Τέχνη

  • positive
  • No Comments

ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΑ ΑΛΟΓΑ
ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΑ ΑΛΟΓΑ 1080 405 positive
Θανάσης Τριαρίδης*

Πριν από τρία χρόνια, στις 16 Ιουλίου του 2019, είδα τα ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΑ ΑΛΟΓΑ. Ήταν (και παραμένει) η σημαντικότερη θεατρική παράσταση που έχω δει στη ζωή μου.

Τότε, σαν μαγεμένος, και δίχως να ξέρω κανέναν από τους συντελεστές των ΑΛΟΓΩΝ, έγραψα το κείμενο που ακολουθεί. Όσοι ζείτε στην Αθήνα, μπορείτε να την ξαναδείτε – παίζεται και πάλι στον Πειραιά.
~~~
ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΑ ΑΛΟΓΑ

Είναι πολύ δύσκολο να περιγράψω το συναίσθημα που με συντάραξε χθες το βράδυ στο Κτήριο της Πειραιώς 260, στο Φεστιβάλ Αθηνών, σε εκείνο το απίστευτο τελευταίο δεκάλεπτο της παράστασης ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΑ ΑΛΟΓΑ από την ομάδα Εν Δυνάμει σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου. Πάνω στην σκηνή 29 ηθοποιοί, άνθρωποι με διαφόρων ειδών αναπηρία ή και χωρίς αναπηρία, άρχισαν σταδιακά να γυμνώνονται ενώ το Sarabande του Χέντελ γέμιζε κατά κύματα την αίθουσα σμίγοντας με τον κρότο μιας δαιμονισμένης βροχής που έσκαγε στην οροφή του κτηρίου της Πειραιώς. Οι άνθρωποι στις γύρω θέσεις ξεσπούσαν ο ένας μετά τον άλλον σε λυγμούς, καθώς οι γυμνοί ηθοποιοί της σκηνής ενώθηκαν σε ένα σώμα, σε μία ενότητα, σε μια κυριολεκτική αποθέωση της σάρκας. Και όταν γύρισαν προς εμάς σε έναν ανεπανάληπτο μετωπικό ύμνο της αγάπης (της δικής τους αγάπης που έγινε δική μας λύτρωση) ξέσπασα κι εγώ. Ο καταληκτήριος καλπασμός των αλόγων –που εντέλει κάλπαζαν μέσα στα στήθη μας– ήταν κάτι που δεν ορίζεται: μια υπόγεια απρόσμενη χαρά, μια ευτυχία που αλυχτά απρόσμενα ελεύθερη, μια ηδονή που φανερώνεται πυρώνοντας τον εαυτό της. Και όλα αυτά ανταμωμένα με δάκρυα ευτυχίας για το ό,τι υπήρξα έστω ως θεατής συμμέτοχος, κομμάτι αυτής της σπάνιας αλήθειας.

Δεν έχω την παραμικρή γνωριμία, συνεργασία ή προσδοκία συνεργασίας ούτε με την Ελένη Δημοπούλου, την γυναίκα που συνέλαβε την παράσταση αλλά και έφτιαξε την Ομάδα Εν Δυνάμει, ούτε με την σκηνοθέτιδα Ελένη Ευθυμίου (χθες μάλιστα τις μπερδεψα, στα αμήχανα παραζαλισμένα λόγια που τους είπα μετά την παράσταση), ούτε με κανέναν από τους ηθοποιούς που βγήκανε στη σκηνή. Άρα γράφω με αποκλειστικό κίνητρο το να μοιραστώ το αποκαλυπτικό θαύμα που έζησα, χωρίς οποιαδήποτε δεύτερη σκέψη. Η Εν Δυνάμει κάνει κάτι αληθινά καταπληκτικό: δουλεύει μαζί 11 χρόνια κάνοντας έρευνα βάθους (έρευνα ζωής, θα έλεγα…) πάνω στην οριακά κρίσιμη υπόθεση της κάθε λογής αναπηρίας και της ανάγκης της να συνδεθεί ζωτικά και λειτουργικά με την υπόλοιπη κοινωνία, με τους λεγόμενους «κανονικούς». Κι όταν ένιωσε πως ήρθε η ώρα, στην τρίτη της παράσταση (οι ηθοποιοί της είχαν ενηλικιωθεί), η ομάδα αποφάσισε να μιλήσει για δυσκολότερο το θέμα: για την σεξουαλικότητα μέσα στην αναπηρία. Με τόλμη και διαθεσιμότητα μοναδική συντελεστές και ηθοποιοί συνδιαμόρφωσαν το κείμενο και την παράσταση και μας παρέδωσαν ένα αληθινό κέντημα για την επιθυμία, για τη μοναξιά και την ερημία, για τον ανομολόγητο πόθο, για την ηδονή, για την έκσταση, για τη βία του αιτήματος και την τρυφερότητα της κατάφασης, εντέλει για την λάμψη της ύπαρξης. Μελετάω την ανθρώπινη σεξουαλικότητα (και, υποτίθεται, γράφω βιβλία για αυτήν) κοντά τρεις δεκαετίες: Δεν έχω ξαναδεί κάτι τόσο σεξουαλικά φωτεινό, τόσο ιερά σεξουαλικό όσο αυτό.
Ήταν σαφώς ό,τι σημαντικότερο έχω δει στο θέατρο στη ζωή μου – ό,τι σημαντικότερο έχω νιώσει σε αυτήν την (συνήθως μάταιη και αυτοακυρωμένη) προσδοκία της ανάποδης έκστασης που ενώνει τους ανθρώπους όχι με την οσμή του αίματος αλλά με τους σπασμούς των δακρύων. Όχι μόνο χίλια μπραβο αλλά και όλην την νοητή ευγνωμοσύνη μου στην ομάδα Εν Δυνάμει, στους αδιανόητους ηθοποιούς για το ολόλαμπρο θάρρος τους, στην Ελένη Ευθυμίου και σε όλους τους back stage συντελεστές για την τιτανική δουλειά. Και μια βαθιά βουβή υπόκλιση στην Ελένη Δημοπούλου και την Μαρία Ιωαννίδου που πριν 11 χρόνια το ξεκίνησαν όλο αυτό. Όσοι στη ζωή μας γυρέψαμε να αγγίξουμε (και μιλώντας για τον εαυτό μου: απολύτως μάταια) έστω και έναν κόκκο σκόνης από την μεγάλη υπόθεση της τέχνης, εχθές είδαμε την τέχνη μπροστά μας, ανεξάντλητη και ασπαίρουσα, την τέχνη που μέχρι χθες απλά υποψιαζόμασταν (ή και ελπίζαμε…) πως ίσως κάπου, κάποτε, μπορεί να υπάρξει.
Απόψε είναι η τελευταία παράσταση: Ξεκινήστε πολύ νωρίς από τα σπίτια σας, πλαστογραφήστε τα εισιτήρια (είναι βέβαιο πως έχουν εξαντληθεί), βρείτε μυστικά περάσματα για την αίθουσα, βάλτε ό,τι μέσα έχετε, εκλιπαρήστε, ή και φιλήστε κατουρημένες ποδιές, μήπως και σας βάλουν σε κάποια θέση ορθίων – κάντε ό,τι μπορείτε αλλά μην χάσετε την απρόσμενα μεγαλειώδη τέχνη που δωρίζεται από αυτήν την εκπληκτική ομάδα.
Και όσοι ανήκετε στους μηχανισμούς που μπορούν κάπως να χρηματοδοτήσουν αυτή την παράσταση, στις κρατικές επιτροπές πολιτισμού, επιχορηγήσεων ή ό,τι ανάλογου πράγματος, ή στους ιδιωτικούς φορείς και τα ιδρύματα (του Ωνάση, του Νιάρχου, των τραπεζών ή όποιου άλλου), σκεφτείτε πόση ντροπή θα είναι για όλους μας να μην συνεχίσει για 10, για 20, για 30 χρόνια αυτό το θαύμα. Η επιλογή που έχετε είναι απλή: ακυρώστε ό,τι άλλο έχετε προγραμματισμένο και ρίξτε όλα σας τα κονδύλια στα ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΑ ΑΛΟΓΑ ώστε να παιχτούν για όσο το δυνατόν περισσότερο για να τα δουν όσο το δυνατόν περισσότεροι. Δεν θα είναι στήριξη για την Ομάδα Εν Δυνάμει (σιγά να μην έχει ανάγκη την οποιαδήποτε δική μας στήριξη η Εν Δυνάμει…) – θα είναι στήριξη για εμάς: για την κοινωνία, για την γλώσσα, για την θεατρική πράξη, για τον πολιτισμό μας και την ίδια μας την ύπαρξη. Θα είναι ένα δώρο που θα κάνουμε ως πολιτισμικό σύνολο στον εαυτό μας.

[Και κάτι ακόμη: η σκηνοθέτης της παράστασης Ελένη Ευθυμίου σε μια (υποδειγματική) συνέντευξή της (διαβάστε την ολόκληρη και με μεγάλη προσοχή εδώ: https://www.elculture.gr/…/eleni-ethimiou…/…) λέει πως προσδοκά «…ισότιμη ένταξη για την Ομάδα Εν Δυνάμει στην ελληνική και διεθνή καλλιτεχνική κοινότητα.» Δεν ξέρω την διεθνή καλλιτεχνική κοινότητα, αλλά σε ότι αφορά την ελληνική αντίστοιχή της (που κάπως την γνωρίζω) έχω να πω πως η προσδοκία της Ελένης Ευθυμίου είναι απολύτως άτοπη: Δεν γίνεται να ενταχτείς ισότιμα σε κάτι από το οποίο είσαι πολύ –μα πάρα πολύ– ανώτερος…]

*Ο Θανάσης Τριαρίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1970. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ και έχει εργαστεί ως κειμενογράφος, επιφυλλιδογράφος, αρθρογράφος, δικηγόρος, επιμελητής εκδόσεων, σεναριογράφος ντοκιμαντέρ, διοργανωτής σεμιναρίων κ.ά. Έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με διάφορες εκφάνσεις του δυτικού πολιτισμού: την κλασική και μετακλασική επική αφήγηση, την τραγωδία, τις ιδεολογία της Αναγέννησης, τη δυτική ζωγραφική μέχρι τον 20ό αιώνα, την ενοποιητική αφήγηση της Δύσης, την πορνογραφία, την Ιστορία του θεάτρου και του κινηματογράφου, καθώς και με άλλα θέματα λογοτεχνίας και αισθητικής. Υπήρξε συνεκδότης του περιοδικού Τα Ποταμόπλοια (1990-1992) και σύμβουλος έκδοσης του περιοδικού Mauve (2003-2006), ενώ από το 2007 μέχρι σήμερα οργανώνει στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα κύκλους σεμιναρίων με θέματα δυτικού πολιτισμού (ενδ. βλ.: http://www.triaridis.com/seminars/theater). Το 2008 έφτιαξε τις εκτός εμπορίου εκδόσεις γκάβλα – ενώ το 2009 έφτιαξε τις εκδόσεις δήγμα (http://www.ekdoseis-digma.gr/). Από την ίδια χρονιά συμμετέχει στις εκδόσεις διάπυροΝ (http://diapyron.com/). Τον ευχαριστούμε θερμά για την ευγενική παραχώρηση του κειμένου.
Αρχική δημοσίευση: https://www.facebook.com/photo?fbid=428851675916404&set=a.124163466385228
Join the sexolution: Για συμμετοχή στο sexpositive.gr κάνε κλικ εδώ
  • positive
  • No Comments

Ερωτική τέχνη: Αριάδνη, ή οι περιπέτειες της αγνότητας
Ερωτική τέχνη: Αριάδνη, ή οι περιπέτειες της αγνότητας 1000 1305 positive

Ερωτική τέχνη: Αριάδνη, ή οι περιπέτειες της αγνότητας

Το κόμικ με τίτλο “η Αριάδνη, ή οι περιπέτειες της αγνότητας” της Naomi Frissson, όπως και η συνέχεια της “Αριάδνη & Διόνυσος”, είναι μια queer ερωτική ιστορία ενηλικίωσης εμπνευσμένη από την αρχαία μυθολογία και την τέχνη του 19ου αιώνα. Η ατμόσφαιρα και η αισθητική του κόμικ σε υποβάλουν σε μια αίσθηση ονείρου που είναι διάχυτη σε όλο το έργο. Στοιχεία από τη μυθολογία αποτελούν απλά την αφορμή για να μας εισάγουν σε ένα αισθησιακό σύμπαν. Τα χρώματα και οι συνδυασμοί τους παίζουν σημαντικό ρόλο στο κόμικ. Πρόκειται για μια queer ματιά στην ερωτική τέχνη που εστιάζει στην απόλαυση της Αριάδνης και τις ερωτικές της περιπέτειες με ποικίλα άτομα πέρα από κυρίαρχα πρότυπα για τον ερωτισμό και τα φύλα.

Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο του έργου είναι ο ρόλος που παίζει η φύση σε αυτό. Η φύση δεν αποτελεί απλά το περιβάλλον μέσα στο οποίο ξετυλίγονται οι ιστορίες. Πρόκειται για ένα ζωντανό οργανισμό ο οποίος προσφέρει και δέχεται ερωτική απόλαυση. Συμμετέχει έτσι ενεργά στην εξέλιξη της ιστορίας, συμβάλλοντας στη δημιουργία μιας εκστατικής γιορτής όπου όλες οι φαντασιώσεις γίνονται πραγματικότητα. Δημιουργείται ένας κόσμος όπου όλα γίνονται ένα.

Με αυτόν τον τρόπο αμφισβητείται η κυρίαρχη αφήγηση για τα φύλα, τη σεξουαλικότητα, τους μύθους, την πνευματικότητα και τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση. Σε αυτήν την ιστορία τίποτα δεν διαμεσολαβείται από το ανδρικό βλέμμα. Η αθωότητα και η αισθησιακότητα βαδίζουν χέρι χέρι στον αντίποδα της πατριαρχικής οπτικής που επικρατεί στη mainstream πορνογραφία. Η σχέση των ανθρώπων μεταξύ τους , με το ιερό στοιχείο αλλά και με το φυσικό κόσμο δεν είναι μια εργαλειακή σχέση εκμετάλλευσης και ιεραρχίας αλλά μια σχέση εγγύτητας, αμοιβαιότητας και συναπόλαυσης. Δεν υπάρχει απόσταση ανάμεσα στα άτομα, τις θεότητες και τη φύση μόνο μια ενότητα μέσα από την οποία ξεπροβάλουν οι διάφορες πτυχές του ίδιου πράγματος.

*Το Naomi Frisson (They/She) είναι εικονογράφος και queer comic artist που ζει στην Αθήνα.

https://www.facebook.com/naomifrissonart

https://www.instagram.com/naomi_frisson/

http://linktree.com/naomifrisson

Από τις 21-27/2 συνδιοργάνώνει στο κοινωνικό και πολιτιστικό κέντρο Lalava (Κομνηνών 39, Νεάπολη Εξαρχείων) τo “what makes you wet?”, μια έκθεση ερωτικής τέχνης με έργα από διάφορα μέσα (εικονογράφηση, βίντεο, φωτογραφία κλπ) και ποικιλόμορφες οπτικές

Join the sexolution: Για συμμετοχή στο sexpositive.gr κάνε κλικ εδώ

  • positive
  • No Comments

“It’s not that complicated”
“It’s not that complicated” 1280 1280 positive

*Της Μαργαρίτας Παραδείση

 

«Α πα πα, δεν τα μπορώ εγώ αυτά τα μπλεγμένα.» μου είπε μια φίλη ένα βράδυ κάποιου Μάη συζητώντας γύρω από την πολυσυντροφικότητα.

Και κάπως έτσι προέκυψε ένα κόμικ!

Το “It’s not that complicated” είναι ένα αυτοεκδομένο zine που προσπαθεί να ξεφύγει από τις στερεοτυπικές αναπαράστασεις της πολυσυντροφικότητας και να ρίξει μια αντιπροσωπευτικότερη και πιο συμπεριληπτική ματιά.

Δέκα χαρακτήρες διαφόρων ηλικιών και ιδιοσυγκρασιών, μια πρίζα χιούμορ, και 3 κούπες κουηρίλας – γιατί υπήρχε σε απόθεμα – είναι τα συστατικά του κόμικ.

Πώς να το παραγγείλεις; Στέλνοντας προσωπικό μήνυμα εδώ: https://www.facebook.com/margarita.paradissi/ είτε εδώ: https://www.instagram.com/margaritaparadissi/

  • positive
  • No Comments

Ο εκ των έσω Κυρίαρχος
Ο εκ των έσω Κυρίαρχος 640 233 positive

Ο εκ των έσω Κυρίαρχος

 

Στους διαδρόμους του μυαλού παραμονεύει

κρυμμένος μα πάντοτε παρών

έτοιμος να χιμήξει.

Αλλάζει όνομα, μορφή

κραδαίνει χάρακα, μαστίγιο ή σκήπτρο

απαιτεί υποταγή.

 

Τρέχω να ξεφύγω μα είναι πάντα εκεί.

Κι εγώ μαθητριούλα ή οδαλίσκη,

γονατιστή μπροστά του

προδομένη κι αφελής

σε πρόσωπα καινούρια τον ψάχνω

ή σε φαντάσματα απ’ του χρόνου τη σχισμή.

 

Βουλιάζουν όλα μα εκείνος στήνει καρτέρι

σε ηδονικό χορό με παρασέρνει

Διόνυσος, Άδης κι Άδωνις μαζί

με τ’ άρμα του μ’ αρπάζει

με ταξιδεύει στην αστροφεγγιά

απαιτώντας απόλυτη παράδοση.

Λίζα Αστερίου

  • positive
  • No Comments

SEX EDUCATION: Μια σειρά που θα ευχόσουν να είχες δει στην εφηβεία σου
SEX EDUCATION: Μια σειρά που θα ευχόσουν να είχες δει στην εφηβεία σου 426 306 positive

Το sex education είναι μια σειρά με πρωταγωνιστές εφήβους που εξερευνούν τη σεξουαλικότητα τους. Έχει γρήγορους ρυθμούς και εναλλαγές, χιούμορ και τρυφερότητα. Είναι μια σειρά που απολαμβάνεις να βλέπεις ακόμα κι αν απέχεις πολύ ηλικιακά από τον κόσμο της εφηβείας. Είναι όμως πολύ περισσότερα από αυτό. Ο τρόπος που προσεγγίζει τη σεξουαλικότητα, ανοικτά, με κατανόηση και αποδοχή για όλες τις όψεις του φάσματος της σεξουαλικής ζωής και την ίδια στιγμή με χιούμορ, παιχνιδιάρικη διάθεση και χωρίς ίχνος διδακτισμού αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση και παίζει όντως ένα ρόλο σεξουαλικής αγωγής για το έφηβο κοινό που θα ευχόμουν να υπήρχε και στα δικά μας εφηβικά χρόνια.

Η πλοκή του έργου έχει ως εξής: Ο Ότις, είναι ένα ντροπαλό παιδί, χωρίς πολλές παρέες. Η μητέρα του από την άλλη, που είναι σεξοθεραπεύτρια, τον φέρνει συχνά σε αμηχανία με τις, όχι και τόσο διακριτικές, επεμβάσεις της στη σεξουαλική του ζωή. Η εμπειρία, όμως, που έχει αποκτήσει παρακολουθώντας τη μητέρα του μαζί με κάποιες συμπτώσεις θα τον βοηθήσουν να αναλάβει τα καθήκοντα άτυπου συμβούλου σχέσεων στο σχολείο του. Η ιδέα προέρχεται από τη Μέιβ, που φαινομενικά είναι το κακό παιδί του σχολείου, για να βγάζουν χαρτζιλίκι. Μεταξύ τους αναπτύσσεται τελικά ένα ιδιόμορφο φλερτ.

Παρά το κάπως στερεοτυπικό σενάριο οι χαρακτήρες δεν παρουσιάζονται ως καρικατούρες αλλά έχουν ιδιαίτερο βάθος ενώ το ίδιο ισχύει και για τους συμμαθητές τους οι περιπέτειες των οποίων δημιουργούν μια σειρά από ενδιαφέρουσες υπό-πλοκές μέσα στην κεντρική ιστορία.

Το sex education έχει φτάσει ήδη στη δεύτερη σεζόν ενώ η τρίτη αναμένεται να κυκλοφορήσει το φθινόπωρο. Είναι πολύ θετικό να βλέπουμε σειρές και γενικά πολιτιστικά προϊόντα που απευθύνονται σε μαζικό κοινό να καταπιάνονται με ζητήματα σεξουαλικότητας αγκαλιάζοντας όλες τις όψεις τους (και όχι μόνο την ετεροφυλόφιλη μονογαμική) χωρίς να τις μυστικοποιούν. Στα επόμενα άρθρα θα μας απασχολήσουν άλλες σειρές που καταπιάνονται με ζητήματα ενώ μπορείτε να μας προτείνετε σειρές ή ταινίες που θα θέλατε να σχολιάσουμε

  • 1
  • 2
Enter your
text here