and/or racist characteristics – there is nowhere they can turn to for help. On top of that, systemic and casual whorephobic rhetorics are quite common. Demonization, caricaturization, scapegoating from politicians to disorient people from the deep crisis the we are facing as a society, sex workers’ bodies being treated as disposable, moral panic (even in political spaces) are all just examples of the whorephobia that’s constantly increased. n σthis climate, we need to create our tools, collective bodies, libertarian speech and practices, communities of help, protection and support to resist this ongoing war on our bodies. In 1975, over 100 sex workers in France occupied a historic church in a protest against punitive laws and police violence. That sparked an entire series of actions where sex workers demanded their right to public space and safety. 50 years later we wanna continue this fight for our liberation and autonomy. Let’s build our new ways of resistance and a network of empowerment.
As a new initiative, Sex Workers’ Assembly in Greece, we invite you to an evening of gathering, conversation, zines and so much more to discuss about our thoughts and ideas on the needs and liberation of sex workers and so many more interconnected topics. We are waiting for you this Monday, June 2nd, International Sex Workers’ Day, at FAC (Feminist Autonomous Center for research, Agiou Panteleimonos 7B) at 19:00.
Sex work is work!!
On the streets, in the brothels, in all the neighborhoods,
women, queers, refugees, sex workers you are not alone!!”
Ακαδημία Πορνό 2025-2026 (scroll down for English)
Όταν οι άνθρωποι λένε ότι «δεν τους ενδιαφέρει τι κάνουν οι άλλοι στο κρεβάτι τους», συχνά υπονοούν ότι οι μη-κανονικές εκφράσεις της ύπαρξης δεν επιτρέπεται να υπάρχουν παρά μόνο πίσω από κλειδωμένες πόρτες. Αν το σεξ αποτελεί τόσο μεγάλη απειλή για το status quo, η Ακαδημία Πορνό σας προσκαλεί θερμά να γίνετε αυτή η απειλή. Σας προσκαλούμε να βγάλετε το σεξ από την κρεβατοκάμαρα, να διεκδικήσετε χώρο, να κάνετε φασαρία! Φέρτε το καλλιτεχνικό σας όραμα, το ενδιαφέρον σας για τη δημιουργία ταινιών και τον ενθουσιασμό σας και ετοιμαστείτε να αντιμετωπίσετε προκλήσεις και να δημιουργήσετε λίγη μαγεία!
Η περίοδος υποβολής αιτήσεων λήγει στις 31 Ιουλίου. *The application period ends on the 31th of July.*
Γενικό Περίγραμμα:
Παρουσίαση, ανασκόπηση και περαιτέρω επεξεργασία των αρχικών ιδεών.
Σχεδιασμός προ-παραγωγής, παραγωγής και μετα-παραγωγής.
Καθοδήγηση των παραγωγών, συμβουλές και κόλπα για μια αποτελεσματική ροή εργασίας.
Ηθική της επικοινωνίας, συναίνεσης και συνεργασίας.
Λίγα λόγια για την Ακαδημία
Το Φεστιβάλ Πορνό της Αθήνας, Σάτυροι και Μαινάδες παρουσιάζει με υπερηφάνεια την Ακαδημία Πορνό για δεύτερη συνεχή χρονιά. Στόχος της Ακαδημίας είναι να δώσει συμβουλές και καθοδήγηση προς τη δημιουργία μιας μικρού μήκους, χαμηλού προϋπολογισμού ταινίας πορνό που ανταποκρίνεται στην κουλτούρα των σημερινών διεθνών φεστιβάλ πορνό. Οι συνεδρίες θα γίνονται στα αγγλικά, καθώς δεν μιλούν και τα δύο καθηγητά ελληνικά. Αιτήσεις με έδρα την Αθήνα και την Ελλάδα θα έχουν προτεραιότητα. Στοχεύουμε σε μια μικρή ομάδα 6 συμμετεχόντων/6 έργων, προκειμένου να παρέχουμε ατομικό feedback.
Η Ακαδημία Πορνό αποτελείται από 10 διαδικτυακές συναντήσεις (διάρκειας περίπου 3 ωρών) από τον Αύγουστο του 2025 έως τον Απρίλιο του 2026. Η πρώτη μας συνάντηση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 30 Αυγούστου στις 6 μμ (τοπική ώρα Ελλάδας).
Μετά από αυτό, κάθε επόμενη συνάντηση θα αποφασίζεται μέσω ψηφοφορίας κάθε μήνα, ώστε να μπορούν όλ@ να παρευρίσκονται. Θα συναντιόμαστε μία φορά κάθε μήνα εκτός από το Σεπτέμβριο όπου θα συναντηθούμε δύο φορές για να πάρουν τα πράγματα μπρος!
Η συμμετοχή στην Ακαδημία Πορνό κοστίζει 10-20 € ανά συνεδρία. Αποφασίσαμε να προσφέρουμε μια κινητή κλίμακα, προκειμένου να διατηρήσουμε τις συνεδρίες προσιτές. Εάν η αίτησή σας γίνει δεκτή, θα σας ζητηθεί να πληρώσετε το συνολικό ποσό των 100-200€ πριν από τις 13 Αυγούστου, προκειμένου να ολοκληρωθεί η εγγραφή σας. Θα ενημερωθείτε στις 4 Αυγούστου αν η αίτησή σας ήταν επιτυχής ή όχι.
Η Ακαδημία δεν μπορεί να σας παρέχει μαθήματα σχετικά με το χειρισμό κάμερας, το μοντάζ και πολλές άλλες τεχνικές δεξιότητες που απαιτούνται στην παραγωγή ταινιών. Θα πρέπει να μοντάρετε την ταινία σας μόν@ σας! Θα σας παρέχουμε μικρές ενότητες πληροφοριών για διάφορα θέματα, αλλά για περαιτέρω εμβάθυνση, σας προτείνουμε να αναζητήσετε επιπλέον μαθήματα, σεμινάρια καθώς και χρόνο για να δοκιμάσετε και να εξασκήσετε τις δεξιότητές σας.
Σεξιστικές, ρατσιστικές, αρτιμελιστικές, κουηρ-/τρανς-/πουτανοφοβικές και άλλες συμπεριφορές διακρίσεων δεν θα γίνονται ανεκτές. Θέλουμε να συνδιαμορφώσουμε έναν ασφαλέστερο χώρο για να μάθουμε, να μοιραστούμε και να δημιουργήσουμε μαζί.
ΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΑ ΣΑΣ
Τα Fucking Conflicts ξεκίνησαν το ταξίδι τους το 2020. Ένα αυθόρμητο γύρισμα ταινίας εκκίνησε τη σταθερή συνεργασία μεταξύ του Officer Flower (το/του) και του Iris Glitzer (το/του), οδηγώντας στην παραγωγή περαιτέρω ζουμερών ταινιών, με ιδιαίτερη αγάπη για την αφήγηση, μια προσέγγιση DIY και σινεφίλ εργαλεία. Οι δουλειές των Fucking Conflicts έχουν παρουσιαστεί σε φεστιβάλ πορνό σε όλο τον κόσμο καθώς και σε φεστιβάλ ευρύτερης εμβέλειας, ενώ έχουν προταθεί πολλαπλά κερδίζοντας το Βραβείο Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας Μικρού Μήκους στο Φεστιβάλ Πορνό της Αθήνας, Σάτυροι και Μαινάδες 2023 (με το «Stalking Athens»), το Βραβείο Best Ass-a-liciousness στο Φεστιβάλ Πορνό της Βιέννης 2024 και το Βραβείο Καλύτερης Sex-Positive Ταινίας στο Φεστιβάλ Secs Fest του Σιάτλ 2024 (αμφότερα με το «June in Warsaw»), καθώς και το Βραβείο Εξαιρετικής Καλλιτεχνικής Συνεισφοράς στο Φεστιβάλ Χάκερ της Ρώμης 2024 (με το «Input Error II»). Από το 2024 είναι επίσημα καθηγητά της Ακαδημίας Πορνό του Φεστιβάλ Σάτυροι και Μαινάδες. Τα Fucking Conflicts επιθυμούν να εξερευνήσουν περαιτέρω τοπία λαγνείας, αντιπροσωπεύοντας και σκηνοθετώντας ποικίλες σεξουαλικότητες μέσα από έναν κουήρ φεμινιστικό φακό.
Μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο f.conflicts@gmail.com για οποιεσδήποτε ερωτήσεις ή τεχνικά προβλήματα.
Τα καθηγητά σας,
Iris Glitzer and Officer Flower
Porn Academy 2025-2026
When people say they “don’t care what others do in their bed” they often imply that non-normative expressions of being are only allowed to exist behind locked doors. If sex poses such a huge threat to the status quo, the Porn Academy cordially invites you to be that threat. We invite you to take sex out of the bedroom, to reclaim spaces, to get loud! Bring your artistic vision, your interest in film-making and your enthusiasm and get ready to tackle challenging tasks and make some magic!
Η περίοδος υποβολής αιτήσεων λήγει στις 31 Ιουλίου.*The application period ends on the 31th of July.*
A rough outline:
Presentation, review and fine-tuning of the pitched projects.
Planning the pre-production, production and post-production.
Mentoring the productions, tips and tricks for an effective workflow.
Communication, consent and collaboration ethics.
About the Academy:
The Athens Porn Film Festival, Satyrs and Maenads proudly presents the Porn Academy for a second year. The Academy’s goal is to give advice and mentorship towards the creation of a short, low budget porn film that meets the culture of current PFFs. The sessions will be held in English, as not both tutors speak Greek. Athens and Greece based applicants will be prioritized. We are aiming for a small group of 6 participants/6 projects in order to provide individual feedback.
The Porn Academy consists of 10 (approx. 3 hours long) online meetings from August 2025 to April 2026. Our first meeting will be held on Saturday the 30th August at 18:00 UTC+02:00 aka 6 o’clock in the evening (Greek local time).
After this, every following meeting will be decided through a poll each month, so that everybody can attend. We will meet once every month except for September where we will meet twice to get things rolling!
The participation in the Porn Academy costs a fee of 10-20 € per session. We decided to offer a sliding scale, in order to keep the sessions accessible. If your application gets accepted, you will be asked to pay the total amount of 100 -200€ before the 13th of August in order to complete your enrollment. You will be notified on the 4th of August if your application was successful or not.
The Academy can’t provide you with courses on camera, editing and many other technical skills needed in film production. You will have to edit your film by yourself! We will provide you with small info blocks on different topics but for an in depth dive, we suggest that you find extra courses, tutorials as well as time to test and practice your skills.
Sexist, racist, ableist, queer-/trans-/whorephobic and other discriminatory behaviors will not be tolerated. We want to create a safer space to learn, share and create together.
About the tutors:
Fucking Conflicts started their journey in 2020. A spontaneous film shooting initiated a solid collaboration between Officer Flower and Iris Glitzer (pronouns of both: they/them), resulting in the production of further juicy films, with a soft spot for storytelling, a DIY approach and a cinephile tool-set. Fucking Conflicts’ work has been presented at porn film festivals around the globe as well as in broader themed festivals, being multiply nominated and winning the International Short Factual Film Award at the Athens PFF 2023 (for “Stalking Athens”), the Best Ass-a-liciousness Award at the PFF Vienna 2024 and the Best Sex-Positive Film Award at the SECS Fest 2024 in Seattle (both for “June in Warsaw”), as well as the Outstanding Artistic Contribution Award at the Hacker PFF Rome 2024 (for “Input Error II”). Since 2024 they are officially tutors of the Porn Academy of the Athens PFF. Fucking Conflicts wish to further explore landscapes of lust, representing and staging sexualities through a queer feminist lens.
Don’t hesitate to contact us at f.conflicts@gmail.com for any questions or technical problems.
Σεξεργάτριες κατά της εργασίαςhttps://sexpositive.gr/wp-content/uploads/2025/05/sex_workers_against_work_cover.png9781438positivepositivehttps://secure.gravatar.com/avatar/8089ce9a4719cd136668c6434dcae1c671ae9ca02a13d02eb394238bc722b438?s=96&d=mm&r=g
Το ακόλουθο κείμενο είναι μια νέα μετάφραση από συντρόφους στην Αθήνα ενός zine της Other Weapons distro με τίτλο Σεξεργάτριες κατά της εργασίας (“Sex Workers against Work“). Μπορείτε να βρείτε το PDF του zine για εκτύπωση εδώ: https://athens.indymedia.org/post/1635445/
Σεξεργάτριες κατά της εργασίας
Αυτή τη στιγμή είμαστε μία χούφτα πουτάνες που προσπαθούν να βάλουν τις σκέψεις τους σε λόγια και τα λόγια τους σε πράξεις. Κατά την διάρκεια της ενασχόλησης μας με το εμπόριο του σεξ έχουμε δει και μάθει πολλά. Είδαμε μια σημαντική αλλαγή, την αλλαγή της ταυτότητας μας από πόρνες σε σεξεργάτριες. Είδαμε υπερηφάνια στην σεξεργασία. Είδαμε να αναπτύσσονται εφαρμογές που βοηθούν τις σεξεργάτριες να βρουν δουλειά ή να βρουν η μία την άλλη και να χτίσουν ισχυρές κοινότητες. Νιώσαμε λιγότερη ντροπή και λιγότερο φόβο για το αν θα μας κρίνουν στους ριζοσπαστικούς κύκλους, είδαμε να αυξάνεται η αποδοχή της σεξεργασίας και μάλιστα να αντιμετωπίζεται από λίγα άτομα ως μία επιλογή εργασίας περισσότερο επιθυμητή από κάποιες άλλες.
Αν και αυτές οι αλλαγές είναι θετικές, σίγουρα επιδέχονται κριτική. Η πορνοφοβία είναι ακόμα υπαρκτή στην κοινωνία, ειδικά αν είσαι φτωχή, ανήκεις στην εργατική τάξη, είσαι μαύρη, ή τρανς. Η ιεραρχία ανάμεσα στις εργάτριες του σεξ εντείνει αυτό το πρόβλημα καθώς strippers και άλλες εργάτριες στον ευρύτερο χώρο της ερωτικής διασκέδασης που δεν προσφέρουν σεξ, βλέπουν τις εαυτές τους ανώτερες από αυτές που γαμιούνται για τα λεφτά. Βλέπουμε λευκές cis γυναίκες να δημιουργούν περσόνες ως συνοδοί πολυτελείας ή sugar babies να τραβάνε δημοσιότητα καθώς υποδύονται τις φωνές για το κίνημα της σεξεργασίας, ενώ παραδέχονται ανοιχτά ότι είναι σεξεργάτριες την ίδια στιγμή που άλλες κρύβονται παίζοντας ένα διπλό ρόλο με μεγάλο ρίσκο. Είδαμε μια online κοινότητα να αποζητά αναγνώριση και προστασία από το κράτος, ώστε η πολιτική να ανοίξει τον δρόμο για την απελευθέρωση.
Δεν πιστεύουμε ότι η απελευθέρωση μας θα επέλθει μέσα από την ενσωμάτωσή μας στον καπιταλισμό που θα μπορεί να μας εκμεταλλευτεί με πιο οικονομικά αποτελεσματικούς τρόπους. Δεν θέλουμε να νομιμοποιηθούμε. Ο ρυθμιστικός ρόλος του κράτους πάντα θα περιλαμβάνει την παρακολούθηση και τον έλεγχο των εργατριών τόσο κατά τη διάρκεια της εργασίας τους όσο και στην προσωπική τους ζωή, και την καταστολή σε όλες τις πτυχές της ζωής τους. Η εργασία δεν είναι κάτι που μας περιορίζει μόνο καθώς δουλεύουμε σε ένα κτίριο ή δωμάτιο. Η δουλειά καθορίζει κάθε πτυχή της ζωής μας, τα πρωινά μας, τις διακοπές μας, τις αγορές μας, το τι διαβάζουμε, την φροντίδα για την εαυτή μας και τ@ άλλ@, το σεξ και την ευχαρίστησή μας, το σπίτι μας, τις νύχτες μας. Όσο η εργασία μας νομιμοποιείται από το κράτος και το κεφάλαιο, τόσο περισσότερο αναγκαζόμαστε να δουλεύουμε. Επιθυμούμε ένα τέλος στην ποινικοποίηση, ένα τέλος στην δουλειά και ένα τέλος στον καπιταλισμό γενικώς.
Δεν μπορούμε να βασιστούμε στην αποδοχή της σεξεργασίας από την κοινωνία ή στους διάφορους “σωτήρες” μας για να αλλάξουμε την καθημερινότητά μας. Το κίνημα κατά του trafficking, μια βιομηχανία εκατομμυρίων, είναι μιας μεγάλης κλίμακας επίθεση που διεξάγεται από κρατικούς θεσμούς και τους συνεργάτες τους: MKO, θρησκευτικές οργανώσεις, ρατσίστριες και αυταρχικές φεμινίστριες, διάφορα αδαή άτομα ή οπορτουνιστές. Το κίνημα αυτό τρέφεται από την επιθυμία του σύγχρονου ανθρώπου να “σώσει” τα νέα και ευάλωτα άτομα.
Σκεφτόμαστε την προηγούμενη θανάσιμη εκστρατεία, τον «πόλεμο κατά των ναρκωτικών». Σε αυτούς τους θεαματικούς πολέμους, βλέπουμε την συμμαχία αριστερών και δεξιών συνιστωσών του καπιταλιστικού κράτους που μαζί σχεδιάζουν να πάρουν χρήματα από ευάλωτους πληθυσμούς που με το ζόρι τα βγάζουν πέρα. Αυτοί οι “σωτήρες”, όπως το Drug Enforcement Agency ή ολόκληρο το σωφρονιστικό σύστημα, ανατρέπουν την πιθανότητα να ξεφύγουμε από την εξαχρείωση και την φτώχεια μέσα σε ανεπίσημες οικονομίες.
Η περίπλοκη αντιπαράθεση της σεξεργασίας και του trafficking χρησιμοποιείται σε μία ευρύτερη agenda διακυβέρνησης και ελέγχου που εκμεταλλεύεται την άποψη που έχει η κοινωνία για την σεξεργασία ώστε να διευρύνει τις πολιτικές για τον “σωφρονισμό”, την φύλαξη των συνόρων και την ανάπλαση. Δραματικοί τίτλοι ειδήσεων τονίζουν προκαταλήψεις μέσα από επιφανειακές περιγραφές όπως για παράδειγμα “Οχτώ αλλοδαπές ελευθερώθηκαν από παράνομους οίκους ανοχής που λειτουργούσαν ως θεραπευτήρια μασάζ στο Berkeley”. Μία τέτοια περιγραφή δεν μας δίνει κάποια καινούργια πληροφορία για το τι συμβαίνει σε αυτά τα μέρη ή το πως βιώνουν αυτά τα άτομα την κατάσταση, μόνο ενισχύει τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις.
Το μεταναστευτικό, ο ρατσισμός και ο μισογυνισμός είναι ξεκάθαροι παράγοντες στις λεγόμενες νίκες της κυβέρνησης έναντι στο trafficking. Strip clubs και χώροι massage τα οποία έχει κλείσει η αστυνομία μετατρέπονται σε AirBnBs. Σε κάθε strip club που βλέπεις το σήμα “Αν δεις κάτι, κάνε κάτι”, τα σήματα που σε προτρέπουν να καλέσεις το αλλοδαπών, δεν είναι ηρωικές προσπάθειες να σώσουν ευάλωτες γυναίκες αλλά υποχθόνιοι τρόποι για να φέρουν την ανάπλαση, την καπιταλιστική ανάπτυξη και σε τελική ανάλυση την βία έναντι των σεξεργατριών και των δικών τους ανθρώπων.
Αν το θέμα ήταν να αναγκάσουμε τους κυβερνώντες να αναγνωρίσουν το ότι είμαστε άνθρωποι, τότε θα ήμασταν πρώτη σειρά στα δημοτικά συμβούλια. Ωστόσο, ξέρουμε ότι ο πλούτος τους εξαρτάται από τον έλεγχό μας. Ο ρόλος τους είναι να μας επαναφέρουν στον κόσμο τους, όταν έχουμε προσπαθήσει όλη την ζωή μας να δημιουργήσουμε τον δικό μας με νύχια και με δόντια. Το να περιμένουμε να αναγνωριστούν τα βάσανά μας μέσω της δημιουργίας εύπεπτων αφηγημάτων για κατανάλωση από τον εχθρό μας, υπονομεύει την δύναμη που υπάρχει στην ιστορία των αγώνων μας.
Είμαστε κατά της οικονομικής εκμετάλλευσης και της κρατικής ρύθμισης της οικονομικής εκμετάλλευσης, ως εκ τούτου πρέπει να υποστηρίξουμε την αυτονομία μας. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να κάνουμε όλες μαζί. Θα θέλαμε να ξεκινήσουμε μια συζήτηση, για το πως οι σεξεργάτριες, οι οποίες αν και περιθωριοποιημένες δεν είναι καθόλου περιθωριακές, μπορούν να οργανώσουν υλική βοήθεια και δίκτυα φροντίδας που ενισχύουν το αίσθημα της κοινότητας και περιορίζουν την δυνατότητα του κράτους να μας κρατάει αιχμάλωτες. Θέλουμε να εξετάσουμε τα όρια της μεταρρύθμισης και της αφομοίωσης, προχωρώντας πέρα από τον θεσμοποιημένο ακτιβισμό των σεξεργατριών, αλλά τιμώντας τους αγώνες τους. Πιστεύουμε ότι το να είναι κανένα σεξεργάτρια είναι μια ισχυρή κοινή εμπειρία, όπου το ένστικτό μας να επιβιώσουμε ανεξάρτητες μπορεί να δημιουργήσει ισχυρά δίκτυα φροντίδας και να οδηγήσει σε αντίσταση εναντίον εκείνων που μας βλάπτουν.
Είναι σημαντικό να κριτικάρουμε την υποκειμενικότητα μας ως σεξεργάτριες και να αναγνωρίσουμε ότι όσα πουλάνε σεξ δεν ταυτίζονται με τον ίδιο τρόπο. Υποστηρίζουμε ότι οι μοναδικές εμπειρίες μας ως άτομα που έχουν εμπλακεί στην σεξεργασία για την επιβίωση τους, μας καθιστούν τα μόνα ικανά να αναγνωρίσουμε τους περιορισμούς μας, τα τραύματά μας, τις τάσεις και τις ευαισθησίες για απελευθερωτικές σχέσεις. Πέρα από την παραποίηση, την εξιδανίκευση και τις προκαταλήψεις, οι ιδέες και οι εμπειρίες των ατόμων που πουλάνε σεξ για να επιβιώσουν προσφέρουν μία σημαντική προοπτική για άλλα που αγωνίζονται για την απελευθέρωση από την εργασία και το κράτος.
Αναγνωρίζουμε και τιμούμε την σκληρή δουλειά, τους κινδύνους, τις θυσίες και τους θανάτους του περασμένου αιώνα για να οικοδομήσουμε το πλαίσιο για την οργάνωση και την πολιτική ανάλυση της σεξεργασίας που χρησιμοποιούμε σήμερα. Ο διαρκής αγώνας των σεξεργατριών εξαρτάται από την συνέχιση των αγώνων της Μαύρης ριζοσπαστικής παράδοσης και την αλληλεγγύη με τις ιθαγενείς κοινότητες που υπερασπίζονται την γη τους από την αποικιακή επέκταση. Θυμόμαστε ότι η ελπίδα για την queer απελευθέρωση ξεκίνησε από την εξέγερση του Stonewall με επικεφαλής τις μαύρες τρανς γυναίκες, πόρνες, queens, λεσβίες και άλλες προδότριες του φύλου τους. Αρνούμαστε να αφήσουμε αυτές τις θαρραλέες και μαχητικές πράξεις που αποτελούν την κληρονομιά μας να διαστρεβλωθούν και να ξαναγραφτούν σε βιβλία που προάγουν την παθητική αντίσταση. Σήμερα, η αλληλεγγύη σημαίνει: Αντεπίθεση.
Πολυσυντροφικός κύκλος Απριλίου: Κάλεσμα για τη συνδημιουργία του S3x Positive Festival 2025https://sexpositive.gr/wp-content/uploads/2024/08/6-1.jpg500500positivepositivehttps://secure.gravatar.com/avatar/8089ce9a4719cd136668c6434dcae1c671ae9ca02a13d02eb394238bc722b438?s=96&d=mm&r=g
Η ομάδα Ανοιχτές Σχέσεις και το Polyamorygr σας προσκαλούν σε έναν ακόμα πολυσυντροφικό κύκλο μοιράσματος:
Sex positivity για εμάς σημαίνει να αποδέχεσαι κάθε συναινετική έκφανση της σεξουαλικότητας, και όχι μόνο όσες συμβαδίζουν με τη δική σου. Σημαίνει να αναγνωρίζεις τη σημασία της σεξουαλικής εκπαίδευσης και του ασφαλούς σεξ. Σημαίνει να δέχεσαι ότι κάποιο άτομο απολαμβάνει το σεξ συνέχεια και για κάποιο το σεξ είναι αδιάφορο και να τα υποστηρίζεις και τα δύο εξίσου. Να μην περιθωριοποιείς τα εργαζόμενα στο σεξ και να υποστηρίζεις τα εργασιακά τους δικαιώματα.
Η ελληνική κοινωνία στην πλειοψηφία της παραμένει αρκετά φοβική απέναντι στο διαφορετικό και οποιαδήποτε απόπειρα να μπει η σεξουαλική αγωγή στα σχολεία αποδοκιμάζεται. Οι γυναίκες στιγματίζονται επειδή κάνουν πολύ σεξ ή επειδή δεν έχουν κάνει σεξ ακόμα, ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα δέχονται λεκτικές και σωματικές επιθέσεις στον δρόμο απλώς επειδή υπάρχουν. O νόμος κάνει διακρίσεις με βάση τον σεξουαλικό ή σχεσιακό μας προσανατολισμό, κλπ.
Από την άλλη, τα τελευταία χρόνια κάτι φαίνεται να αλλάζει. Οι σεξουαλικές μειονότητες γίνονται όλο και πιο ορατές. Το φεμινιστικό κίνημα αναγεννιέται σε όλον τον κόσμο. Έννοιες όπως πολυσυντροφικότητα, τάντρα, κινκ, queer, κ.α., μπαίνουν στο λεξιλόγιο περισσότερων ανθρώπων. Οι νέες σειρές και ταινίες φαίνονται πιο συμπεριληπτικές, όπως και πολλά από τα καινούρια τραγούδια. Μία άλλη κουλτούρα αρχίζει να διαδίδεται, αυτή του sex positivity.
Sex Positive Festival
Τμήμα αυτής της προσπάθειας για αλλαγή θέλουμε να αποτελεί και αυτό το φεστιβάλ, όπως επίσης και έναν όσο το δυνατόν πιο ασφαλή χώρο για να απολαύσουμε τη ζωή και τον ερωτισμό όλα μαζί! Για να εκπαιδευτούμε στη συναίνεση, τα όρια, το συνειδητό άγγιγμα, την αναπνοή, την επικοινωνία των σωμάτων, τη συλλογική χαρά!
Πέρυσι οργανώσαμε ένα τέτοιο φεστιβάλ στο κέντρο της Αθήνας, με ελεύθερη συνεισφορά και χωρίς καμιά χρηματοδότηση βασισμένο στη δική μας εργασία και μόνο. Γιατί θέλουμε η κοινοτική λογική να διαπνέει όχι μόνο το φεστιβάλ αλλά και το δρόμο για να φτάσουμε σε αυτό. Επειδή λοιπόν θέλουμε η ίδια η διαδικασία του φεστιβάλ να αποτελεί μέρος της κοινότητας που επιθυμούμε να δημιουργήσουμε, σας καλούμε το Σάββατο 26/4 στις 19:30 για να οργανώσουμε όλοι/ες/α μαζί τα βήματά μας προς αυτήν την κατεύθυνση. Και βέβαια για να συναντηθούμε ξανά, να περάσουμε όμορφα μαζί με πολλές αγκαλιές στο νέο μας στέκι!
Για να δηλώσετε συμμετοχή και να ενημερωθείτε για την τοποθεσία της συνάντησης, στείλτε μήνυμα στη σελίδα «Ανοιχτές σχέσεις» ή “Polyamory gr”. Οι θέσεις είναι περιορισμένες.
Τάντρα: Η Εξέγερση της Αγάπηςhttps://sexpositive.gr/wp-content/uploads/2025/01/6272_imagetntr.jpg600434positivepositivehttps://secure.gravatar.com/avatar/8089ce9a4719cd136668c6434dcae1c671ae9ca02a13d02eb394238bc722b438?s=96&d=mm&r=g
Τάντρα και Συνειδητή Σεξουαλικότητα: Η Εξέγερση της Αγάπης
ή τί είναι τάντρα για εμένα
Γιώργος Σίσυφος*
Από μικρός συνήθιζα να καταφεύγω στις σκέψεις μου για να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα. Οι δυσκολίες στην κοινωνικοποίηση με βοήθησαν να μη θεωρώ τίποτα αυτονόητο και να αμφισβητώ τη λεγόμενη κοινή λογική. Να ψάχνω πάντα τι κρύβεται πίσω από κάθε διδασκόμενη γνώση, κάθε στερεότυπο, κλπ. Έτσι το πανεπιστήμιο μου πρόσφερε ένα περιβάλλον που ενθάρρυνε και αναγνώριζε την κριτική σκέψη και την αμφισβήτηση. Μου έδωσε εργαλεία ώστε αυτή να γίνει πιο συστηματική και μεθοδική. Παράλληλα όμως όλη η επικέντρωση στη σκέψη και τη λογική με είχε κάνει να μην ακούω το συναίσθημα και το σώμα μου. Η ψυχοθεραπεία και η (νέο) τάντρα ήταν αυτές που με βοήθησαν να ενώσω το νου μου με το σώμα και τα συναισθήματά μου. Σε έναν κόσμο όπου η σεξουαλικότητα συχνά περιβάλλεται από ντροπή, ενοχές ή εκμετάλλευση, η συνειδητή σεξουαλικότητα μου πρόσφερε έναν επαναστατικό τρόπο να προσεγγίσω το σώμα, τις επιθυμίες και τις αισθήσεις.
Οι πρακτικές της τάντρα μάς καλούν να ξεφύγουμε από τα στενά κοινωνικά πρότυπα και να ξαναβρούμε την ιερότητα της ανθρώπινης εμπειρίας, αναγνωρίζοντας τη σεξουαλικότητα ως μια πηγή χαράς, σύνδεσης και αυτογνωσίας. Είναι ένας τρόπος να συνεχίσουμε να παίζουμε όντας ενήλικες.
Ντροπή και Εκμετάλλευση: Η Κληρονομιά ενός Sex-Negative Κόσμου
Η σύγχρονη κοινωνία έχει εκπαιδεύσει τους περισσότερους/ες/α από εμάς να βλέπουμε τη σεξουαλικότητα μέσα από έναν φακό ντροπής και ενοχών. Η εμπορευματοποίηση του σώματος και η έλλειψη ειλικρινούς συζήτησης γύρω από την οικειότητα έχουν δημιουργήσει αποσύνδεση – όχι μόνο από τους άλλους, αλλά και από τον ίδιο μας τον εαυτό.
Η τάντρα μάς καλεί να αποδομήσουμε αυτή την αρνητική κληρονομιά. Μας προσφέρει έναν δρόμο για να τιμήσουμε το σώμα μας ως πηγή σοφίας και τη σεξουαλικότητά μας ως ζωτική δύναμη που μπορεί να μας οδηγήσει σε βαθύτερη σύνδεση με την εσωτερική και εξωτερική μας πραγματικότητα.
Επαναστατική Αγάπη: Η Σχέση με το Σώμα
Μια από τις πιο δυνατές πτυχές της τάντρα είναι η δυνατότητά της να μας συμφιλιώσει με το σώμα μας. Μέσα από πρακτικές όπως η συνειδητή αναπνοή, η κίνηση, ο χορός και η εργασία με το σώμα, έμαθα να εξερευνώ τις αισθήσεις μου με όλο και λιγότερο φόβο ή κριτική.
Αυτή η προσέγγιση δεν είναι μόνο θεραπευτική αλλά και βαθιά επαναστατική. Σε έναν κόσμο που συχνά βλέπει το σώμα ως αντικείμενο η τάντρα μας προσκαλεί να το δούμε ως κάτι ιερό. Μέσα από αυτή την επανασύνδεση, μπορούμε να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας με τη χαρά, την ευαλωτότητα και την αμοιβαία αγάπη. Στην τάντρα οι κοινωνικοί ρόλοι, τα φύλα, οι φυλές και οι τάξεις καταργούνται σε μια ένωση καρδιών πέρα από τις λέξεις, σε μια εκστατική συνύπαρξη.
Μου είναι δύσκολο να περιγράψω με λόγια τι είναι τάντρα σε κάποιο άτομο που δεν την έχει βιώσει. Η ενασχόληση με την τάντρα σε βάθος χρόνου μεταμορφώνει κάθε πτυχής της ζωής. Μαθαίνεις να είσαι παρών συνειδητά σε ό,τι συμβαίνει και αυτό οδηγεί σε μια σταδιακή αλλαγή της καθημερινότητας σου και τον τρόπο που σχετίζεσαι με τη φύση με το χρόνο, με τις καθημερινές ασχολίες. Όταν είσαι στο “εδώ και τώρα” στη ζωή σου με ένα μαγικό τρόπο όλα γίνονται πιο έντονα και πιο απολαυστικά.
Η τάντρα για εμένα δεν είναι μια τεχνική· είναι μια επαναστατική πράξη αγάπης και ελευθερίας. Μια παιχνιδιάρικη πρόσκληση να ζήσουμε πέρα από τη ντροπή και την εκμετάλλευση – σε έναν κόσμο όπου ο έρωτας δεν είναι φόβος, αλλά μια γιορτή της ανθρώπινης ύπαρξης.
*Ο Γιώργος Σίσυφος είναι κοινωνιολόγος, sex positive facilitator και neo tantra practitioner. Την Παρασκευή 31/1 ξεκινάει η ταντρική ομάδα ανδρών που συντονίζει ο ίδιος στο Αnanda unity στα Πετράλωνα: https://sexpositive.gr/?p=954
